دانش‌آموزان می‌گویند شرکت‌های هوش مصنوعی مدارسی را هدف قرار می‌دهند که منابع کافی ندارند

کانر در اینجا: “همه چیز طبق برنامه پیش می رود.”

نوشته فینلی ویلیامز، نویسنده و روزنامه نگار اهل شیکاگو، ایلینوی، که در حال حاضر در کنکورد، نیوهمپشایر مستقر است، جایی که او خبرنگار Concord Monitor است. کار او بر فناوری، تجارت و فرهنگ متمرکز است. در اصل در Truthout ارسال شده است.

وقتی تارا دانلی، کتابدار دبیرستانی، با کلاس‌هایش در مورد اینکه چگونه هوش مصنوعی جستجوی آنلاین را تغییر داده است، صحبت می‌کند، همیشه با یک سوال شروع می‌کند: “هدف نهایی گوگل چیست؟”

دانش‌آموزان معمولاً پاسخ می‌دهند “برای اینکه به شما اطلاعات بدهم” یا “برای اینکه پاسخ چیزها را به شما بگویم” – تا زمانی که کسی به سرش می‌کوبد و جرأت می‌کند “پول درآورد”.

دانلی، یکی از اعضای کارگروه هوش مصنوعی اتحادیه معلمان شیکاگو، می‌گوید گوگل یکی از بسیاری از شرکت‌های فناوری است که انگیزه مرکزی آنها سود است، حتی اگر ادعا می‌کنند اهداف دیگری را دنبال می‌کنند. همانطور که توسعه دهندگان هوش مصنوعی مانند مایکروسافت و OpenAI تلاش می کنند تا محصولات خود را در مدارس و زندگی دانش آموزان آمریکایی به طور گسترده تری ادغام کنند، دانلی گفت که معتقد است دانش آموزان حق دارند درک روشنی از نیروهای شکل دهنده آموزش آنها داشته باشند.

دانلی به Truthout می‌گوید: «صنعت فناوری از رقابت با نواحی مدارس برای اینکه ببیند چه کسی چت بات یا هر تکه فناوری تکنو آن را می‌پذیرد، سود می‌برد و این به دانش‌آموزان تحمیل می‌شود. “دانشجویان باید این توانایی را داشته باشند که در صورت تمایل، از استفاده از هوش مصنوعی انصراف دهند. آنها سزاوار این هستند که تصویر کلی را داشته باشند، نه اینکه فقط برای این قطعات فنی درآمد کسب کنند.”

در واقع، کارشناسان، حامیان آموزش و دانش‌آموزانی که با Truthout مصاحبه کردند، واقعیتی تلخ را توصیف کردند که در آن ناامیدی برای دانش‌آموزان به حاشیه رانده شده فشار می‌آورد تا از هوش مصنوعی استفاده کنند و مدارسی که منابع کافی ندارند، آن را به عنوان راه‌حلی سطحی برای مشکلات ساختاری مانند کمبود بودجه مزمن و کمبود کارکنان بپذیرند. بسیاری از تحلیلگران سیاست آموزشی می گویند که در غیاب شواهد قانع کننده مبنی بر اینکه هوش مصنوعی نتایج یادگیری را بهبود می بخشد، ارائه ابزارهای هوش مصنوعی توسط شرکت ها به عنوان یک نوشداروی آموزشی از نیازهای مبرم تر منحرف می شود: یک آموزش جامع و فرهنگی پاسخگو که تعامل انسانی و مبارزه سازنده را در اولویت قرار می دهد.

دانلی – یکی از اعضای هیأت علمی در کالج فورمن و آکادمی شغلی، یک مدرسه عمدتاً لاتین تبار در شمال غربی شیکاگو – گفت که به این نگرانی ها به طور خاص در زمینه یک مدرسه برابر نژادی فکر می کند.

“هر زمان که ما در مورد آموزش صحبت می کنیم، ما در مورد دانش آموزان رنگین پوست صحبت می کنیم. ما همیشه باید در مورد اینکه چگونه این روی دانش آموزان تأثیر می گذارد و چه کاری باید انجام دهیم بسیار عمدی باشیم؟” دانلی گفت.

دانش آموزان و مدارس مقابل دیوار

Yeisbel Peña، دانش‌آموز دبیرستانی آمریکای لاتین در بوستون که به علوم کامپیوتر علاقه‌مند است، گفت که این امکان برای دانش‌آموزان جوان وجود دارد که از هوش مصنوعی برای توسعه تفکر خود استفاده کنند. اما “آموزش سخت – فقط یک در یک، [the] نوع قدیمی آموزش – مناسب‌ترین روشی است که می‌توان با آن درگیر شد و یاد گرفت.»

پنیا به Truthout گفت: “وقتی شما یک هوش مصنوعی دارید، همیشه می گوید بله. “این برای شما پیچیدگی ایجاد نمی کند. و من معتقدم که پیچیدگی ای که از حضور در کلاس با معلم به دست می آورید… بدون آن، شما به نوعی خود را محدود می کنید.”

با این حال، او گفت، در غیاب کمک های مجهز برای انجام تکالیف بعد از مدرسه، دانش آموزان مدرسه منشور او که عمدتاً به دانش آموزان رنگین پوست خدمت می کند، اغلب به جای آن به چت بات ها روی می آورند. پنیا کلاس هایی را توصیف کرد که فقط یک معلم به 10 یا 20 دانش آموز کمک می کرد.

پنیا گفت: «همه آن‌ها که تلاش می‌کنند کمک انفرادی دریافت کنند، قطعاً بسیار ضعیف می‌شوند. بنابراین قطعاً بهترین کیفیت کمک را دریافت نمی‌کنید.»

در رالی، کارولینای شمالی، سادیا رشید، 17 ساله، گفت که گاهی اوقات به چت ربات‌هایی روی می‌آورد که به او در درک مسائل دشوار ریاضی کمک کرده‌اند. در حالی که او گفت دانش آموزان می توانند با وابستگی بیش از حد به فناوری به یادگیری خود آسیب برسانند، او معتقد است که تأثیرات تجاری فراتر از انتخاب هر دانش آموز وجود دارد.

او به Truthout گفت: «من فکر می‌کنم این شرکت‌های هوش مصنوعی سعی می‌کنند از دانش‌آموزان مانند دانشجویان در حال مبارزه بهره ببرند.

“من فکر نمی کنم ما واقعاً دانش آموزان را به خاطر این شرکت های هوش مصنوعی و [the] روایت هایی که آنها سعی در ارائه آن دارند. چون فکر می‌کنم این فقط به دانش‌آموزان آسیب می‌زند.» رشید گفت.

در واقع، دانش‌آموزان مدرسه دانلی در شیکاگو اسماً به آموزش بعد از مدرسه دسترسی دارند، اما اکثراً دانش‌آموزان مهاجر، نسل اول و فقیر تحت تأثیر «عملیات میدوی بلیتز»، سرکوب‌های ضد مهاجرتی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا علیه شهر در سال گذشته قرار گرفتند. به همین دلیل، دانلی گفت: “زندگی بعد از مدرسه زیاد در مدرسه وجود ندارد.”

او گفت: «بنابراین دریافت کمک اضافی سخت است. “طبق تجربه من در اینجا، آنها بیشتر استفاده می کنند [AI] کار را برای آنها انجام دهم زیرا آنها یا وقت ندارند یا شاید آنطور که باید آن را خوب درک نمی کنند.”

اگرچه چت ربات‌های هوش مصنوعی و سایر ابزارهای فناوری مجهز به هوش مصنوعی به سرعت در مدارس ایالات متحده – از طریق کانال‌های رسمی و غیررسمی – در حال گسترش هستند، شواهد بسیار محدودی برای حمایت از این نتیجه‌گیری وجود دارد که این فناوری از یادگیری دانش‌آموزان پشتیبانی می‌کند.

مرکز آموزش هوش مصنوعی دانشگاه استنفورد تحت ابتکار SCALE به دنبال یافتن و انتشار شیوه های آموزشی عادلانه از طریق تحقیق است. در اوایل سال جاری، این سازمان یک متاآنالیز از مطالعات آموزشی K-12 برای ارزیابی وجود شواهد علّی مبنی بر تأثیر هوش مصنوعی بر آموزش دانش‌آموزان انجام داد. لیلی فسلر، محقق ارشد SCALE، به Truthout گفت که اگرچه شواهد علّی تنها راه برای ارزیابی قطعی تأثیرات این فناوری است، «انجام کارآزمایی‌های کنترل تصادفی، کارآزمایی‌های شبه تجربی واقعاً سخت است، بنابراین در حال حاضر تعداد زیادی از این کارآزمایی‌ها وجود ندارد.»

با این حال، هانا کوی د لا والی، فن‌شناس ارشد در پروژه مرکز دموکراسی و برابری فناوری در فناوری مدنی، به Truthout گفت که مناطق مدارس فقیرتر همچنان می‌توانند مجبور شوند بودجه محدود خود را صرف فناوری اثبات‌نشده کنند. در ماه آگوست، مرکز دموکراسی و فناوری گزارشی منتشر کرد که نشان می‌دهد چگونه استفاده اداری از هوش مصنوعی می‌تواند به طور بالقوه تأثیرات متفاوتی در مدارس ایجاد کند و حقوق مدنی دانش‌آموزان را نقض کند – برای مثال، فیلتر کردن محتوای هوش مصنوعی در دستگاه‌های دانش‌آموزان می‌تواند مواد مرتبط با مهاجرت یا گرایش جنسی را مسدود کند، یا تجزیه و تحلیل‌های پیش‌بینی‌کننده با قابلیت هوش مصنوعی طراحی شده برای شناسایی دانش‌آموزان «در معرض خطر» که می‌توانند به صورت نادرست دانش‌آموزان در معرض خطر را شناسایی کنند.

Quay-de la Vallee گفت: «در مدرسه‌ای با منابع بیشتر، منابع نامحدودتر، آنها فرصت بیشتری برای گفتن دارند، «خب، ما می‌خواهیم به هدف X برسیم و می‌توانیم آن را با هوش مصنوعی انجام دهیم، یا می‌توانیم با استخدام کارکنان بیشتر، یا می‌توانیم با برنامه‌های غنی‌سازی این کار را انجام دهیم» یا هر چیز دیگری. در مواقع دیگر، مدارسی خواهید داشت که بودجه ای دارند که باید صرف فناوری شود.»

اعمال غارتگرانه

در اوایل سپتامبر، مدارس دولتی شهر نیویورک استفاده از هوش مصنوعی در کلاس را برای دانش آموزان K-8 ممنوع کردند. اندکی پس از آن، منطقه یکپارچه مدرسه لس آنجلس (LAUSD) سیاستی را اعلام کرد که استفاده از هوش مصنوعی را برای همه تقریباً 370000 دانش آموز خود محدود می کند. در شیکاگو، مدافعان نامزدهای شورای آموزش را تحت فشار قرار داده اند تا از تعلیق هوش مصنوعی حمایت کنند.

در مصاحبه با Truthout، فعالان از ChatGPT، Gemini و Amira Learning (یک برنامه خواندن با هوش مصنوعی) از جمله ابزارهایی هستند که در مدارس خود دیده اند، چه به صورت رسمی و چه غیر رسمی.

در سرتاسر کشور، والدین، معلمان و دانش‌آموزان نسبت به اثرات نامطلوب بالقوه فناوری مدرن بر یادگیری و رفاه دانش‌آموزان نگران شده‌اند و به انگیزه‌های Big Tech مشکوک هستند.

در واقع، گزارش‌های اخیر دهه‌ها تلاش هماهنگ شرکت‌های فناوری را برای تعبیه عمیق‌تر خود در مدارس ایالات متحده نشان داده‌اند.

در میان بسیاری از مثال‌ها، روزنامه‌نگار ناتاشا سینگر به انگیزه گوگل برای «[hook] دانش آموزان در شروع سرویس هایی مانند Gmail و Chrome. درآمد واقعی حاصل از جمع آوری داده های کاربران و ارائه تبلیغات بر اساس فعالیت های آنلاین آنها بعداً به دست خواهد آمد.

روایت گوگل مبنی بر اینکه برنامه های فن آوری یک به یک باعث بهبود یادگیری دانش آموزان می شود، پشتیبانی قابل توجهی داشت. از زمان شروع موج فناوری، مدارس ده‌ها میلیارد دلار صرف خرید کروم‌بوک‌ها و دیگر برنامه‌ها و دستگاه‌های فناوری کرده‌اند. پذیرش محصولات Google توسط مدارس تنها در طول همه‌گیری، زمانی که کروم‌بوک‌ها برای یادگیری از راه دور ضروری به نظر می‌رسید، تسریع شد.

دولت ترامپ به نوبه خود، پذیرش انبوه هوش مصنوعی در سراسر اقتصاد و به ویژه در آموزش ایالات متحده را تشویق کرده است. در سال 2025، ترامپ یک فرمان اجرایی را امضا کرد که برای ترویج آموزش هوش مصنوعی و ادغام جوانان و معلمان در سراسر کشور طراحی شده بود. فرصت جدیدی برای ایجاد مشتریان مادام العمر پدیدار شده است و شرکت های فناوری در تلاش هستند تا به بازاریابان غالب هوش مصنوعی تبدیل شوند.

لابی‌های صنعت هوش مصنوعی دوران ترامپ همچنان بر سیاستمداران آمریکایی اعمال نفوذ می‌کنند و دیدگاه‌های ضد نظارتی را ترویج می‌کنند و توصیه‌های دانشگاهیان و محققان بی‌طرف را به حاشیه می‌برند. هدف کم اهمیت جلوه دادن خطرات بالقوه و عوارض جانبی هوش مصنوعی در هر جنبه از زندگی مدرن است.

سینگر می نویسد سیلیکون ولی در حال استفاده از قدرت خود است — و “سیستم آموزش عمومی که تشنه منابع برای بهبود فرصت ها برای دانش آموزان است، به راهی برای شرکت های چند تریلیون دلاری تبدیل شده است تا برنامه های خود را انجام دهند.”

فعالان آموزش والدین از شعبه لس آنجلس مدارس فراتر از صفحه نمایش و ائتلاف تعلیق هوش مصنوعی در نیویورک داستان مشابهی را بیان کردند که در آن مدارس دولتی که از نظر مالی در تنگنا قرار دارند احساس می کنند چاره ای جز سرمایه گذاری در فناوری ندارند.

آلیسیا مینوش مرنیک، یکی از سازمان‌دهنده‌های Schools Beyond Screens LAUSD، گفت: “همه خیلی لاغر شده‌اند. آموزش و پرورش بسیار بی ارزش شده است، حرفه‌ای‌شده و بودجه کافی ندارد. همه ما به حدی ناامید هستیم که وقتی پیشنهاد فروش ارائه می‌شود، کسی مایل است فقط دستانش را روی هم بگذارد و قرارداد را امضا کند.” آمدن به مدارس و جوامع با کمبود منابع و تلاش برای فروش این چیزها و تلاش برای رد کردن آن به عنوان بخشیدن از روی اراده من بسیار غارتگر به نظر می رسد.

کالیریس سالاس رامیرز، عضو کمیته راهبری ائتلاف تعلیق هوش مصنوعی، محدودیتی را که مدارس و مربیان گاهی اوقات در آن قرار می‌گیرند، توصیف کرد: «اگر ما فرصت سرمایه‌گذاری در آن سرمایه انسانی را نداشته باشیم – زیرا این کار خیلی طول می‌کشد، زیرا نمی‌توانیم معلم را پیدا کنیم، زیرا نمی‌توانیم مداخله‌گر را پیدا کنیم. [people say]خوب، شاید این می تواند بهترین چیز بعدی باشد.»

مرنیک مشکل بزرگتری را در پذیرش هوش مصنوعی و فناوری ویرایش می بیند.

مرنیک گفت: “این فقط یکی از علائم یک مشکل بسیار بسیار بزرگتر است، و آن این است که وقتی ما بودجه مدارس دولتی را تامین نمی کنیم، فرصتی را برای شرکت ها ایجاد می کنیم. به طور خلاصه این خصوصی سازی است.” “این واقعاً فقط پول مالیات دهندگان عمومی را از موسسات دولتی به جیب شرکت ها منتقل می کند.”

برای رشید، کارشناس ارشد رالی، ابزارهای هوش مصنوعی که یادگیری دانش آموزان را بهبود نمی بخشد، جایی در کلاس ندارند.

او گفت: «این واقعاً به دانش‌آموز کمک نمی‌کند، و واقعاً به این دلیل است که شرکت‌های هوش مصنوعی می‌توانند جیب‌های خود را ببندند.