شورش های چند ماهه در فرانسه توجه برخی از مخالفان مهاجرت را به سیاست های محدودکننده و حمایت از آنها جلب کرده است. جامعه شناسان دریافتند که نگرش ها علیه مهاجرت (از جمله مهاجرت قانونی) به اوج جدیدی رسیده است. به عنوان مثال، حدود 63 درصد از رای دهندگان فرانسوی از توقف سه ساله مهاجرت قانونی حمایت می کنند.
محدود کننده ها که به دلیل محبوبیت روزافزون موقعیت خود جسور شده اند، دلایل متعددی برای محدودیت ها ارائه می دهند. در بالای فهرست، چه در داخل و چه در خارج از کشور، ادعا می‌شود که تأثیر کاهش دستمزد مهاجرت به این کشور است.
منطق ساده است. آنها می گویند “اکون 101”: مهاجران بیشتر، عرضه نیروی کار بیشتر. عرضه بیشتر، دستمزد کمتر
اقتصاددانان به ویژه از شنیدن صدای اقتصاد 101 در حمایت پیروزمندانه از محدودیت ها ناامید می شوند، زیرا به ما یادآوری می کند که دانش آموزان همیشه به پایان یک درس کامل نمی رسند. درست است که افراد جدیدی که وارد بازار می شوند، عرضه را تغییر می دهند، اما مهاجران نیز تقاضای جدیدی ایجاد می کنند. آنچه مهاجران مصرف می کنند باید تولید شود و برای تولید آن، کارفرمایان به کارگران بیشتری نیاز دارند. تا زمانی که تقاضای اضافه برای نیروی کار به اندازه کافی زیاد باشد، مهاجران واقعاً می توانند افزایش دهد حقوق و دستمزد اما این (فقط) یک سوال نظری نیست. این تا حد زیادی تجربی است.
هنگام ورود مهاجران چه اتفاقی برای دستمزدها می افتد؟
یک متاآنالیز اخیر در اقتصاد کار 88 مقاله بررسی شده درباره تأثیرات دستمزد مهاجرت منتشر شده بین سال‌های 1985 تا 2023 را بررسی کردند. در میان همه این داده‌ها، محققان دریافتند: “توزیع اثرات دستمزد نزدیک به صفر است (…)” که نشان می‌دهد برخی از رشد سمت تقاضا اغلب افزایش عرضه نیروی کار را جبران می‌کند.
همان مطالعه ناهمگونی گسترده ای را در نتایج نشان داد، با طراحی روش شناختی هر مطالعه اغلب “یافته ها را شکل می دهد”. استناد برای یافته های نزدیک به صفر ادامه می دهد که در حالی که “در مرکز نزدیک به صفر است،” توزیع نتایج “(…) واریانس قابل توجهی را نشان می دهد. به عبارت دیگر، بسیاری از مطالعات اثرات مثبت دستمزد و تقریباً به همان اندازه اثرات منفی دستمزد را یافته اند. چرا چنین تفاوت هایی؟
پاسخ ظریف است، اما نیاز به توضیح دارد چی میزان تغییر تقاضا را تعیین می کند. در کار قبلی (و در حال انجام) با کیسی پندر از دانشگاه مونت آلیسون در کانادا، توضیح می‌دهیم که می‌توان به راحتی تغییراتی در تقاضا ایجاد کرد. دور بیشتر از تغییرات عرضه است. با این حال، تأثیر این تغییرات مستلزم آن است که بازارها تا حد امکان آزادانه عمل کنند.
برای مثال، دانشجویان اقتصاد مقدماتی احتمالاً به یاد دارند که تقاضای نیروی کار به بهره‌وری نیروی کار بستگی دارد. وقتی نیروی کار مولدتر باشد، کارفرمایان مایل به پرداخت بیشتر (افزایش دستمزد) هستند. اما چه چیزی باعث افزایش بهره وری می شود؟ بیشتر تخصص کار! و تخصص تا حد زیادی به بزرگی بازار بستگی دارد. هرچه فعالان اقتصادی بیشتر باشند، می‌توانیم از تخصص و ارتقای مهارت‌ها حمایت کنیم و بهره‌وری هر ساعت کار، چه مهاجر و چه متولد بومی را افزایش دهیم. با افزایش اندازه بازار، مهاجرت می تواند تخصص را به گونه ای افزایش دهد که تقاضا برای نیروی کار بیشتر شود. اما نیازمند بازارهای باز و موانع کم کارآفرینی است تا مردم بتوانند به سرعت روی بهره وری و مزیت های نسبی خود سرمایه گذاری کنند.
چرا سرمایه به دنبال کارگران است؟
عامل دیگر مکمل بودن با ورودی سرمایه است (اصطلاح فانتزی که اقتصاددانان برای گفتن «ماشین آلات» استفاده می کنند). اگر مهاجرت کارگران را اضافه کند، تعداد کارگران بیشتری در هر ماشین وجود دارد در ابتدا در ابتدا، این فشار نزولی بر دستمزدها وارد می کند. اما این دستمزدهای اندکی کاهش یافته داروی خود را فراهم می کند: کارفرمایان اکنون ارزش بیشتری را در به دست آوردن سرمایه جدید می بینند – ماشین های بیشتری برای کار کارگران. به عبارت دیگر، اثر اولیه افزایش در است حاشیه ای محصولی از سرمایه که انباشت سرمایه را ترویج می کند. سرمایه‌گذاری جدید به تدریج کارگران اضافی را به ماشین‌های اضافی تخصیص می‌دهد و هر کارگر را بهره‌ورتر می‌کند. برای این بهره وری بیشتر، کارفرمایان دوباره مایل به پرداخت دستمزد قبلی، بالاتر یا حتی بیشتر هستند.
در بازار سرمایه بین‌المللی، شرکت‌ها دلایل جدیدی برای سرمایه‌گذاری در کشورهایی دارند که در آن مهاجران نیروی کار را گسترش می‌دهند. سرمایه به دنبال بازدهی بالاتر است، بنابراین جایی که کارگران می روند، سرمایه احتمالاً به دنبال آن خواهد بود و به تامین مالی کارخانه ها، تجهیزات و کسب و کارهای جدید کمک می کند. سرمایه گذاری جدید به جبران فشارهای نزولی دستمزد ناشی از اضافه شدن کارگران کمک می کند، در حالی که اثرات آن بر بهره وری و تخصص باقی می ماند. اگر سرمایه بتواند آزادانه در سراسر مرزها حرکت کند، سرمایه گذاری جدید تمایل دارد کارگران را به جایی که می روند دنبال کند.
به عارضه ظریف توجه کنید: تأثیر مهاجرت بر نیروی کار و دستمزدها به طور نامتناسبی به سیاست هایی بستگی دارد که مطلقاً هیچ ارتباطی با مهاجرت ندارند.
کشوری که موانع زیادی برای ورود به کسب و کار ایجاد کند، دستاوردهای بالقوه حاصل از تخصص را زیر پا می گذارد.
کشوری که موانعی را برای سرمایه گذاری خارجی ایجاد می کند، در دسترس بودن سرمایه را کاهش می دهد تا اثر دستمزد ناشی از اضافه شدن کارگران را جبران کند.
حالتی که کارگران را از کسب و توسعه مهارت‌های جدید منصرف می‌کند، شاید با وضع مالیات تدریجی بر آنها، بهره‌وری (و درآمد) افزوده مهارت‌های آنها را کاهش می‌دهد.
کشوری که از سرمایه گذاری مالیات می گیرد و سرمایه خارجی را برای ورود بی میل می کند، با مسدود کردن سرمایه از سرمایه گذاری در نیروی کار رو به رشد، فشار نزولی بر دستمزدها می افزاید.
هرچه یک کشور بیشتر بازارها را محدود کند، غلبه بر تغییر در عرضه (مهاجرانی که کار می کنند) برای تغییر تقاضا (مهاجران مصرف کننده) دشوارتر می شود. این محدودیت‌های به ظاهر نامرتبط به توضیح اینکه چرا مطالعات مهاجرت و دستمزد چنین تأثیرات متفاوتی را در محیط‌های مختلف می‌یابد، کمک می‌کند.
انحراف برای مسکن
همان استدلال‌های ظاهراً «Econ 101» که در مورد نیروی کار اعمال می‌شود، برای این استدلال استفاده می‌شود که مهاجران بیشتر تقاضای بیشتری برای مسکن ایجاد می‌کنند، بنابراین اجازه دادن به کارگران بیشتر به کشور منجر به افزایش اجاره بها و قیمت مسکن می‌شود.
اما همان عوامل بیرونی دخالت می کنند. بله، مهاجرت باعث افزایش تقاضا برای مسکن می شود که باعث افزایش اجاره بها می شود. اما اگر مهاجرت بیش از آنکه بر اجاره‌بها تأثیر بگذارد، دستمزدها را افزایش دهد، آن‌گاه واقعاً می‌توان مسکن را انجام داد در دسترس تر برای همه.
برای به دست آوردن این مقرون به صرفه بودن، سازندگان باید بتوانند به سرعت و به راحتی عرضه مسکن را افزایش دهند. این بدان معناست که هیچ کنترل اجاره، مقررات محدود کاربری زمین، فرآیندهای مناقصه باز برای ساخت و ساز، و بازار قابل پیش بینی و انعطاف پذیری وجود ندارد تا سازندگان بتوانند به تقاضای جدید پاسخ دهند. هر چه بیشتر با بازار مسکن تداخل داشته باشید، مهاجرت را به شلوغی تبدیل می کنید. وقتی مسکن نتواند تقاضای جدید را برآورده کند، اجاره بها افزایش خواهد یافت. همین است دقیقا آنچه در ایالات متحده می‌بینیم: شهرهایی که محدودیت‌های مسکن بیشتری دارند، در پاسخ به تعداد مشابهی از مهاجران، افزایش سریع‌تر اجاره‌بها را تجربه کرده‌اند.
مسائل پیچیده تر، ساخت و ساز مسکن در ایالات متحده به طور نامتناسبی بر نیروی کار مهاجر متکی است، به این معنی که سازندگانی که می توانند کارگران بسیار مورد نیاز خود را پیدا کنند، می توانند خانه های بیشتری تولید کنند (کاهش قیمت ها). اگر مهاجران از ارائه «مکمل در تولید» منع شوند، این شکاف بیشتر می‌شود، زیرا افزایش دستمزدهای تولیدی نمی‌تواند با افزایش اجاره‌بها بر اساس تقاضا سازگاری داشته باشد.
برای پذیرش مهاجران، اجازه دهید اقتصادها تعدیل کنند
همه را جمع کنید و افسرده‌کننده‌ترین درس ظاهر می‌شود: بسیاری از نارضایتی‌ها در مورد مهاجرت در واقع محصول جانبی مداخلات دولت در سایر بخش‌های اقتصاد است و از واکنش بازارها به جریان نیروی کار جلوگیری می‌کند.
شاید تعجب آور نباشد که فرانسه – بهشتی از بوروکراسی، مالیات های بالا، مقررات سنگین، شرکت های دولتی گران قیمت – کانون احساسات ضد مهاجرتی است. در محیط‌هایی که توسط مداخلات نسنجیده دولت محدود شده‌اند، تعداد کمی از مزایای مهاجرت محقق می‌شود، در حالی که هزینه‌های قابل مشاهده باقی می‌ماند.
اوووه، ما دوس فرانسه…ما دوس سوفرانس… رنج تلخ
