فرهنگ آمریکا را بزرگ می کند | اقتصاد روزمره

رایج‌ترین استدلال‌ها علیه سیاست‌های مهاجرتی لیبرال‌تر، اقتصادی است. مهاجران دستمزدها را پایین می‌آورند، کارگران بومی را آواره می‌کنند یا خزانه را خالی می‌کنند در حالی که با تنبلی از دولت رفاه زندگی می‌کنند – یا معمولاً به ما گفته می‌شود.

با این حال، این استدلال‌ها – علاوه بر تناقض درونی (چگونه زالوهای اجتماعی تنبل کارگران محلی را جابجا می‌کنند؟) – توسط داده‌های تجربی دقیق پشتیبانی ضعیفی دارند.

با این حال، بحث دیگری کاملاً متفاوت وجود دارد: بحث فرهنگی. این استدلال ریشه در این واقعیت دارد که نهادهای مسئول ثبات، رفاه و آزادی آمریکا به مجموعه ای از درک مشترک، عادات و تعهدات اخلاقی – به طور خلاصه، مجموعه ای از ارزش های فرهنگی مشترک – بستگی دارند.

در کتاب جدید و فوق العاده اش، تمدن تجارتسام گرگ رئیس AIER این ارزش ها را به خوبی خلاصه می کند. آنها تعهدی به “آزادی، مسئولیت شخصی، خویشتن داری، خلاقیت، فروتنی” هستند. اگر جمعیت پر از افراد زیادی شود که این ارزش‌های فرهنگی را ندارند، موسسات آمریکایی شکست خواهند خورد، حتی اگر هیچ مشکل اقتصادی مستقیماً محقق نشود.

ترس از اینکه مهاجران فرهنگ آمریکایی را تضعیف کنند چیز جدیدی نیست. قدمت آنها به خیلی دور برمی گردد. با این حال حداقل بدترین این ترس ها هنوز محقق نشده است – نتیجه ای که به طور ضمنی توسط شکاکان مهاجرت امروز پذیرفته شده است. نگران کننده که جدید مهاجران فرهنگ آمریکایی را تهدید می کنند، این بدبینان فرهنگ کنونی ما را شایسته محافظت در برابر آنچه پیش بینی می کنند در صورت آزادسازی مهاجرت امروز متضرر خواهد شد، می دانند.

عملکرد گذشته، همانطور که می گویند، تضمینی برای نتایج آینده نیست. اگر چه تفکر اقتصادی دلیل خوبی به ما می دهد تا باور کنیم تا زمانی که بازارهای ما نسبتاً آزاد باقی بمانند، مهاجرت چنین نیست. اقتصادی تهدید، ترس از تغییر فاسد در فرهنگ به راحتی نادیده گرفته می شود.

فرهنگ بسیار اهمیت دارد، همان‌طور که دیردر مک‌کلوسکی «عادات لب‌ها» می‌نامد – اینکه چگونه مردم در مورد چیزهایی که قابل قبول و غیرقابل قبول است، نجیب و حقیر، شرافتمندانه و بی شرف صحبت می‌کنند. در حالی که من به مهاجرت خوشبین هستم و آرزو می کنم که این مهاجرت آزاد شود، اما این نگرانی فرهنگی را جدی می گیرم. با این حال، در برابر خطر بسیار واقعی – و، به اعتقاد من، بزرگتر – برای فرهنگ تجاری ما یعنی بستن خود به روی افراد خارجی متولد شده که می‌خواهند بخشی از فرهنگ ما باشند، من مطمئن هستم که گذشته راهنمای خوبی برای قدرت دگرگون‌کننده و جذب‌کننده فرهنگ آمریکایی است.

تهدیدی از درون

در سال 2026، تعمق در بحث فرهنگی علیه مهاجرت در حالی که اقدامات مقامات برجسته منتخب در واشنگتن را تماشا می کنیم، شگفت انگیز است. چقدر طعنه آمیز است که ضد مهاجرت ترین رئیس جمهور در تاریخ مدرن آمریکا، دونالد ترامپ، خود مظهر بسیاری از ارزش های فرهنگی ضد آمریکایی است که بدبینان مهاجرت از آن بیم دارند که آمریکا را ویران کند مگر اینکه مهاجرت محدودتر شود.

ناسزاگویی و تمایل ترامپ به تغییر نام سایت ها و موسسات معروف به افتخار او را کنار بگذارید. («اقیانوس ترامپ»؟) به جای آن، بر درک ترامپ از نظم قانون اساسی آمریکا و عادات لبان خود تمرکز کنید.

در ژوئیه 2019، ترامپ اعلام کرد که ماده دوم قانون اساسی به او این حق را می دهد که به عنوان رئیس جمهور هر کاری که می خواهم انجام دهد. در آوریل 2020، او اصرار داشت که “وقتی کسی رئیس جمهور ایالات متحده است، قدرت کامل است.” این ادعاها غیرممکن است که با درس اساسی مدنی سازگار شوند که قانون اساسی ایالات متحده دقیقاً برای جلوگیری از اعمال قدرت نامحدود مقامات دولتی نوشته شده است. اختیارات رئیس جمهور تفویض و محدود است نه ذاتی و کامل. ایده مشروطیت آمریکایی این است که جاه‌طلبی‌های سیاسی هیچ‌کس، هر چند بزرگ – و اعتقادات هیچ‌کس، هر چند صادقانه – به او این حق را نمی‌دهد که فراتر از آن چیزی که قانون اعطا می‌کند اعمال قدرت کند.

البته ترامپ اولین رئیس جمهوری نیست که معنای اختیارات تفویض شده را گسترش می دهد. اما دنیایی از تفاوت، رئیس‌جمهوری را که برای توجیه یک سیاست خاص تفسیری تنش‌آمیز از برخی مقررات قانون اساسی یا قانونی ارائه می‌کند و رئیس‌جمهوری که طوری صحبت می‌کند که گویی قانون اساسی به او اجازه می‌دهد تا هر کاری را که می‌خواهد به او اجازه دهد، از هم جدا می‌شود. اولی خطر نقض نظم قانون اساسی را دارد. دومی خطر تضعیف درک عمومی از چیستی آن نظم را به همراه دارد. به عبارت دیگر، دومی خطر فساد فرهنگ آمریکایی را به دنبال دارد.

ناآشنایی ظاهری ترامپ با حکومت قانون اساسی در دسامبر 2022 آشکارتر شد، زمانی که وی با تاکید بر اینکه انتخابات ریاست جمهوری 2020 از او دزدیده شده است، اعلام کرد که “تقلب گسترده از این نوع و وسعت، ضمانت خاتمه همه قوانین، مقررات و مواد، حتی آنهایی که در قانون اساسی وجود دارد.” این ادعا غیرعادی است نه تنها به این دلیل که ادعاهای آن در مورد تقلب در انتخابات تایید نشده است. این استثنایی است زیرا هیچ چیز در قانون اساسی به مقامات اجازه نمی دهد تا زمانی که احساس می کنند با آنها ناعادلانه رفتار شده است، محدودیت های اختیارات خود را تعلیق کنند.

بازگشت ترامپ به کاخ سفید نیز اطمینان‌بخش نیست. او در فوریه 2025 اعلام کرد: “کسی که کشورش را نجات دهد هیچ قانونی را زیر پا نمی گذارد.” این اعلامیه ممکن است برای حاکمی مناسب باشد که معتقد است اقتدار او ناشی از حق الهی یا عظمت شخصی است. درست است نه مناسب به عنوان توضیحی از اصول یک جمهوری مشروطه. حاکمیت قانون، مقامات دولتی را به قانون ملزم می کند، حتی زمانی که آنها متقاعد شده اند که نقض قانون به نفع عمومی کمک می کند.

این اظهارات زمانی که در پرتو فرهنگ سنتی آمریکا که بدبینان مهاجرت به درستی اصرار دارند بسیار مهم است، نگران‌کننده هستند. جامعه آزاد به درک شهروندان بستگی دارد که قدرت سیاسی باید محدود شود، قوانین باید بی طرفانه اعمال شوند، حقوق افراد را نمی توان قربانی کرد فقط به این دلیل که یک مقام قدرتمند معتقد است که منافع ملی را بیشتر می کند، و اینکه انکار نتایج انتخابات دموکراتیک بسیار خطرناک است. این تفاهمات فرهنگی تزیینات تصادفی تمدن آمریکا نیست. آنها بخش های ضروری از پایه آن هستند.

بی اعتنایی آشکار ترامپ به این برداشت ها به نظریه قانون اساسی محدود نمی شود. دستیابی دولت او به سهام مالکیت در شرکت های خصوصی، تمایل او به استفاده از قدرت دولتی علیه مخالفان سیاسی، و ادعای اختیار گسترده او برای مداخله در تجارت بین المللی آمریکا، سؤالات جدی را در مورد جایگاهی که او برای مالکیت خصوصی، حاکمیت قانون، و جدایی قدرت اقتصادی از سیاسی قائل است، مطرح می کند.

مرکز سنت آزادی اقتصادی آمریکا این است که کسب‌وکارها بر اساس میزان خدمت به مصرف‌کنندگان رونق می‌گیرند یا شکست می‌خورند، نه بر اساس میزان موفقیت مدیران آن‌ها از رئیس جمهور. با این حال، زمانی که دولت فدرال مالک شرکت های خصوصی می شود و زمانی که روسای جمهور شخصاً با رهبران تجاری بر سر تصمیمات سرمایه گذاری چانه زنی می کنند، مرز بین رقابت اقتصادی و امتیازات سیاسی محو می شود. کارآفرینان تشویق می شوند برای راهنمایی در مورد نحوه تخصیص منابع به واشنگتن مراجعه کنند، نه مصرف کنندگان.

به طور مشابه، آرمان آمریکایی برابری در برابر قانون نشان می‌دهد که تحقیقات و تعقیب‌های دولتی باید براساس شواهد و معیارهای قانونی متعارف هدایت شوند، نه بر اساس علایق و علاقه‌های شخصی رئیس‌جمهور. نظر شخص در مورد برخی تحقیقات هرچه که باشد، رئیس‌جمهوری که علناً خواستار اقدام قانونی علیه مخالفان سیاسی است، این تصور غیرآمریکایی را ایجاد می‌کند که اجرای قانون ابزار اراده رئیس‌جمهور است.

با توجه به اینکه فرهنگ تا حدی با مثال منتقل می شود، این تحولات اهمیت ویژه ای دارند. مردم آنچه را که قابل قبول است، نه تنها از والدین، خطبه ها، رسانه های عمومی و کتاب های درسی، بلکه از گفتار و کردار شخصیت های برجسته عمومی می آموزند. هنگامی که یک رئیس جمهور به طور مکرر طوری صحبت می کند که گویی قدرت او نامحدود است، محدودیت های قانون اساسی را غیرضروری (یا حتی تحقیرآمیز) تلقی می کند، و قدرت دولتی را ابزاری برای دستیابی به اهداف شخصی خود نشان می دهد، به عادی سازی نگرش ها نسبت به دولت کمک می کند که کاملاً با سنت قانون اساسی آمریکا بیگانه است.

تهدید بزرگ فرهنگی

مهاجری که از کشوری با سابقه حکومت استبدادی – یا بدون سنت لیبرالیسم – وارد می شود، ممکن است درک درستی از قانون اساسی آمریکا نداشته باشد. اما این مهاجر نیز قدرت تحمیل سوء تفاهمات خود را به دیگران ندارد. رئیس جمهور ایالات متحده، در مقابل، یک دستگاه اجرایی گسترده را فرماندهی می کند و برجسته ترین موقعیت را در زندگی عمومی آمریکا دارد. سخنان و اعمال او بر انتظارات سیاسی میلیون ها شهروند تأثیر می گذارد.

تهدید فرهنگ قانون اساسی آمریکا از سوی مهاجرانی که هنوز ارزش‌های آن را درونی نکرده‌اند، به هیچ وجه قابل مقایسه با تهدید رئیس‌جمهوری که اصول و حساسیت‌های اساسی آن فرهنگ را نمی‌فهمد یا نادیده می‌گیرد، نیست.

هیچ یک از موارد فوق انکار این موضوع نیست که مهاجرت می تواند چالش های فرهنگی واقعی ایجاد کند. همچنین پیشنهاد نمی‌کنم که قبل از ترامپ، سنت‌های قانون اساسی آمریکا همیشه صادقانه رعایت می‌شد. آنها نیستند. اما این واقعیت که این سنت‌ها اغلب نقض شده‌اند دلیلی برای توقف دفاع از آنها یا قبول فساد بیشتر آنها توسط صاحبان قدرت نیست. در واقع، سهولتی که مقامات سیاسی می توانند محدودیت های قانون اساسی را نادیده بگیرند، دقیقاً به همین دلیل است که تعهد فرهنگی گسترده به این محدودیت ها بسیار مهم است.

همچنین تفاوت مهمی بین داشتن تابعیت آمریکایی و پذیرش ارزش‌های آمریکایی وجود دارد. یک فرد خارج از کشور که به آزادی شخصی، مالکیت خصوصی، مسئولیت شخصی و دولت محدود اعتقاد دارد – و به طور سازگار با آن عمل می کند، به سنت قانون اساسی آمریکا وفادارتر از یک شهروند طبیعی متولد شده است که قدرت سیاسی را مجوزی برای فرماندهی دیگران می داند. فرهنگ آمریکایی یک میراث بیولوژیکی نیست. این مجموعه ای از باورها و شیوه های آموخته شده است که افراد با هر پیشینه ای می توانند آن را اتخاذ کنند.

آمریکایی هایی که نگران حفظ فرهنگی هستند که آمریکا را آزاد و سعادتمند می کند، باید توجه خود را نه فقط به مرزها، بلکه به واشنگتن معطوف کنند. اگر ارزش‌هایی که نظم قانون اساسی ما را حفظ می‌کنند به همان اندازه مهم هستند که شک‌گرایان به مهاجرت اصرار می‌کنند، آن ارزش‌ها مستحق حمایت هستند، خواه توسط تازه واردان خارجی یا بالاترین مقامات دولت آمریکا تهدید شوند.

طنز امروزی به سختی از دست می‌رود: رئیس‌جمهوری که قول می‌دهد از فرهنگ آمریکایی در برابر مهاجران محافظت کند، بارها درک درستی از حکمرانی را بیان کرده است که در یک رژیم استبدادی راحت‌تر از جمهوری مشروطه‌ای است که توسط بنیان‌گذاران آمریکا ایجاد شده است.