چرا من یک احتمال جدی جنگ جهانی سوم را در دهه آینده می بینم – کریس بلاتمن

وقتی کتابم را درباره جنگ نوشتم، از درگیری‌های مداوم اجتناب کردم، زیرا نمی‌خواستم کتاب در لحظه انتشار تاریخ داشته باشد. ریشه‌های جنگ و راه‌های صلح جاودانه است و من نمونه‌هایی می‌خواستم که این ماندگاری را روشن کند. با این حال، نخواندن اجباری در مورد تضادهای پیش روی جهان امروز و ایجاد نظرات سخت بود. در طی چند ماه آینده، قصد دارم مجموعه‌ای درباره برخی از دردسرسازترین درگیری‌ها و آنچه فکر می‌کنم علوم اجتماعی درباره آنها می‌گویند بنویسم.

من با چیزی که من را بیشتر نگران می کند شروع می کنم: حمله چین به تایوان که ایالات متحده و متحدانش در اقیانوس آرام را درگیر نبردهای طولانی مدت می کند. به عبارت دیگر: جنگ جهانی سوم.

همانطور که بسیاری از شما می دانید، من متخصص چین نیستم. در عوض، این چیزی است که من جمع آوری کردم و سعی کردم تا حد امکان بخوانم. امیدوارم برخی از این ایده‌ها به همان اندازه که برای من شگفت‌انگیز بودند، برای شما شگفت‌انگیز باشند، از جمله:

• چرا سیاست ابهام استراتژیک آمریکا تایوانی ها را هدف قرار می دهد نه چین؟
• چرا بیشتر آنچه در اخبار می خوانیم – از دیدار پلوسی تا گاف های بایدن – حواس پرتی از انتخاب های سیاسی مهم است.
• چرا من فکر می کنم دو رویداد مهم قرن بیست و یکم تاکنون قانون امنیتی هنگ کنگ چین و تمرکز قدرت شی جین پینگ (همتراز با یا حتی مهمتر از یازده سپتامبر یا حمله روسیه به اوکراین) است.
• چرا ایالات متحده در سیاست خود نسبت به چین به طور قابل توجهی محدود و با ثبات (حتی ساده لوحانه) بوده است – شاید به ضرر آن – و تغییرات بسیار بزرگتر به نظر من اجتناب ناپذیر است.

من بازخورد می خواهم. نظرات باز است

اختلاف

سوال اصلی این است که تایوان چقدر می تواند خودمختار باشد. اصولاً گزینه های زیادی وجود دارد. در یک سر این طیف، دولت مستقل و مستقل تایوان، در سوی دیگر، اتحاد مجدد کامل به سرزمین اصلی چین تحت رژیم فعلی است. وضعیت موجود، البته، در وسط است – تایوان عملاً از نظر سیاسی مستقل است، در حالی که بیشتر کشورها و سازمان ملل، تایوان را به عنوان بخشی از چین به رسمیت می شناسند (برخی با اکراه نسبت به دیگران).

این وضعیت موجود برای مدت طولانی به چند دلیل کار می کرد:

• چین هرگز ظرفیت نظامی برای حمله را نداشته است، به ویژه به این دلیل که فرود آبی خاکی واقعاً دشوار است
• اشغال یک جزیره بزرگ و احتمالاً متخاصم نیز دشوار است، به ویژه به این دلیل که سبک دولت چین تلاش برای کنترل جامعه از طریق سلول های حزب کمونیست است.
• علاوه بر هزینه های معمول جنگ، تهاجم می تواند روابط اقتصادی چین با بقیه جهان را از بین ببرد و این می تواند رشد را تهدید کند.
• بازدارندگی: متحدان تایوان به این کشور تسلیحات و تضمین های نرم ارائه کردند که در صورت حمله غیرقابل تحریک، تایوان احتمالاً انتظار حمایت نظامی را خواهد داشت.

یک راه دیگر برای گفتن این موضوع: همه می دانستند که تهاجم بدترین راه ممکن برای حل این اختلاف است. جنگ برای هر دو طرف فاجعه آمیز خواهد بود. حتی اگر رهبران چین از وضعیت موجود متنفر بودند، برای آنها منطقی بود که آن را با اکراه بپذیرند. همینطور برای تایوان. رهبران سیاسی به ندرت به آنچه می خواهند می رسند.

نقشه برداری

اینجاست که استفاده از نمودار مفید است زیرا روشن می کند که چرا وضعیت موجود ممکن است ناپایدار باشد.

بیایید طیف را از اتحاد کامل به استقلال کامل ببریم و آن را به عنوان یک خط بکشیم. برای بحث، بیایید همچنین فرض کنیم که چین و تایوان + متفقین شانس مساوی برای پیروزی در جنگ داشتند (از این رو نشانگر سیاه کوچک در وسط طیف). من وضعیت موجود را فقط در سمت راست این برای اهداف توضیحی قرار داده ام، اما موقعیت دقیق آن مهم نیست. شهود کلیدی: رقبا معمولاً سازشی پیدا می کنند که تقریباً متناسب با توانایی آنها در آتش زدن خانه است. این قدرت چانه زنی است.

مسلماً، 50 سال پیش، توازن قدرت نظامی و وضعیت موجود بیشتر به سمت راست (خودمختارتر) بود. این قبل از ظهور چین بود – زمانی که بسیاری از کشورها دولت تایوان را به عنوان حاکمیت جزیره، اگر نه تمام چین، به رسمیت شناختند. اما با افزایش قدرت اقتصادی و نظامی سرزمین اصلی چین در دوران حزب کمونیست، موازنه قدرت به سمت چپ تغییر کرد. چین سایر کشورهای جهان را برای به رسمیت شناختن حقوق خود در مورد جزیره تحت فشار قرار داد و بیشتر کشورها از آن تبعیت کردند. چین وضعیت موجود را به سمت خود کشاند.

حال، اگر این تا این حد موفقیت آمیز بود، چرا چین فقط وارد عمل نشد و وضعیت موجود را تا آخر به سمت چپ نکشید؟ یا چرا یک رئیس جمهور آتشین تایوانی به قدرت نرسید و استقلال را اعلام نکرد و آن را تا آخر به راست نکشید؟ پاسخ ساده است: جنگ نه تنها از نظر تلفات جانی و تسلیحات پرهزینه خواهد بود، بلکه بسیاری از چیزهایی که تایوان را با ارزش می‌سازد (مانند کارخانه‌های ریزتراشه‌ها و کارگران بسیار ماهر) از بین می‌برد و احتمالاً صادرات و رشد چین را از بین می‌برد. هزینه‌هایی از این دست به این دلیل است که دیپلماسی، فحاشی و حقه‌های کثیف معمولاً بر جنگ برتری می‌بخشد.

هزینه جنگ مجموعه ای از مبادلات را ایجاد می کند که هر دو طرف ترجیح می دهند با آن مبارزه کنند. فرض کنید قیمت واقعاً بالا باشد، که توسط گروهی که حول یک بخش 50-50 از قدرت نظامی متمرکز است، نمایندگی می شود. این هزینه ها به این معنی است که چین به جای پذیرش هرگونه خودمختاری تایوان در سمت راست براکت، مبارزه خواهد کرد. تایوان ترجیح می دهد بجنگد تا اینکه چیزی در سمت چپ براکت را بپذیرد. طیف وسیعی از معاملات بین آنها وجود دارد. اگر یک طرف راه هوشمندانه ای برای تغییر وضعیت موجود پیدا کند، طرف دیگر غر می زند (یا رزمایش نظامی برگزار می کند یا به دنبال تحریم یا چیزی است) اما تهاجم نمی کند.

(اتفاقاً، من این مثال را از یک مقاله عالی در سال 2016 در مورد روابط چین و تایوان توسط اسکات کاستنر می گیرم. برخی از شما رویکرد چانه زنی به جنگ را از جیم فرون می شناسید. اما این ایده بسیار طولانی تر از آن وجود داشته است و به ادبیات مربوط به اعتصابات، دعوی قضایی، و تجارت باز می گردد، از جمله قضیه معروف Coase’s striking in a battle and theorem بسیار مهم است. ناکارآمد است و بنابراین در بیشتر مواقع اجتناب می شود.)

پس چه اتفاقی می افتد وقتی یک کشور – چین – بزرگترین و پایدارترین معجزه اقتصادی در تاریخ بشریت را تجربه می کند و بخشی از آن ثروت را صرف تسلیحات، تحقیقات نظامی، نیروها و کنترل اطلاعات می کند؟ شاید چین به 70 درصد شانس پیروزی برسد. اگر این درست باشد، توازن قدرت به سمت چپ تغییر می کند و مجموعه ای از مبادلات را به همراه خواهد داشت.

این وضعیت موجود است هنوز به نبرد ارجح است، اما (راست باشیم) شکننده تر به نظر می رسد.

چرا جنگ تا الان مشکلی نبود؟

این موضوع صبر پکن را تا کنون توضیح می دهد. کارشناسان چین سالهاست به ما می گویند که پکن از تحمل وضعیت موجود خوشحال است اما آینده را باز می گذارد. آنها روی تداوم ظهور چین و افول غرب شرط بندی می کردند. محدوده چانه زنی به سمت چپ تغییر خواهد کرد و در نهایت تایوانی ها مجبور خواهند شد تا حدی خودمختاری را واگذار کنند. چون هزینه انجام ندادن این کار خیلی زیاد بود.

این همچنین به توضیح صبر تایوان و غرب کمک می کند. برای چهار دهه، جهان لیبرال-سرمایه‌داری شرط‌بندی چندانی نداشت که توسعه عظیم، یکپارچگی اقتصادی و فناوری اطلاعات در نهایت چین را به جامعه‌ای بازتر تبدیل کند. اگر این اتفاق می افتاد، سرزمین اصلی چین چندان علاقه ای به اتحاد نداشت و تایوانی ها روابط نزدیک تر را چندان نامطلوب نمی دیدند. من فکر می کنم با توجه به آنچه می دانستیم، در آن زمان شرط بندی درستی بود. اما این شرطی است که غرب باخت.

حالا هر دو طرف صبر خود را از دست دادند. غرب شرط خود را باخت. و در سمت چین، رشد در دوران شی جین پینگ کند شده است. زیاد (این کاهش سرعت قبل از سرکوب شرکت‌های فناوری و قبل از سیاست‌های مقابله با کووید صفر اتفاق می‌افتاد. این سیاست‌ها احتمالاً رشد را بدتر کرده است. اخیراً، دولت حتی به تأخیر در انتشار آمارهای اقتصادی متوسل شده است. این امر ناامیدکننده به نظر می‌رسد.) اگر چین وارد وضعیت رشد پایین شود، دیگر تغییر محدوده چانه‌زنی به چپ غیرممکن به نظر می‌رسد.

با این حال، حتی اگر خداحافظی با صبر باشد، به معنای جنگ نیست. اینها واقعیت های دردناکی است که همه کشورها باید آن را بپذیرند. اما این سیاست است. همانطور که گفتم هیچ دولتی به آنچه می خواهد نمی رسد.

نحوه واکنش استراتژیک هر کشور

در عوض، هر دو طرف تمام تلاش خود را انجام می دهند تا موقعیت چانه زنی خود را بهبود بخشند – تا این موازنه قدرت را در جهت قطب مورد نظر خود تغییر دهند.

استراتژی نظامی تایوان را در نظر بگیرید. این شامل خرید هواپیماهای متعارف، تانک ها و سیستم های دفاع موشکی، به علاوه آموزش ارتش ذخیره و (به طور فزاینده ای به نظر می رسد) تلاش برای ایجاد فرود و اشغال بسیار دردناک است. اینها تلاش هایی برای حفظ وضعیت موجود است. متحدان تایوان هم همینطور. هنگامی که ایالات متحده یک ناو هواپیمابر را به دریای چین جنوبی نزدیکتر می کند، فروش ریزتراشه ها را در سرزمین اصلی چین ممنوع می کند، ژاپن را برای تسلیح مجدد اصرار می کند، یا زیردریایی های هسته ای را به استرالیا می فروشد، در تلاش است توازن قوا را به سمت راست تغییر دهد.

کار دیگری که همه این سرمایه گذاری های نظامی انجام می دهند افزایش هزینه جنگ است. اگر ویرانی مورد انتظار جنگ سریعتر از ارزش کنترل تایوان رشد کند، این گروه را گسترش می دهد و فضای حایل بیشتری برای وضعیت موجود ایجاد می کند. برخی از شما این را به عنوان منطق بازدارندگی تشخیص خواهید داد. این احساس متناقض است: خود را مسلح کنید تا از جنگ اجتناب کنید. منطق اغلب کار می کند. اما اغلب نه همیشه. این وحشتناک است زیرا اگر بازدارندگی هرگز شکست بخورد، جنگ حاصل وحشتناک خواهد بود.

خوشبختانه راه های دیگری نیز برای گران شدن جنگ به جز تسلیحات وجود دارد. اینها شامل تحریم ها یا وعده حذف چین از اقتصاد جهانی است. این سیاست‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که جنگ را برای یک طرف گران‌تر کند و حتی با افزایش قدرت چین، وضعیت موجود را امکان‌پذیر نگه دارد.

تا اینجای کار، این داستان سیاسی باید کمی راحت تر نفس بکشیم. این بدان معناست که ما باید شاهد تمرینات نظامی تحریک‌آمیز، بمباران، تسلیحات، مذاکرات پرتنش و لفاظی‌های خصمانه از هر دو طرف باشیم، اما نه جنگ. این در اکثر مواقع صادق است. صلح تقریباً همیشه امن ترین شرط شماست.
اما دلایل مختلفی برای نگرانی من وجود دارد. به طور معمول یک خوشبین، شانس واقعی تهاجم چین را در 10-20 سال آینده می بینم. و من شانس قابل توجهی برای جذب ایالات متحده، ژاپن، کره و استرالیا می بینم.

راه جنگ

این جنگ چگونه اتفاق می افتد؟ من شش دینامیک می بینم. سه شامل کوچک کردن مربوطه هزینه‌های جنگ – هزینه‌هایی که یک طرف یا طرف دیگر واقعاً در نظر می‌گیرد، در مقابل منافع نبرد سنجیده می‌شود. با بازگشت به نمودار خود، من نگران وضعیتی هستم که به نظر می رسد:

هزینه جنگ کاهش یافته است و بنابراین وضعیت موجود خارج از محدوده جدید معاملات قابل قبول دوجانبه است. در اینجا چگونگی این اتفاق می‌افتد:

1. شی که به طور فزاینده ای کنترل نشده است. شی قدرت را متمرکز و شخصی می کند. مستبدان شخصی شده مجبور نیستند تمام هزینه های جنگ را در نظر بگیرند. مرگ سربازان یا باری بر دوش مردم عادی – او به طور فزاینده ای از همه اینها منزوی می شود. بنابراین هزینه هایی که او وزن می کند کمتر از هزینه های کامل جنگ است.
2. از نظر ایدئولوژیک چینی شی، بسیاری از اعضای حزب حاکم و حتی بسیاری از چینی‌ها واقعاً می‌خواهند تایوان را در آغوش خود داشته باشد. من تعجب نمی کنم. اگر در پایان جنگ داخلی آمریکا، کنفدراسیون‌ها به فلوریدا کیز عقب‌نشینی می‌کردند و یک ایالت دورافتاده ایجاد می‌کردند، 150 سال بعد، من متقاعد شده‌ام که اکثر آمریکایی‌ها حق وجود خود را انکار می‌کردند – به‌ویژه اگر آن ایالت دورافتاده نشان‌دهنده مدلی از جامعه‌ای باشد که اکثر آمریکایی‌ها آن را تهدیدکننده یا دفع‌کننده می‌دانند. آنها حاضرند هزینه هایی را برای پیروزی بر اساس اصول خالص بپردازند. این منافع ملی‌گرایانه و ایدئولوژیک، هزینه خالص جنگ را کاهش می‌دهد و آمریکایی‌ها را برای مبارزه با آن تمایل بیشتری می‌دهد. بدیهی است که این قیاس ظاهری است. من این کار را فقط برای این انجام می دهم که به طریقی کوچک با غربی ها ارتباط برقرار کنم که چرا بسیاری از چینی ها ممکن است مایل باشند برخی از هزینه های جنگ را متقبل شوند.
3. جدایی. اقتصاد چین در حال حاضر (کمی) از اقتصاد جهانی جدا شده است. آمریکا در تلاش برای بازسازی صنعت است. چین برای خودکفایی در میکروالکترونیک عجله دارد. چین همچنان کارگاه جهانی است، تایوان و چین هنوز شرکای تجاری اصلی هستند و روابط اجتماعی و خانوادگی بین دو کشور به نوعی قوی‌تر از همیشه است. اما همه چیز به سمتی پیش می رود که جنگ را کمتر مخرب می کند.

با این حال، کنار آمدن بهتر از جنگیدن است

در اینجا یک چیز مهم وجود دارد: به طور معمول، هیچ یک از این سه مشکلی برای صلح ایجاد نمی کند. موازنه قدرت همیشه تغییر می کند و مخالفان مصالحه می کنند و قدرت را رها می کنند زیرا مبارزه ویرانگر است. در سناریویی که من به تازگی ترسیم کردم، باید از تایوان انتظار داشته باشیم که از دست دادن خودمختاری را به شکل زیر بپذیرد:

این کاری است که اکثر رقبا اغلب انجام می دهند. اگر روسیه در برابر بلاروس قدرتمندتر شود، انتظار دارد (و برنده) قدرت بیشتری در سیاست محلی داشته باشد. اگر جنگ جهانی دوم ایالات متحده را به یک ابرقدرت جهانی تبدیل کند، از مصری‌ها، کلمبیایی‌ها و کنیایی‌ها می‌خواهد (یا به آنها پول می‌دهد) تا سیاست‌های آن را اتخاذ کنند و (تا حدی) این کشورها از آن پیروی می‌کنند. ما مجبور نیستیم آن را دوست داشته باشیم، اما دنیای واقعی سیاست ما در آن زندگی می کنیم.

در مورد چین، پیشینه ای برای وضعیت جدید یکپارچه تر وجود دارد: “یک چین، دو سیستم”. هنگ کنگ این موضع را اتخاذ کرده است.

مشکل واضح این مثال این است که One China, Two Systems قابل اجرا نیست. سال‌هاست که معترضان هنگ‌کنگ تلاش می‌کنند خودمختاری خود را به سمت راست سوق دهند – نه از خط قرمز، بلکه بسیار نزدیک به آن، و تلاش می‌کنند تا آنجایی که ممکن است آزادی‌ها را تحت حاکمیت رسمی چین به دست آورند. (این کاری است که دشمنان انجام می دهند – آنها به دنبال بهبود موقعیت سیاسی خود بدون جنگیدن هستند.) اما پکن از آنها پیشی گرفت. او مجموعه جدیدی از قوانین امنیتی و سرکوب را تحمیل کرد که به طور جدی هنگ کنگ را به سمت قطب اتحاد مجدد کشاند. باز هم، پکن این کار را آنقدر جدی انجام نداد که وضعیت جدید از خط قرمز هنگ کنگ عبور کرد. اما آنها توانستند او را به سمت اتحادیه سوق دهند.

در اصل، همین اتفاق می تواند برای تایوان بیفتد. با رشد اقتصادی و نظامی کافی چین، همه ما می‌توانیم یک روز صبح با یک محاصره و اولتیماتوم بیدار شویم، یک بن‌بست تنش‌آمیز که در عرض چند ماه منجر به پیوستن تایوان به توافق دیگری می‌شود. ده‌ها راه وجود دارد که این کار می‌تواند انجام شود. در بسیاری از آنها، غرب خشمگین می شود و فریب چین را تحریم می کند. اما تا زمانی که درجاتی از آزادی و خودمختاری حفظ شود، تایوانی‌ها ممکن است شورش نکنند و جهان به آنها کمک نکند – تا زمانی که اقدامات چین از خط قرمز تایوان عبور نکند. توماس شلینگ، نظریه پرداز معروف بازی، چنین مانوری را یک «حرکت استراتژیک» نامید. هر رقیبی دوست دارد به آن برسد.

سوال این است که چرا این استراتژی ممکن است شکست بخورد؟

راه بیشتر به سمت جنگ

من سه راه اصلی را می بینم که این حوادث منجر به جنگ می شود.

4. ایدئولوژیک تایوانی ها و آمریکایی ها. برای برخی افراد، آزادی تقسیم ناپذیر است. آنها سیاست واقعی را رد خواهند کرد و بر اساس اصول مبارزه خواهند کرد. لعنت به هزینه جنگ؛ بعضی چیزها ارزش جنگیدن را دارند حال باید گفت: اکثر مردم ستمدیده این گونه رفتار نمی کنند. کره شمالی، روس ها و بلاروس ها علیه اربابان خود قیام نکردند. در طول تاریخ، بخش بزرگی از سرکوب شدگان شورش نمی کنند. فقط بعضی ها این کار را می کنند. در قرن هجدهم، انقلابیون آمریکایی نیمه حاکمیتی را رد کردند (در حالی که اجداد کانادایی من آن را پذیرفتند). در قرن بیست و یکم، اوکراینی ها پیشنهاد شبه استقلال از روسیه را رد کردند. شاید تایوانی ها هم همین کار را بکنند. اگر آنها می جنگیدند، من انتظار دارم که بسیاری از آمریکایی ها از آنها (از جمله خودم) حمایت کنند – نه تنها به دلایل استراتژیک، بلکه به دلیل این باور که برخی چیزها ارزش قیمت را دارند. بایدن و دیگران به طور فزاینده ای این رقابت را در قالب های ایدئولوژیک به عنوان مبارزه بین استبداد و دموکراسی تعریف می کنند. هم لذت بخش است و هم خطرناک. ما در مورد این منابع ایدئولوژیک شکست مذاکرات زیاد صحبت نمی کنیم، اما آنها قدرتمند هستند.
5. مشکل با تعهد چین. سرکوب هنگ کنگ به نظر من یکی از مهم ترین و غم انگیزترین رویدادهای سیاست خارجی دهه گذشته است. چرا زیرا در عرض چند هفته، چین اعتماد خود را نسبت به اینکه می‌تواند به تایوان یک چین، دو سیستم پیشنهاد دهد، مانند وضعیت موجود جدیدی که در بالا توضیح دادم را از دست داد. در نتیجه، تایوانی‌ها ممکن است به درستی نگران باشند که هرگونه امتیازی به چین منجر به تقاضای دیگری شود، سپس به خواسته دیگری منجر شود، تا زمانی که آزادی‌ها تکه تکه شود، مانند سالامی که به آرامی حک می‌شود. اگر درست است (و این یک “اگر” بزرگ و ناشناخته است) پس بهتر است آن قطعه اول را تایید نکنید.
6. شی فریب خورده در نهایت، این احتمال وجود دارد که شی که به طور فزاینده ای مستبد به طور فزاینده ای از حقیقت مصون بماند – که ژنرال های مخالف چین زودتر از موعد بازنشسته شوند. این در بسیاری از کشورها، از جمله دموکراسی‌ها اتفاق می‌افتد، اما خودکامگان شخصی‌شده اغلب خود را از اطلاعات دقیق در امان می‌بینند. به همین دلیل است که برای من، رویداد سیاسی فوق‌العاده مهم دیگر این قرن، شخصی‌سازی قدرت توسط شی است. به خصوص به این دلیل که (مانند بسیاری از حاکمان شخصی) به نظر می رسد که او برای قضاوت خود ارزش زیادی قائل است و دوست دارد شرط بندی های مخاطره آمیزی انجام دهد – مانند صفر کووید یا سرکوب اویغورها یا بارون های فناوری. شانس شی برای دست کم گرفتن هزینه جنگ یا دست کم گرفتن شانس پیروزی او باید همه ما (به ویژه هموطنان چینی او) را نگران کند.

(یک نکته هشدار دهنده: تا آنجا که من می توانم بگویم، دولت ها و اطلاعات خارجی اصلاً نمی دانند که رهبری چین واقعاً چه فکری می کند یا چه برنامه ای دارد. به نظر می رسد حلقه خودی ها در اطراف شی به طور غیرمعمول کوچک و باریکی باشد. این بدان معناست که خارجی ها باید بر شعارهای سیاسی و تبلیغات تکیه کنند و سعی کنند سیاست را از آن متمایز کنند. بر اساس این مصاحبه عالی با Chris Turner – Time of China. باید از آمریکایی‌هایی باشد که برگ‌های چای می‌خوانند، زیرا او این مکالمه یا اطلاعاتی را که از چین می‌آید نمی‌بیند.)

به طور کلی، من نگرانم که ترکیبی از این شش عامل ممکن است منجر به جنگ در دهه آینده شود. واضح ترین موردی که من دیده ام مربوط به Oriana Skylar Mastro است. حتی اگر وارد جنگ نشود، گزینه های نظامی چین به جز تهاجم کامل (مانند محاصره دریایی) را افشا می کند. آنها می توانند امتیازاتی را از تایوان بگیرند – و آن را مجبور کنند تا در طیف اتحاد-استقلال به چپ برود.

(به هر حال، برای علاقمندان علوم سیاسی در بین مخاطبان، تنها کاری که من در اینجا انجام داده‌ام این است که استدلال‌های متخصصان چینی را در نظر بگیرم و دو کار انجام دهم: آنها را در پرتو «جنگ خردگرایانه» قرار دهم، در حالی که به چند شکست نادیده گرفته شده خارج از این پارادایم اشاره می‌کنم – ایدئولوژی‌ها و برداشت‌های نادرست. ادغام این سنت‌های مختلف علوم اجتماعی واقعاً تمام هدف کتاب من بود).

با توجه به واکنش آمریکا

بیایید برخی از سیاست های ایالات متحده را در این راستا ارزیابی کنیم:

• افزایش حضور نظامی آمریکا (یا دیگر) در دریای چین جنوبی: این شامل تسلیح استرالیا، کره یا ژاپن می شود. اما شامل افرادی نیز می شود که استدلال می کنند ایالات متحده باید سرمایه گذاری های دفاعی جدی در اقیانوس آرام انجام دهد. تسلیح منطقه قدرت چانه زنی تایوان را در برابر چین افزایش می دهد و هزینه هر جنگی را افزایش می دهد و بنابراین احتمالاً احتمال تهاجم را کاهش می دهد. همچنین، احتمالاً مسابقه تسلیحاتی با چین را تسریع می کند (که برای چین گران تمام خواهد شد، به خصوص اگر روزهای رشد بالا به پایان برسد). نقطه ضعف اصلی: اگر تهاجم رخ دهد، احتمال بیشتری وجود دارد که آمریکا/ژاپن/کره/استرالیا درگیر شوند و جنگ احتمالا طولانی‌تر و خونین‌تر خواهد بود.
• تحریم های غرب علیه روسیه و ادامه حمایت از اوکراین. اگر این یک جنگ یکباره بود، منطقی بود که ایالات متحده و دیگران تلاش کنند اوکراین را برای یک توافق تحت فشار قرار دهند، یا حداقل به مبارزه آن کمکی نکنند. اما مقاومت اوکراین یک هدیه شوم به غرب ارائه می کند: فرصتی برای نشان دادن اتحاد لیبرال-دمکراتیک به متجاوزان احتمالی و هزینه تهاجمات غیرقانونی. این مفید است زیرا وحدت و هزینه غرب مورد تردید بود. پوتین بدون عواقب از خطوط قرمز در سوریه و کریمه عبور کرد. این معافیت از مجازات شاید خطرناک و مورد توجه غرب باشد. چه بخواهیم چه نخواهیم، ​​آمریکا و اروپا منافع راهبردی در دامن زدن به درگیری در اوکراین برای اهداف شهرت‌سازی (علاوه بر هر گونه انگیزه ایدئولوژیکی) دارند. صادقانه بگویم، به همین دلیل است که فکر می کنم ایالات متحده باید حمایت خود از اوکراین را افزایش دهد.
• ابهام استراتژیک اگر بایدن خواهان بازدارندگی است، هیچ فایده ای برای ابهام در مورد حمایت آمریکا از تایوان وجود ندارد. پس چرا مبهم باقی می ماند؟ یک احتمال این است که چین هرگز در معرض ابهام استراتژیک قرار نگرفته است. تایوانی بود. آمریکا نمی‌خواهد یک رئیس‌جمهور ملی‌گرا با انتظار حمایت نظامی آمریکا، استقلال خود را از چین اعلام کند (عبور از خط قرمز). این ابهام به این معنی بود که “اگر مورد حمله قرار گرفتید به شما کمک خواهیم کرد، اما اگر با عبور از خطوط قرمز چین تهاجم را تحریک کنید، به شما کمک خواهیم کرد.” من مطمئن نیستم که این درست باشد، اما این معقول ترین تفسیری است که از سیاستی که شنیده ام.
• جمهوری خواهان و دموکرات های ارشد از تایوان بازدید می کنند. من فکر نمی‌کنم که این کار چیز دیگری جز نشان دادن عزم دو حزبی آمریکا با یادآوری تهدید معتبر بازدارندگی به چین انجام نمی‌دهد. این احتمالاً چین را مجبور می کند که به صورت نمادین پاسخ دهد. کوبیدن شمشیرها در اطراف. خطرناک، اما شاید برای جلوگیری از تصور شی که تهاجم آسان خواهد بود، ضروری است.
• حفظ مجدد تولید و ممنوعیت های تجاری/فناوری استراتژیک. در کوتاه‌مدت، ناسیونالیسم اقتصادی آمریکایی هزینه جنگ را برای چین کاهش می‌دهد، زیرا یکی از انگیزه‌های آن‌ها برای صلح و ادغام را حذف می‌کند. با این حال، در بلندمدت، چین احتمالاً بسیاری از این قابلیت‌های فناوری را به هر حال توسعه خواهد داد. این سیاست جدید تراشه آنها را کند می کند و احتمالاً خطر تهاجم را کاهش می دهد. شاید حتی تأخیر تا جایی که در واقع تغییر رژیم در چین رخ دهد. شرط بندی عالی نیست، اما احتمالا بهتر از جایگزین های بدبخت است.
• اظهارات جنجالی بایدن فکر نمی‌کنم این گاف‌های فرضی کار چندانی انجام دهند. با این حال، “افزایش عدم اطمینان” به ندرت چیز خوبی است. من فکر می‌کنم خیرخواهانه‌ترین تعبیر این است که ایالات متحده به پایان سیاست ابهام استراتژیک نزدیک‌تر می‌شود و این پیش‌اخطار و بالن‌های آزمایشی و مفقودی است.
• پایان دادن به ابهام استراتژیک برخی استدلال می کنند که تغییر در قدرت و تجاوز چین به قدری بزرگ است که زمان آن فرا رسیده است که ابهامات را کنار بگذاریم و تعهدات آمریکا را روشن کنیم. عدم اطمینان را کاهش دهید و وضعیت موجود را به سمت استقلال برگردانید. آنها احتمالاً نگران این نیستند که ایده آلیست های تایوانی اعلام استقلال کنند و آمریکا را مجبور به جنگ کنند. نمیدونم این ریسکه یا نه اگر نه، پس موافقم که ابهام کمتر معمولا خوب است.

متصل شد