سهم ویلیام نوردهاوس در اقتصاد – و نقطه کور او

ویلیام نوردهاوس، که یکی از برندگان جایزه نوبل اقتصاد 2018 بود، در 30 اکتبر 2026 درگذشت. نوردهاوس کمک زیادی به درک ما از اقتصاد کرد. اگرچه او سهم خود را از این جایزه به خاطر کارش در مورد گرمایش جهانی به دست آورد، کمیته نوبل از ذکر این نکته غافل شد که او کمک های دیگری به درک ما از رشد اقتصادی و اینکه چه کسانی از نوآوری سود می برند، داشته است.
با این حال، گاهی اوقات، او به افرادی که با او در مورد گرم شدن کره زمین مخالف بودند، حمله میکرد و آنها را «منکران اقلیم» میخواند و بدون مدرک ادعا میکرد که نظرات خود را حفظ میکنند زیرا از طرف شرکتهای انرژی پول میگیرند.
گرم شدن کره زمین و مالیات کربن
نوردهاوس احتمالاً اولین اقتصاددان مدرنی است که به طور گسترده در مورد گرمایش جهانی نوشته است. او نگران بود که افزایش دی اکسید کربن اضافه شده به اتمسفر، جو را گرم کند و در پایان قرن بیست و یکم، تولید اقتصادی جهان را کمتر از حد معمول کند. او مدل پویا یکپارچه اقلیم و اقتصاد (DICE) را برای انجام آنچه از نام آن نشان می دهد ایجاد کرد: یکسان سازی نظریه رشد اقتصادی با نظریه گرمایش جهانی.
نوردهاوس به مدلهای اقلیمی اشاره کرد که به این نتیجه رسیدند که اگر ما، جهان، کاری برای محدود کردن استفاده از کربن انجام ندهیم، میانگین دمای جهانی تا پایان قرن بیست و یکم 3 تا 5 درجه سانتیگراد بالاتر خواهد رفت. اگرچه او خط مبنا را مشخص نکرد، به نظر می رسد که او قبل از انقلاب صنعتی از دما استفاده کرده است. از آن زمان تاکنون دمای کره زمین حدود 1 درجه سانتیگراد افزایش یافته است. نوردهاوس مدافع این است که همه دولت های ملی مالیات های سختگیرانه ای را بر مصرف کربن اعمال کنند.
سهم نوردهاوس سه برابر بود. ابتدا، او پیشبینیهای مصرف کربن و افزایش دما را از مدلهای آب و هوایی گرفت، آنها را به مدل DICE خود وارد کرد و کاهش تولید ناخالص داخلی را در دهههای بعد تخمین زد، اگر کاری برای محدود کردن مصرف کربن انجام نشود. دوم، او از مدل خود برای تخمین مالیات کربن استفاده کرد که مزایای خالص استفاده از کربن را افزایش می دهد. از یک طرف، استفاده از کربن با گرمتر کردن زمین به تولید واقعی آسیب می رساند. از سوی دیگر، استفاده از سوخت های فسیلی که البته حاوی کربن هستند، باعث رشد اقتصادی می شود. مانند هر اقتصاد دیگری، معاوضه هایی وجود دارد. در سال 2017، نوردهاوس از مدلی برای تخمین مالیات بهینه کربن 31 دلار برای هر تن دی اکسید کربن استفاده کرد. برای در نظر گرفتن این 31 دلار، قیمت گاز را حدود 28 سنت در هر گالن افزایش می دهد. این عدد قابل توجهی است، اما همانطور که هر کسی که اثرات جنگ ایران را مشاهده کرده است، می تواند تأیید کند، در مقایسه با تأثیرات سایر اقدامات دولت ناچیز است.
چرا نوردهاوس مالیات بر کربن را توصیه می کند تا مثلاً مقررات دقیق دولت در مورد کاربردهای مختلف کربن؟ چون او یک اقتصاددان وظیفه شناس بود. در این زمینه، او بینش هایک را درک می کند که دولت ها تقریباً اطلاعات کافی برای تعیین محدودیت در استفاده از کربن ندارند. به عنوان مثال، یک کارمند دولتی نمی داند که آیا و تا چه اندازه باید صرفه جویی در مصرف سوخت را اعمال کند. مزیت بزرگ مالیات کربن، تا زمانی که یکنواخت است، این است که هر استفاده کننده از کربن را مجبور می کند با قیمتی روبرو شود که در حالت ایده آل شامل هزینه هایی است که این استفاده از کربن بر کل جامعه تحمیل می کند. هر مصرف کننده زمانی انتشار کربن را محدود می کند که سود نهایی او کمتر از قیمت کربن شامل مالیات باشد. استفاده از مالیات به جای دستورات خاص به جامعه این امکان را می دهد که انتشار گازهای گلخانه ای را دقیقاً در مناطقی کاهش دهد که ارزان ترین آن است. ما ممکن است ندانیم که نرخ مالیات دقیق چقدر باید باشد، اما می دانیم که مالیات کربن بهتر از مقررات دقیق است.
البته اینکه بگوییم نرخ مالیات بهینه وجود دارد به این معناست که مالیاتی که از حد بهینه فراتر رود بسیار زیاد است. این ما را به سومین سهم نوردهاوس در اقتصاد آب و هوا می رساند. او از مدل و استدلال اقتصادی پایه خود برای اشاره به مشکلات ادعاهای قوی دیگر اقتصاددانانی که از مالیات بسیار بالاتر کربن حمایت می کردند، استفاده کرد. در سال 2006، دولت بریتانیا منتشر کرد بررسی استرن. این گزارش به رهبری اقتصاددان نیکلاس استرن، وزن بیشتری نسبت به نوردهاوس به آسیبهای اقلیمی آینده داد و خواستار کاهش زودتر و عمیقتر در انتشار گازهای گلخانهای شد و تخمین زد که هر تن متریک دی اکسید کربن اضافی منتشر شده حدود 85 دلار خسارت ایجاد میکند. آن را با برآورد نوردهاوس در سال 2017 از 31 دلار در هر تن مقایسه کنید. مالیات Nordhaus، در سال 2006 دلار، 25.50 دلار در سال 2006 بود. مالیات پیشنهادی Stern چندین برابر مالیات پیشنهادی Nordhaus بود.
چرا اینقدر تفاوت بزرگ؟ دلایل زیادی وجود داشت، اما دلیل اصلی این است که استرن از نرخ تنزیل سالانه 0.1% برای بازگرداندن ضررهای آتی به زمان حال استفاده کرد. آن را با نرخ های بهره واقعی 2 یا 3 درصدی که در بازارهای مالی می بینیم مقایسه کنید. استفاده از چنین نرخ پایینی وزن بسیار بیشتری بر تلفات انسانی پس از 100 سال وارد می کند. برخی از اقتصاددانان برای چنین وزن سنگینی استدلال کرده اند. اما نوردهاوس جواب خوبی داشت. نوردهاوس در نقد گزارش استرن در سال 2006 که توسط دفتر ملی تحقیقات اقتصادی منتشر شد، خاطرنشان کرد که بررسی استرن تخمین زده است که مصرف سرانه برای دو قرن 1.3 درصد در سال رشد خواهد کرد. اگرچه این عدد ممکن است کوچک به نظر برسد، اما در طول چندین دهه بسیار زیاد است. وی خاطرنشان کرد که پرونده پر خسارت “با کاهش 13.8 درصدی مصرف در سال 2200 مرتبط است.” او می نویسد که این بدان معناست که مصرف سرانه از 7800 دلار در سال 2006 به “فقط” 81000 دلار در سال 2200 خواهد رسید. او نتیجه می گیرد:
بنابراین، در بررسی کنید طرفدار کاهش مصرف فعلی برای جلوگیری از کاهش مصرف نسلهای آینده است که پیشبینی میکند بسیار ثروتمندتر از امروز خواهد بود. اگرچه این ممکن است ارزش بررسی داشته باشد، به سختی از نظر اخلاقی قانع کننده به نظر می رسد.
در نوامبر 2018، تنها چند هفته پس از اعلام جایزه نوبل، رابرت مورفی، اقتصاددان انرژی، خاطرنشان کرد که مدل خود نوردهاوس نشان میدهد که هدف سازمان ملل برای جلوگیری از افزایش بیش از 1.5 درجه سانتیگراد دمای کره زمین بسیار گران است. وقتی در مصاحبه ای در مورد این هدف پرسیده شد نیویورک تایمزنوردهاوس گفت که دستیابی به این هدف غیرممکن است. چیزی که او نگفت این بود که طبق مدل خودش، هزینه دستیابی به آن هدف تریلیون ها دلار بیشتر از مزایا خواهد بود. او محاسبه کرده بود که افزایش دمای مطلوب 3.5 درجه سانتیگراد است.
ارزش نورپردازی
نوردهاوس دو کمک عمده دیگر به درک اقتصادی ما کرد که کمیته نوبل به هیچ یک از آنها اشاره نکرد.
یکی ارزش روشنایی بود. به جز خاموشی گاه به گاه که مردم منطقه من در آمریکا تقریباً سالی یک بار تجربه می کنند، ما آمریکایی ها روشنایی برق را بدیهی می دانیم. همیشه اینطور نبود
در دهه 1800، مردم از شمع استفاده می کردند که بسیار گران بود. البته الان از لامپ استفاده می کنیم. نوردهاوس نشان داد که هزینه های روشنایی در سال 1992 بسیار کمتر از 0.1 درصد هزینه ها در سال 1800 بود. او از برآوردهای خود برای برآورد مجدد رشد دستمزد واقعی استفاده کرد. او می نویسد برآوردهای استاندارد این است که بین سال های 1800 تا 1992 دستمزدهای واقعی 13 برابر افزایش یافته است. اما برآورد مجدد او با استفاده از کاهش هزینه های روشنایی نشان داد که دستمزدهای واقعی در واقع بین 58 تا 980 برابر افزایش یافته است!
سود حاصل از نوآوری
یکی دیگر از کمک های نوردهاوس که توسط کمیته نوبل اعلام نشد، ارزیابی او از دستاوردهای نوآوری بود. در یک تجزیه و تحلیل غنی از داده ها که در سال 2004 منتشر شد، نوردهاوس به این نتیجه رسید که تنها 2.2 درصد از سود حاصل از نوآوری به مبتکر تعلق می گیرد و 97.8 درصد باقی مانده به مصرف کنندگان می رسد.
در مقالهای اخیر، من محاسبهای انجام دادم که نشان میداد برآورد او چقدر قابل قبول است.
Ad Hominems تاسف بار نوردهاوس
متأسفانه، ویلیام نوردهاوس گاهی اوقات هنگام مواجهه با منتقدان دیدگاه های خود و سایر دیدگاه ها در مورد گرمایش جهانی، به صورت ad hominem می پردازد. من که یک دانشمند آب و هوا نیستم، فکر می کنم او احتمالاً درست می گوید که گرمایش جهانی ادامه خواهد داشت و ویرانگر خواهد بود. اما این بدان معنا نیست که تقریباً به همان اندازه که نوردهاوس فکر می کند مخل خواهد بود. یکی از شکاکان دیوید فریدمن است که می نویسد ما حتی نمی دانیم که آیا اثرات خالص گرمایش جهانی منفی خواهد بود یا مثبت. به عنوان مثال تولید کشاورزی را در نظر بگیرید. برای یک چیز، مناطق نزدیکتر به خط استوا برای کشت محصولات غیر قابل مهماننوازتر خواهند بود. از سوی دیگر، مناطق دور از خط استوا، مانند زادگاه من، کانادا، برای کشاورزی مطلوب تر خواهند شد. درک اثر خالص دشوار است. اما نوردهاوس استدلال میکند که شکگرایان برای این کار انگیزه دارند. او در کتاب سال 2021 خود نوشت، شرکتی که “با آلودگی جو سود زیادی به دست می آورد.” روح سبز، “می تواند ایده های دور از ذهن را جمع آوری کند یا دانشمندان گرسنه را برای حمایت از فعالیت های خود استخدام کند.”
ممکن است اینطور باشد، اما به سختی به همه شکاکان پاسخ می دهد.
میراثی که شایسته جایزه نوبل است
ویلیام نوردهاوس نقاط کور خود را داشت، اما تحقیقات او به ما این امکان را میدهد تا بهتر درک کنیم که چگونه استانداردهای زندگی بهبود مییابد و چه کسی در دستاوردها سهیم است. معیارهای متعارف قیمت میتوانند پیشرفتهایی را در خرید دلار از دست بدهند، مانند هزینههای نور. در یک مطالعه جداگانه، او چگونگی گسترش مزایای نوآوری را در بین مصرف کنندگان به جای متمرکز شدن در کسب و کار نوآور ردیابی کرد. و با قرار دادن اقتصاد و انتشار کربن در یک مدل، ما را تشویق کرد که هزینههای کاهش انتشار گازهای گلخانهای در آینده را در مقابل هزینههای موجود برای افراد واقعی در حال حاضر بسنجیم.
خود نوردهاوس گاهی اوقات یک شخصیت بحث برانگیز بود. اما کار او به ما ایده بهتری در مورد اینکه چگونه میتوان اهداف متفاوت را گرد هم آورد و چگونه نوآوری – حتی با هزینه – میتواند برای اکثر مردم به روشهای آماری ملموس مفید باشد، به ما میدهد.




