بازتاب جمعی – اقتصاد در حال توسعه

از دبولینا ماجومدر و میکالا کالرد

در جنوب جهانی، شهرها و شهر-مناطق به سرعت در حال رشد هستند و توجه را به مسائل مربوط به توسعه شهری و جایگاه آن در فرآیندهای معاصر توسعه سرمایه‌داری جلب می‌کنند. اما توسعه برای چه کسی؟ از چه کسی اینها سؤالات مبرمی در پس زمینه نابرابری های فزاینده (شهری) هستند. آنها با توجه به فرضیات گسترده مبنی بر اینکه طبقات کارگر شهری ضعیف و در بسیاری موارد «مازاد» نیازهای سرمایه باقی می مانند، حتی بیشتر نگران هستند. با رد این فرضیات، محققان و سازمان دهندگان اخیرا گرد هم آمدند تا بپرسند اگر توسعه شهری با کارگران شروع شود چگونه خواهد بود؟ تصور توسعه شهری مبتنی بر نیروی کار (LLUD) – به جای توسعه سرمایه محور یا دولت محور، چه معنایی دارد؟ بازتاب جمعی آنها و همچنین یک دعوت نامه دنبال می شود: از طریق یک لیست جدید به گفتگوی آنها بپیوندید.

در سرتاسر جنوب جهانی، شهرنشینی سریع در حال تغییر شکل شهرها، مناطق پسا کلانشهری و مناظر وسیعتر شهرنشینی گسترده است. این فرآیندها به دلیل رشد جمعیتی بی‌سابقه، به طور فزاینده‌ای برای توسعه سرمایه‌داری معاصر و نتایج نابرابر اجتماعی-مکانی آن محوریت دارند.

در بسیاری از جاها، شهرنشینی یا روند موازی و پرکار صنعتی شدن را دور زده است، یا کارگران صنعتی را در بحبوحه افزایش جهانی کار متزلزل و کم دستمزد در معرض استثمار بیش از حد قرار داده است. در غیاب تولید، بخش هایی مانند امور مالی، املاک و مستغلات، حمل و نقل و خرده فروشی مکان های اصلی برای سرمایه گذاری شهری و انباشت سرمایه هستند. این سرمایه‌گذاری، به نوبه خود، با ترویج تجاری‌سازی زمین، گسترش «مرزهای املاک و مستغلات» و فرآیندهای مرتبط «انباشت از طریق سلب مالکیت»، به آرزوهای نخبگان و طبقه متوسط ​​برای شهرهای «کلاس جهانی» می‌پردازد. در همین حال، اکثر کارگران شهری محدود به بخش‌های «سنتی» یا «غیررسمی» هستند – تجارت خرد، حمل‌ونقل غیررسمی، جمع‌آوری زباله و موارد مشابه. در واقع، طبق برخی قرائت های تأثیرگذار، این اکثریت های متزلزل از حاشیه ای مضاعف و حتی بی ربط رنج می برند. آنها هم «مازاد» نیازهای سرمایه هستند و هم از نظر سیاسی ناتوان هستند و قادر به حمایت از قدرتمندان نیستندجنبش‌های کارگری با پیشبرد اصلاحات رفاهی در کشورهای شهرنشین قبلی اعتبار داشتند.

با این حال، در تمرکز بر شهرها، دلیلی برای به چالش کشیدن مفروضات در مورد مضاعف بودن مضاعف نیروی کار شهری وجود دارد. فردریک کوپر، مورخ، هشدار می‌دهد که «شهرنشینی» به‌عنوان یک مفهوم – مانند «توسعه» – خطر تبدیل شدن به یک ابزار تحلیلی را کمتر از یک ایدئولوژی دارد، که مفروضات پیشرفت خطی در علوم اجتماعی را تقویت می‌کند. کارگران ناامن، به نوبه خود، «حاشیه ای» به نظر می رسند تا آنجا که با دیدگاه خاصی از کار «مولد»، روابط کار-سرمایه، یا شکاف های ریشه دار طبقاتی مطابقت ندارند. با این حال، آنچه از دست می‌رود، قدردانی از روابط «پیچیده‌تر» است که کار، سرمایه و دولت را به هم پیوند می‌دهد.

ادبیات انتقادی کار شروع به بازگشایی بخشی از این پیچیدگی کرده است. به عنوان مثال، محققان نشان می دهند که چگونه کارگران ناپایدار سرویس بهداشتی، نیروی کار «زیرساختی» را فراهم می کنند که زمینه ساز شرایط انباشت سرمایه در شهر است. به همین ترتیب، اقتصادهای غیررسمی شهری – به جای حوزه «کارآفرینان» خوداشتغال – با روابط کار «پنهان»، به عنوان مثال روابط مالک- بهره بردار یا بستانکار- بدهکار، ساختار یافته اند. شناخت و تحلیل سرمایه کار و همچنین روابط دولت و کار می تواند به نوبه خود به درک فرآیندهای مختلف شکل گیری و مبارزه طبقاتی کمک کند. اگرچه این مبارزه اغلب پراکنده و آسیب پذیر است، اما به هیچ وجه غایب نیست. از فروشندگان خیابانی گرفته تا فروشندگان مبتنی بر پلت فرم گرفته تا زاغه نشینان و کشاورزان کوچک حومه شهر، «طبقات کارگری» شهری محرومیت اجتماعی-اقتصادی و سیاسی خود را به چالش می کشند. در این فرآیند، آنها زندگی روزمره و معیشت و همچنین تولید فضای شهری را تغییر می دهند.

علی‌رغم کمک‌های این ادبیات انتقادی، کارگران شهری و دیدگاه‌های آن‌ها از شهر هنوز اغلب نادیده گرفته می‌شوند، از جمله در تئوری و استراتژی توسعه. تأملی زیرکانه در کنفرانس مطالعات توسعه اخیر، به تمایل به اتخاذ «مفاهیم محدود از «توسعه» به‌عنوان مبتنی بر کمک یا رقابت بین قدرت‌های بزرگ اشاره کرد. به طور کلی، همانطور که نظریه‌پرداز توسعه، کالین لیسی به ما یادآوری می‌کند، همه نظریه‌های توسعه پیش‌فرض دارند – و در واقع مستلزم آن هستند – «یک عامل تحقق‌بخش تئوری که از طریق آن می‌توان تلاش را به جهان واقعی متصل کرد». با این حال، بیشتر تئوری‌های توسعه – خواه با اجماع (پسا) واشنگتن، نظریه دولت توسعه‌گرا، مارکسیسم مدرنیزاسیون یا موارد مشابه همسو باشند – نه بر کار، بلکه سرمایه تمرکز دارند و به نخبگان تجاری و دولتی نقش «عامل» را اختصاص می‌دهند. حتی رویکردهای رشد طرفدار فقرا تمایل دارند «فقر»، برنامه ریزی و «نیازهای اساسی» را به عنوان حوزه هایی برای مداخله تکنوکراتیک، به عنوان مثال از طریق طرح های حمایت اجتماعی از بالا به پایین مورد مناقشه قرار دهند.

در این صورت، اگر نظریه توسعه کارگران شهری را در اولویت قرار دهد، چه مزد و چه بدون مزد، چه شکلی خواهد بود؟ چگونه تمرکز مبارزه کارگری می تواند درک توسعه شهری را تغییر دهد – برای چه کسی و توسط چه کسی؟ به طور خلاصه، تصور توسعه شهری مبتنی بر نیروی کار (LLUD) چه معنایی دارد؟

این سوالات انگیزه کارگاه آموزشی اخیر بود. این گردهمایی از جغرافیای کارگری و سنت رادیکال تر در نظریه توسعه، از جمله نظریه بن سلوین الهام گرفت. مبارزه برای توسعه (2017). در آن، او مفهوم خود را از “توسعه به رهبری نیروی کار” ارائه می دهد، که این کارگاه در مورد شهرها و کارگران مختلفی که آنها را حفظ می کنند به کار می رود. محققان و سازمان دهندگان تجربیاتی را در مورد موقعیت های مختلف جغرافیایی، اشکال کار، فرآیندهای تشکیل طبقات و پویایی مبارزات کارگری به اشتراک گذاشتند. در ادامه، آنها تاملاتی در مورد کارگاه و موضوعات گسترده تر ارائه می دهند.

به طور خلاصه، مشارکت های کارگاه تقریباً به چهار جلسه تقسیم شده است. اولین مورد بر “توسعه (شهری) بازنگری” تمرکز دارد، که بازتاب های انتقادی را در مورد نظریه توسعه ارائه می دهد. این شامل مشارکتی از بن می‌شود که در آن تحلیل خود را از الگوهای توسعه متضاد نخبگان در مقابل کار محور توضیح می‌دهد. او همچنین به یک تغییر اشاره کرد در داخل توسعه «کار محور» که می تواند: «حامی کارگر» باشد، جایی که بازیگران دولتی سیاست هایی را به نفع کارگران توسعه می دهند. «کار محور»، که در آن کنش جمعی کارگران امتیازاتی را از دولت و سرمایه می گیرد. یا «به رهبری کارگر»، که در آن کنش جمعی خود دستاوردهایی را برای کارگران و جوامع آنها ایجاد می کند. با تکیه بر این مبانی، جلسات کارگاه بعدی از تمرکز خرد به کلان منتقل شد. آنها از تحلیل‌های دقیق کار و فرآیندهای شکل‌گیری طبقات به بررسی چگونگی و چرایی افزایش جنبش‌های کارگری حرکت کردند و پارادایم‌های توسعه سرمایه‌محور و دولت را در سطح شهر و ملی به چالش کشیدند.

به طور کلی، این مشارکت‌ها مجموعه‌ای غنی از بینش‌ها را به همراه داشت، از جمله در مورد: چگونه نهادهای «اخلاقی، اجتماعی و ایدئولوژیک» می‌توانند در روابط کار و تشکیل طبقات میانجیگری کنند، مانند بیهار. تکداری سیستم قراردادی فرعی کار (به ریمل زیر مراجعه کنید). چگونه، از طریق «سیاست تجمع»، «فضای شهری می‌تواند به زمینی حیاتی برای بیان خواسته‌های مشترک و ایجاد همبستگی تبدیل شود»، مانند کارگران مهاجر مختلف در منطقه پردازش صادرات اردن در Ad-Dhulayl (Grüneisl). یا اینکه چگونه «توسعه مبتنی بر نیروی کار ممکن است شبیه یک پروژه باثبات یا نهادینه به نظر نرسد»، اما، مانند مورد کارگران فولاد ایران، می‌تواند «شکل‌های دفاعی» را اتخاذ کند که با این وجود در حفاظت از بازتولید اجتماعی شهری در شرایط بحران اقتصادی نقش دارد (نیکو).

در نهایت، این مشارکت های کارگاهی – و این وبلاگ جمعی – بخشی از یک کار در حال پیشرفت است. ایده این است که به رسمیت بشناسیم، کشف کنیم و در صورت امکان به مبارزات کارگری جاری بپیوندیم. همچنین برای تشویق بحث در مورد LLUD – و در مورد کاستی های نظریه توسعه نخبگان محور است. ما از خوانندگان دعوت می کنیم که به این گفتگو نیز بپیوندند – که در حال حاضر از طریق لیست سرویس سازماندهی شده است. برای اضافه شدن به لیست، لطفاً با برگزارکنندگان کارگاه debolina.majumder@manchester.ac.uk و michaela.collord@manchester.ac.uk تماس بگیرید.

از توسعه اقتدارگرا تا ابتکارات شهری تحت رهبری کارگران (ترکیه) – مهمت ارمان ارول و چاگاتای ادگوجان شاهین

بن سلوین در سخنرانی افتتاحیه خود آنچه را که او آن را سه تصویر از توسعه شهری می نامید تشریح کرد: (1) شهرها به عنوان مناطق پویایی سرمایه داری، (2) شهرها به عنوان مناطق استثمار و (iii) شهرها به عنوان مناطق مقاومت و توسعه کارگری. مشارکت ما در کارگاه بر روی مورد ترکیه با استفاده از منطق و ساختار مشابه متمرکز است.

ترکیه از سال 2002 توسط حزب اسلامگرای عدالت و توسعه (AKP) و رهبر آن رجب طیب اردوغان اداره می شود. از ابتدا، حزب عدالت و توسعه شهرها و پروژه های دگرگونی شهری را محور چشم انداز توسعه و رشد اقتصادی خود می دانست. سیاست زدایی در سطح ملی با تمرکز در سطح محلی همراه بود و نهادهای تحت کنترل دولت مانند TOKİ (اداره مسکن انبوه) نقش برجسته ای را ایفا کردند. از سال 2010 به بعد، تاکید فزاینده ای بر پروژه های بزرگ شهری (مانند فرودگاه سوم استانبول، پل سوم استانبول، تونل های جدید در عرض بسفر و کانال استانبول) شده است. با این حال، بینش شهری حزب عدالت و توسعه از همان سال‌های اولیه توسط طبقات کارگر به چالش کشیده شد و در یکی از بزرگترین قیام‌های شهری، اعتراضات گزی در سال ۲۰۱۳ به اوج خود رسید.

از آن زمان، تحت شرایط سیاسی استبدادی فزاینده، طبقات کارگر شهری به مبارزه علیه شرایط استثمار، تأثیرات اجتماعی-اکولوژیکی و نابرابری‌های ناشی از این بینش شهری ادامه داده‌اند. این نارضایتی در سیاست های انتخاباتی محلی نیز منعکس شد و مخالفان (به رهبری حزب جمهوری خواه خلق (CHP)) به پیروزی های قابل توجهی در سال های 2019 و 2024 دست یافتند، به ویژه در شهرداری های بزرگ شهری مانند استانبول و آنکارا. ادبیات فزاینده ای در مورد این انتخابات و تنش بین دولت مرکزی و شهرداری های تحت رهبری مخالفان وجود دارد. با این حال تعامل انتقادی و کارگر محور با توسعه اساسی مخالفان و چشم انداز شهری، و نه با کارگران وجود دارد.هدایت کرد ابتکارات شهری که هم از این دیدگاه مخالف خبر می‌دهد و هم فراتر می‌رود.

بحث ما به دنبال این بود که با جلب توجه به اشکال مختلف مبارزه کارگری – اعتراضات، اعتصاب‌ها و آزمایش‌های جدید تعاونی – به این شکاف بپردازد که شیوه‌ای را که توسعه شهری ترکیه به چالش کشیده و دوباره تصور می‌کند، شکل می‌دهد.

دگرگونی شهری به رهبری کارگران در مناطق ویژه اقتصادی (Ad-Dhulayl، اردن) – Katharina Grüneisl

تمرکز کارگران در مبارزات و تحولات شهری به چه معناست؟ و مبارزات کارگری چه اهمیتی می تواند به عنوان مبارزات شهری داشته باشد؟ به طور خاص، وقتی محل کار محصور را به عنوان محل اولیه مبارزه کارگری متمرکز کنیم و در عوض به نقش محیط شهری به عنوان مبنایی برای سازماندهی کارگری توجه کنیم، چه چیزی قابل مشاهده است؟ این کارگاه در مورد توسعه شهری مبتنی بر نیروی کار منجر به بحث‌های گفت‌وگو در مطالعات شهری و مطالعات کارگری شد که اغلب از هم جدا می‌مانند. او از ما دعوت کرد که کارگران را نه تنها به عنوان سوژه های کاری، بلکه به عنوان ساکنان شهری و عوامل بالقوه دگرگونی شهری نیز بازنگری کنیم.

من با تمرکز بر SEZ ها به عنوان شکل خاصی از فضای شهری – یا دقیق تر، شهری شدن سریع- در این بحث مشارکت داشته ام. این نواحی که اغلب در حاشیه شهرهای موجود قرار دارند یا عمداً از آنها جدا شده اند، با این وجود با تمرکز متراکم و غالباً بسیار متنوع جمعیت فعال مشخص می شوند. در ارائه خود من به منطقه پردازش صادرات Ad-Dhulayl در اردن نگاه کردم. Ad-Dhulayl در اواخر دهه 1990 به عنوان یک خوشه تولید پوشاک منزوی در زمین های کشاورزی تأسیس شد. با گذشت زمان، این شهر به یک شهرک پراکنده تبدیل شده است که ده‌ها هزار کارگر مهاجر جنوب آسیا، پناهندگان سوری و جوامع اردنی و فلسطینی را که از نظر اقتصادی به حاشیه رانده شده‌اند، در نزدیکی کارخانه‌ها ساکن شده‌اند.

در برابر این پس زمینه، من یک ابتکار رهبری کارگری را برای برنامه ریزی مشترک یک مرکز اجتماعی بررسی کردم، تلاشی که در نهایت محقق نشد. با این حال، دقیقاً در شکست خود، این مثال سؤالات مهمی را در مورد اینکه چگونه مبارزات کارگری می‌تواند بعد شهری به خود بگیرد و چرا این موضوع اهمیت دارد، مطرح می‌کند. گروه‌های متنوعی از کارگران پوشاک – بدون در نظر گرفتن جنسیت، ملیت و زبان – به جای بسیج کردن پیرامون نارضایتی‌های محیط کار با تعریف محدود، حول یک تجربه مشترک از زندگی روزمره در یک محیط صنعتی رو به وخامت متحد شدند: قرار گرفتن در معرض هوای آلوده، زیرساخت‌های ناکافی، و کمبود شدید خدمات اجتماعی.

در شرایط اقتدارگرایانه اردن، سازماندهی کارگری به شدت محدود است و کانال‌های رسمی اغلب از نظر سیاسی مورد حمایت قرار می‌گیرند. چارچوب ظاهراً غیرسیاسی یک پیشنهاد کارگری برای یک مرکز اجتماعی، چیزی را که مارکو دی نونزیو توصیف می کند، امکان پذیر کرد. “سیاست جمع آوری”، شکلی از بیان جمعی که در غیر این صورت ممکن بود با سرکوب فوری روبرو شود. در حالی که این پیشنهادات در نهایت، همانطور که خود کارگران می‌گویند، «رویاهایی در غبار» باقی ماندند، با این وجود، بعد مهمی از عاملیت جمعی را آشکار می‌کنند. آن‌ها نشان می‌دهند که چگونه فضای شهری می‌تواند به زمینی حیاتی برای بیان خواسته‌های مشترک و ایجاد همبستگی تبدیل شود – به‌ویژه در زمینه‌هایی مانند مناطق ویژه اقتصادی، جایی که شیوه‌های اشتغال برای تکه تکه کردن نیروی کار طراحی شده‌اند.

متعادل کردن سیاست نخبگان با سازماندهی از پایین به بالا در شهرها (منچستر و سئول) – مت جانسون

مشارکت ما در این کارگاه تعدادی از موضوعات اصلی، از جمله پویایی سرمایه‌داری، استثمار و اشکال نوظهور LLUD را پوشش می‌دهد، البته به ویژه در شمال جهانی. با تکیه بر مشارکت‌های دیگری که نقش مقاومت از پایین به بالا، سازمان‌دهی و مبارزات انتخاباتی را در شکل‌دهی به LLUD برجسته می‌کند، نقش بحث‌برانگیز «بازیگران نخبه» را در قالب شهرداران شهر در پیشبرد – اما همچنین به طور بالقوه – یک دستور کار طرفدار کارگر بررسی کردیم.

ما یک مطالعه موردی مقایسه ای از دو شهردار شهر ارائه کردیم: اندی برنهام در منچستر بزرگ (GM) و پارک وون سونگ در سئول. هر دو از دستمزدهای معیشتی، اشتغال مطمئن و سازوکارهای صدا و نمایندگی در شهرهای مربوطه خود دفاع کرده اند، اما از طریق کانال های سیاسی متفاوت. در حالی که اندی برنهام به دنبال ایجاد مشروعیت در میان طیف گسترده‌ای از بازیگران با «انبوه‌سپاری» مانیفست خود بود، پارک وون سون، یک فعال سابق دموکراسی‌خواه، توانست شبکه متراکمی از سازمان‌های کارگری و جامعه مدنی (CSOs) را بسیج کند تا برنامه مترقی خود را پیش ببرد. در همان زمان، هر دو شهردار با انعکاس اختیارات محدود قانونگذاری خود در سطح شهر، به شدت بر قدرت گردهمایی شخصی خود برای گرد هم آوردن طیفی از بازیگران کارگری، اجتماعی و تجاری تکیه کردند.

خطر این است که از آنجایی که آنها به جای احزاب سیاسی یا نهادهای کارگری گسترده‌تر با سیاستمداران منفرد مرتبط هستند، سیاست‌های مترقی محلی می‌توانند با اصلاحات ملی معکوس یا جابجا شوند. همچنین ممکن است تغییر سیاست فضایی در مناطق شهری وجود داشته باشد که کمتر منجر به علل مترقی گسترده تر می شود، همانطور که در نتایج انتخابات محلی بریتانیا در می 2026 نشان داده شد.

ما استدلال می‌کنیم که شهرداران می‌توانند متحدان مهم LLUD باشند، اما پایداری بلندمدت برنامه حمایت از نیروی کار به ایجاد تعادل بین رهبری از بالا به پایین با ظرفیت‌سازی پایدار از پایین به بالا در جوامع و محل‌های کار بستگی دارد.

توسعه به رهبری کارگر و بحران سازمان (ایران) – آیدا نیکو

یکی از سوالات تکراری در طول کارگاه مربوط به رابطه بین مبارزه کارگری، بازتولید اجتماعی و توسعه است. آیا تقاضا برای دستمزد، مسکن، غذا و حمایت اجتماعی به عنوان توسعه مبتنی بر نیروی کار (LLD) قابل درک است؟ یا اینکه چنین مطالباتی در دام بازتوزیع و مدیریت بحران توسط دولت باقی می‌مانند؟

سهم من به این پرسش از طریق مورد ایران می پردازد، جایی که کارگران با ترکیبی از تحریم، تورم، فرسایش دستمزد، سرکوب و اشکال فزاینده شدید بحران اجتماعی مواجه هستند. در این شرایط، مبارزات کارگری اغلب به یک زمین دفاعی متمرکز بر بقا تنزل می یابد. با این حال، این آنها را خارج از توسعه نمی کند. دعوا بر سر دستمزدها، اجاره‌بها، یارانه‌ها و حمایت‌های اجتماعی اولیه نیز دعوا بر سر چگونگی تداوم زندگی شهری و متحمل هزینه‌های بحران است. آنها بر سازمان خود بازتولید اجتماعی تأثیر می گذارند.

در همان زمان، من استدلال کردم که تقاضاهای توسعه به طور خودکار به رهبری کارگر تبدیل نمی شوند. LLD به ظرفیت سازمانی نیاز دارد. کارگران باید بتوانند نه تنها درخواست کمک کنند، بلکه باید بتوانند به طور جمعی نتایج را شکل دهند، هماهنگ کنند و حفظ کنند. این امر به ویژه در یک بحران عمیق‌تر دشوار می‌شود، جایی که هم وزن فشار مادی و هم فروپاشی سازمان، آنچه را که می‌توان مطالبه کرد و آنچه را که می‌توان از نظر سیاسی حمایت کرد، محدود می‌کند.

با تکیه بر موارد هفت تپه و گروه ملی صنعتی فولاد ایران، اشکال تشکل‌های کارگری مبتنی بر مجمع را که در اواسط دهه 1389 پدیدار شد، بررسی می‌کنم. این مجامع ساختارهای تصمیم گیری مشارکتی، نمایندگی مسئول و ادعاهای جایگزین برای نمایندگی مستقل از نهادهای تحت کنترل دولت را توسعه دادند. اگرچه این آزمایش‌های سازمانی مجموعه‌های پایداری از اقدام جمعی و هماهنگی دموکراتیک ایجاد می‌کنند، اما از نظر ساختاری در برابر سرکوب، مشروعیت‌زدایی و جایگزینی از طریق کانال‌های نمایندگی دولتی آسیب‌پذیر هستند. آنها به جای تثبیت در نهادهای بادوام، بارها و بارها ظهور کردند، گسترش یافتند، تکه تکه شدند و دوباره تحت فشار ظاهر شدند.

این سوال گسترده تری را در مورد توسعه شهری مبتنی بر نیروی کار ایجاد می کند. در شرایطی که با بحران، پراکندگی و شرایط ناپایدار بازتولید شکل گرفته است، LLD ممکن است پروژه ای باثبات یا نهادینه به نظر نرسد. در عوض، اغلب در اشکال ناهموار، ناپیوسته و تدافعی ظاهر می‌شود که به واسطه شرایط شکننده‌ای شکل می‌گیرد که در آن کارگران تلاش می‌کنند تا زندگی شهری را سازماندهی و بازتولید کنند.

انواع حبس برای کار مهاجر شهری (هند) – نبیلا احمد

این مشارکت بر مضامین عدم آزادی کارگری و مبارزه شهری، تمرکز بر نقش مهاجرت نیروی کار و تحرک در توجه به توسعه مبتنی بر نیروی کار، تمرکز دارد.

کارگران مهاجری که در مشاغل کم دستمزد، محافظت نشده و استثمارگرانه در اقتصادهای شهری غیررسمی هند – از جمله در بخش های ناپایدار مانند کوره های آجرپزی، کارهای خانگی یا ساخت و ساز – به کار گرفته می شوند، مکرراً در معرض بدترین بحران شهری قرار دارند. با این حال آنها کمترین دسترسی را به حمایت ها، حقوق و امتیازات، یا فرصت هایی برای سازماندهی نیروی کار دارند. قرنطینه کووید-19 در سال 2020 به افشای استثمار نامرئی آنها کمک کرد، همانطور که اخیراً بحران سوخت در سال 2026 انجام شد.

من از تحقیقات تجربی با مهاجران کارگری استفاده کردم که از مناطق روستایی به هند نقل مکان می کنند تا در بخش های غیررسمی شهری کار کنند تا نشان دهم که چگونه ناامنی های کار حتی در یک رژیم شهروندی متفاوت است. این کار تمرکز غالب را به چالش می کشد بین المللی مبارزات مهاجران کارگری من استدلال می کنم که تحرک و شهروندی می تواند مبارزات و مقاومت های کارگری را شکل داده و محدود کند. کارگران مهاجر به طور معمول از حقوق و استحقاق شهروندی شهری، از جمله حق سازماندهی به عنوان اتحادیه های کارگری برای مخالفت با استثمار کارگری محروم می شوند، حتی اگر نیروی کار آنها توسعه و توسعه شهری نئولیبرالی را ممکن می سازد.

به دنبال فراخوان مک گرات و همکاران. (2022) برای بررسی انتقادی کار غیرآزاد، من استدلال می کنم که کار مهاجر می تواند به طرق مختلف غیرآزاد باشد. این موارد از تحرک فیزیکی گرفته تا ورود/خروج از بازارهای کار، اتکا به کارگزاران، سطوح مختلف تله بدهی های درهم تنیده، نرخ دستمزد و دسترسی به حمایت اجتماعی دولت را شامل می شود. در اتخاذ یک رویکرد متقاطع برای تجزیه و تحلیل تنوع، مکانی و موقتی عدم آزادی های کارگری، من استدلال می کنم که مبارزات کارگری را باید در ارتباط با تحرک، شرایط پسااستعماری و به عنوان طیف تدریجی آزادی ها برای درک امکانات توسعه تحت رهبری کارگر مشاهده کرد.

از سیاست اشتغال تا توسعه مبتنی بر نیروی کار (ایالت بیهار، هند) – مانیش ماسکرا

ارائه من به بحث در مورد توسعه مبتنی بر نیروی کار، به ویژه در زمینه مهاجرت دایره ای داخلی نیروی کار کمک کرد. این وجود و/یا عدم فعالیت سیاسی توسط کارگران مهاجر از ایالت بیهار در شرق هند (کارگران بیهار) که در صنعت ساخت و ساز مهاجرپذیر هند کار می کنند را توضیح می دهد.

سیستم انباشت سرمایه در ساخت و ساز ساختمان از طریق پیمانکاری فرعی (تاریخی) روابط کار سازماندهی می شود که در اصطلاح عامیانه نامیده می شود. تکداری سیستم مقاله این سوال را مطرح می کند: پیمانکاران فرعی چگونه سیاست طبقاتی را شکل می دهند؟ او گفتگو را به سمت بازاندیشی روابط طبقاتی از دریچه «سیاسی» هدایت کرد که به طور پیچیده ای با روابط تولیدی مرتبط است و به کاوش پرداخت. تکداری سیستم نه به عنوان یک ترتیب اقتصادی روابط کارفرما و کارمند یا سازماندهی فرآیند تولید، بلکه به عنوان مجموعه ای از نهادهای اخلاقی، اجتماعی و ایدئولوژیک که معماری استثمار و تجربه زیسته آن را پیکربندی می کند.

مقاله من در حال پیشرفت این ادعا را دارد تکداری سیستم تشکیل شده توسط تكدارها و سازندگانی که مازاد انباشته شده را به اشتراک می گذارند، از طریق نقش توانمند دولت، رژیم های مختلف انضباط و کنترل را در کارگاه های ساخت و ساز و اردوگاه های کار، از جمله روابط اخلاقی، اعتماد و متقابل، به کار می گیرند و امکانات برای کنش سیاسی کارگران مهاجر بیهاری را پیکربندی می کنند. سیستم، به موجب رابطه بین سازندگان و تكدارها و تکدار-روابط کار تمایز واضح بین توسعه حامی کارگری، یعنی توسعه از بالا به پایین در مقابل توسعه مبتنی بر نیروی کار را پیچیده می کند. توسعه از پایین در همین راستا، ما را وادار می‌کند تا درباره چگونگی سیاسی شدن کارگران مهاجر تجدیدنظر کنیم. همچنین به ما این امکان را می‌دهد تا بررسی کنیم که آیا فشار سیاسی فعلی طرفدار کارگری که باعث افزایش پلتفرم‌هایی می‌شود که کارگران را به مشاغل در بخش ساخت‌وساز متصل می‌کند، از روابط طبقاتی تنظیم‌شده توسط، حمایت، دور زدن یا تضعیف می‌کند یا خیر. تکداری سیستم

این بحث با توجه به اعتصابات گسترده در هند توسط پیمانکاران فرعی ساخت و ساز مهاجر (آوریل 2026)، در میان سایر کارگران قراردادی که زیر چتر کارگران “غیرمشکل” قرار می گیرند و عمدتاً غیرصنفی هستند، به موقع انجام شد. این ارائه پرسش‌های قابل تأملی را در مورد چگونگی شکل‌گیری امر سیاسی فراتر از قلمرو مواد، شرایط مساعد کننده زنجیره‌های تولید و بازتولید برای اشکال مختلف سازمانی برای کارگران ساختمانی مهاجر، و پیامدهای انزوای احتمالی تولید از سیاست به دلیل روابط کار فرعی مطرح کرد.

تحرکات شوک و یک مسیر شکسته برای شهروندی شهری برای کارگران مهاجر (هند) – Mukta Naik

مهاجرت میلیون ها کارگر مهاجر از شهرهای هند در طول قرنطینه کووید-19 جهان را شوکه کرده است، اما به سختی این یک رویداد یکباره است. Exodus پاسخی استاندارد به انواع شوک‌ها برای کارگران مهاجر است که از خشونت‌های فرقه‌ای، بحران‌های سوخت، اخراج و تخلیه زاغه‌ها پیش از رویدادهای بزرگ رنج می‌برند و حتی مجبور می‌شوند برای رای دادن در انتخابات در منطقه اصلی خود بازگردند. تحرکات تکان دهنده ای مانند این، که در آن یک اختلال حاد به طور ناگهانی و بنیادی رویه های مهاجرت را مجدداً پیکربندی می کند، روابط قدرت پنهان و فرآیندهای عملیاتی را قابل مشاهده می کند و سؤالاتی را در مورد رابطه بین رویدادهای نادر و معمول در مطالعات مهاجرت ایجاد می کند (Xiang et al 2022).

من استدلال می‌کنم که در حالی که این خروج‌های مکرر ناشی از شوک نه تنها آنچه را که ادبیات قبلاً به‌عنوان شکست شهرها در ارائه مشاغل مناسب و شرایط زندگی، خدمات اولیه و امنیت اجتماعی به کارگران مهاجر نشان می‌دهد، نشان می‌دهد (Kundu and Ray Saraswati 2012, Deshingkar 2022)، آنها همچنین تنش‌های کلیدی بین منطق اقتصادی و سیاسی و مهاجرت واقعی رژیم را برجسته می‌کنند.

قانون اساسی هند به شهروندان این امکان را می دهد که در داخل مرزهای ملی حرکت کنند، که امکان توزیع مجدد فضایی کار برای توسعه اقتصادی بلامانع کشور را فراهم می کند. همین قانون اساسی به ایالت ها سهم بزرگی از قدرت را در اجرای طرح های دولتی از جمله طرح های مربوط به پرداخت مزایای رفاهی می دهد و انگیزه های شهروندان را برای تثبیت جایگاه خود افزایش می دهد. جای تعجب نیست که برای کارگران مهاجری که در مشاغل و مسکن غیررسمی و نامطمئن شهری گیر افتاده اند، رای دادن در مکان های مبدأ بازده طولانی مدت بیشتری را برای خانواده، خانواده بزرگ و گروه بزرگتر خویشاوند به ارمغان می آورد. این وفاداری باعث می شود وقتی کارگران مهاجر با آشفتگی اقتصادی یا اجتماعی در شهر مواجه می شوند، ترک گزینه بهتری باشد. نوسانات مکرر و مهاجرت مرتبط با آن از شهر، انتخاب آنها را برای حفظ روابط سیاسی قوی در داخل کشور، جایی که شهروندی و شبکه های امنیت اجتماعی مرتبط با آن تضمین شده است، تقویت می کند. همچنین از آنجایی که کارگران مهاجر بدون رای در شهر قادر به مطالبه آن نیستندحقوق اساسی توسط نمایندگان سیاسی شهری، آنها به طور فزاینده ای بر استفاده از عضویت خود در گروه های غیررسمی کارگری برای درخواست بهبود دستمزد و شرایط کاری بهتر از کارفرمایان و پیمانکاران و درخواست از صاحبخانه ها و تامین کنندگان محلی برای مسکن بهتر و خدمات خصوصی سازی تمرکز می کنند.

اخیراً، بررسی فشرده ویژه‌ای که توسط کمیسیون انتخابات و فعالیت‌های قانون اصلاح شهروندی و ثبت ملی شهروندان انجام شده است، که چند سال پیش توسط اداره کل ثبت احوال و کمیسر سرشماری هند انجام شد، نگرانی‌ها از بی تابعیتی را افزایش داده است. مسلمانان به ویژه در ایالت های هم مرز با بنگلادش مورد هدف قرار گرفته اند. حتی مسلمانان بنگالی زبان در کشورهای دور از مرز بازداشت شده و از آنها خواسته شده تا تابعیت خود را ثابت کنند. ناکامی ایالت های مقصد در جلوگیری از نژادپرستی هندی ها از شمال شرق نیز به تنش ها در مراکز شهری هند دامن زده است.

من استدلال می‌کنم که تنش بین منطق‌های اقتصادی و سیاسی و ثبت‌های قانونی و بالفعل مهاجرت، صرفاً یکی از ویژگی‌های دموکراسی‌های پسااستعماری نیست که با غیررسمی بودن و انتقال میراث استعماری کم تحرکی و دیگری گرایی مشخص می‌شود (بکول 2013). در عوض، جذب پارانویای جهانی پیرامون شهروندی و مهاجرت غیرقانونی در اداره مهاجرت داخلی، گزینه های شهروندی کارگران مهاجر شهری را به شدت محدود کرده و در نتیجه تحرکات شوک، به ویژه ترک، را به یک انتخاب منطقی برای آنها تبدیل کرده است. در حالی که در تئوری درک تحرک نیروی کار برای برنامه‌ریزی شهری و حکمرانی حیاتی است، فقدان مسیری برای شهروندی برای مهاجران روستایی که وارد شهرهای جنوب جهانی می‌شوند، سیالیت و بی‌حقوقی را تقویت می‌کند و طبقه‌بندی و شمارش لازم برای دستیابی به توسعه شهری برنامه‌ریزی شده را به یک کار دشوار تبدیل می‌کند.

دبولینا ماجومدر جغرافی دان شهری و کارگری و عضو هولزورث در موسسه توسعه جهانی دانشگاه منچستر است. علایق تحقیقاتی او شامل نظریه انتقادی شهری، اقتصاد ژئوپلیتیک و ژئوپلیتیک کارگری است.

میکالا کالرد مدرس سیاست و توسعه در موسسه توسعه جهانی، دانشگاه منچستر است. علایق تحقیقاتی او شامل سیاست شهری، کار غیررسمی و سازماندهی کارگری، به ویژه در شرق آفریقا است.

مراجع

Bakewell, O. (2013) “نگه داشتن آنها در جای خود”: رابطه دوسوگرا بین توسعه و مهاجرت در آفریقا، در R. Munch (ویرایش)، جهانی شدن و مهاجرت، لندن، راتلج، 112-129.

Deshingkar, P., Naik, M. and Ahmed, N. (2022) ‘کووید-19 و شکست مهاجرت مداوم هند: چند درس برای سیاست و تحقیق’، هفته نامه اقتصادی و سیاسی، 57 (30)، 30-35.

کوندو، آمیتاب و لوپامودرا ری ساراسواتی. “مهاجرت و شهرنشینی محروم در هند.” هفته نامه اقتصادی و سیاسی (2012): 219-227.

Xiang، Biao، William L. Allen، شهرام خسروی، Hélène Neveu Kringelbach، Yasmin Y. Ortiga، Karen Anne S. Liao، Jorge E. Cuéllar، Lamea Momen، Priya Deshingkar و Mukta Naik. “تحرکات شوک در لحظات عدم اطمینان حاد.” ژئوپلیتیک 28، شماره 4 (2023): 1632-1657.