را [Nixon-Like] روشی برای جنون سیاست خارجی ترامپ

نیکسون باهوش بود. واقعا باهوشه نیکسون می دانست هانوی کجاست. نایل فرگوسن یک بهانه استراتژی بزرگ احمقانه منحصر به فرد برای دونالد ترامپ دارد. فرگوسن کیسینجر را در مردی می بیند که نمی تواند پایتخت ویتنام شمالی را روی نقشه پیدا کند:

باید بگویم، دیدن این مطلب در فید امروز صبح بسیار شگفت‌انگیز بود:

نایل فرگوسن: [Nixon-Like] روش جنون سیاست خارجی ترامپ https://niallferguson.substack.com/p/the-method-to-trumps-foreign-policy>: برای درک…سیاست خارجی ترامپ…شما باید بدهی او را درک کنید…ریچارد نیکسون…ما شاهد موجی از رویزیونیسم نیکسوناگر نگوییم بازپروری… هر دو رئیس جمهور آگاهانه… سیاست واقعی را به معنای اتو فون بیسمارک… بالاتر از… آرمان گرایی بین المللی… واقع گرایی نیکسون… استراتژی بزرگی بود که بر اساس محاسبه روشن منافع آمریکا و کم اهمیت جلوه دادن مؤثر شکاف ایدئولوژیکی که مشخصه اوایل جنگ سرد بود…

تا حالا باید می دیدی که با این به کجا می رفتم. غریزه ترامپ نیز مانند نیکسون، مذاکره با ابرقدرت با ابرقدرت است… بدون توجه به بازیگران کوچکتر… و نه به اروپایی‌های آرمان‌گرای آزاردهنده با نوستالژی‌شان برای «نظم بین‌المللی لیبرال»…

برای شکاکان ممکن است به نظر برسد که ایالات متحده استراتژی دیگری جز هوس‌بازی امپراتوری ندارد. اما این یک تفسیر نادرست است. در قلب، دونالد ترامپ یک نیکسونی است … با تنها تفاوت این است که ثروت شخصی و منافع ملی هرگز در ذهن نیکسون متحد نشده بود. ترامپ مانند نیکسون از معامله با دیکتاتورها لذت می برد. او مانند نیکسون حوصله سخنرانی های اخلاقی اروپایی را ندارد… تفاوت اصلی ترامپ و نیکسون در قدرت اقتصادی آمریکاست. [today]…. مانند نیکسون، استراتژی کلان ترامپ ممکن است شکست بخورد. اگر اقتصاد ایالات متحده قوی بماند، احتمال فروپاشی آن کمتر است…

نیکسون بود باهوش و دیدگاه هایی داشتند (حتی اگر متناوباً بین کیسینجر و موینیهان قرار می گرفتند). برای انتشار نیاز به نوع خاصی از افراد است که در زمینه چیز دیگری در فید من در حال حاضر این:

1 نوامبر 2026 بعد از ظهر، در دوبوک، آیووا:

دونالد ترامپ: https://www.yahoo.com/news/politics/articles/geography-blunder-lands-trump-community-142734013.html>: “من می توانستم در یک هفته در جنگ ویتنام پیروز شوم. آنها به جای اینکه دنبال هوشی مین بروند، سال ها جنگل ها را بمباران کردند…

این موضوع باعث شد، بدون تعجب، یک یادداشت انجمن:

و یک نکته دیگر:

هانتر بایدن: https://twitter.com/HunterBiden/status/2117256121018912794>: «دیشب ترامپ گفت که می‌توانست ویتنام را در یک هفته به دست آورد. برنامه او این بود که «به دنبال هوشی مین برود». هوشی مین، سایگون، پایتخت ویتنام جنوبی بود. متحد ما پایتخت دشمن هانوی بود. بمبارانش کردیم او رؤسای جمهوری را که در آن جنگ شرکت کردند احمق خواند، سپس توضیح داد که چگونه با حمله به کشور خودمان در آن پیروز خواهد شد.

58220 آمریکایی در آن جنگ جان باختند. ترامپ پنج مهلت دریافت کرد. حالا او به بقیه می گوید که چقدر آسان خواهد بود. او بیش از پنجاه سال فرصت داشته تا یاد بگیرد که ما با چه کسی طرف هستیم. او هنوز این کار را نکرده است. این به تنهایی باید او را از فرستادن فرزندان دیگران به جنگ محروم کند. در عوض، او حملات بیشتری علیه ایران پس از سه شنبه در نظر دارد. طبق گزارش ها، دولت او استفاده از “مادر همه بمب ها” را که او آن را “مثل یک بمب هسته ای کوچک” می نامد، در نظر گرفته است.

مردی که فکر می‌کند ما باید پایتخت متحدمان را بمباران می‌کردیم، در حال انتخاب اهداف است…

واکنش فرگوسن کنجکاوتر از همه و پاسخی به این باور دونالد ترامپ است که جانسون و نیکسون می‌توانستند «در یک هفته» با بمباران سایگون، پایتخت متحد ویتنام جنوبی ما، در جنگ ویتنام پیروز شوند. در ساعت 09:30 دقیقه 2 نوامبر 2026 – 18 ساعت پس از سخنرانی ترامپ در دوبوک – نایل فرگوسن را منتشر می کنیم:

https://niallferguson.substack.com/p/the-method-to-trumps-foreign-policy>https://niallferguson.substack.com>

برای درک رویکرد ترامپ در قبال اوکراین، ایران و چین، به ریچارد نیکسون نگاه کنید. غریزه رئیس جمهور برای معامله با یک ابرقدرت نشان دهنده واقع گرایی سختی است که اقتصاد آمریکا از آن حمایت می کند.

02-11-2026

هر قسمت از برنامه طنز دهه 70 صابون همیشه با یک خلاصه داستان پیچیده شروع می شد. عبارت مهم در مقدمه این بود:گیج شده؟ تو نخواهی بود“

امروزه بسیاری از مردم در مورد سیاست خارجی ایالات متحده احساسات متفاوتی دارند. الف مطبوعات آزاد یک ویرایشگر اخیراً آن را اینگونه بیان کرده است:

اگر چین، روسیه، کره شمالی و ایران محور متجاوزان هستند و ما با آنها در جنگ هستیم، چرا شناسایی دشمنان و متحدان اینقدر دشوار است؟ دموکرات‌هایی که به تازگی به ارائه تقریباً 2 میلیارد دلار کمک به اوکراین (با کمک گروه کوچکی از جمهوری‌خواهان) رأی دادند، به طور همزمان نامزدهایی را تبلیغ می‌کنند که می‌خواهند به حمایت گنبد آهنین از اسرائیل پایان دهند، اسرائیلی که در حال جنگ با ایران و اقمارش است، که به طیفی از متحدان جزئی ما حمله می‌کند و از روسیه و چین کمک دریافت می‌کند.

[Vice President] جی دی ونس در مورد میانه‌روهایی در ایران صحبت می‌کند که خواهان صلح در طول آتش‌بس شوم آن هستند. ترکیه با محور کار می کند اما بخشی از ناتو است. فرانسه، بلژیک، اسپانیا و هلند گاز روسیه را وارد می کنند. مجارستان از خط لوله روسیه و غیره استفاده می کند. اگر اینها متحدان ما هستند چگونه می توانیم در “جنگ سرد دوم” باشیم؟ ما در روایت نادرست کی زندگی می کنیم؟…

پس از ساخت عبارت جنگ سرد دوم و استفاده از این اصطلاح را تشویق کردند محور، این روزها آنقدر از این چیزها می گیرم که احساس می کنم یک عمه رنج ژئوپلیتیک هستم. “چرا ماسک با اوکراین درگیر است؟” یکی از دوستان روز چهارشنبه برایم پیامک فرستاد به گزارش ها ایلان ماسک به تاخیر در پوشش نظامی Starlink اشاره کرد که اوکراین برای انواع خاصی از پهپادها به آن متکی است. چرا پوتین وقتی امتیازاتی می‌گیرد، مذاکره می‌کند؟ چگونه افزایش اهرم به او کمک می‌کند؟» این سوالات بیشتر توسط وحی اوایل این هفته رئیس جمهور روسیه پیشنهاد کرده بود که نشست مشترکی در ماه آینده با دونالد ترامپ و شی جین پینگ برای گفتگو درباره اوکراین برگزار شود – بدون حضور ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین. ظاهرا ترامپ این ایده را رد نکرده است.

گیج شده؟ شما خواهید بود. پس چگونه تضادهای ظاهری جنگ سرد دوم را درک کنیم؟ برای برخی افراد، تنها توضیح ممکن برای همه اینها این است که رئیس جمهور دونالد ترامپ فقط یک امپراتور دیوانه مرد و فرزند است. در نتیجه بازی های گلادیاتوری نویسنده بریتانیایی رابرت هریس (کتاب جدید او) در ژوئن به کاخ سفید تحویل داده شد آگریپا ظهور آگوستوس سزار را به تصویر می کشد) خاطرنشان می کند: “شما واقعاً می توانید او را در توگا با یک تاج گل طلایی بر سرش ببینید… او یک رئیس جمهور امپراتوری است.”

و با این حال، من همیشه شک داشتم که ترامپ یک اکتاویان واقعی باشد، یک امپراتور بالقوه که جمهوری را به گور می برد. و نه (با وجود قیاسی که در سال گذشته توسط گیدئون رحمان) ترامپ پیت جونیور است که جهان را تقسیم می کند همانطور که پیت با امپراتور ناپلئون در سال 1805 انجام داد (موضوع یک کارتون معروف توسط جیمز گیلری).

از بسیاری جهات، ترامپ یک امپراتور نیست، بلکه همانطور که من مدت‌ها اصرار داشتم، یک شخصیت آمریکایی قرن نوزدهمی است: ترکیبی از اندرو جکسون، ویلیام مک‌کینلی، تئودور روزولت، و پی. بارنوم. با این وجود، برای درک رویکرد ترامپ در سیاست خارجی، و به ویژه رویکرد ضد شهودی او در قبال جنگ در اوکراین، باید بدهی او به رئیس جمهور قرن بیستم: ریچارد نیکسون را نیز درک کنید.

در دسامبر 1987، نیکسون پس از دیدن این کارآفرین جوان باهوش در برنامه گفتگوی فیل دوناهو، به ترامپ نامه نوشت. خانم نیکسون به من گفت که شما هستید عالینیکسون منفجر شد. همانطور که می توانید تصور کنید، او یک متخصص در سیاست است و پیش بینی می کند که هر زمان تصمیم به نامزدی بگیرید، برنده خواهید شد! سخنان نبوی دو سال بعد، آن دو مرد بودند با هم عکس گرفته اند در یک گردهمایی مالی در هیوستون جای تعجب نیست که ترامپ احترام دیرینه ای برای سی و هفتمین رئیس جمهور بدنام قائل است. در آن زمان خیلی ها او را جدی نمی گرفتند.

تصادفی نیست که ما شاهد موجی از آن هستیم رویزیونیسم نیکسوناگر نه بازپروری، در دوره دوم ترامپ. ظاهراً دشمنان داخلی ترامپ زمانی دشمنان نیکسون بودند: هاروارد، را نیویورک تایمز و را واشنگتن پستو بوروکراسی فدرال – که امروزه به عنوان “ایالت عمیق” شناخته می شود. حتی واضح‌تر، و مهم‌تر از همه برای اهداف ما، هر دو رئیس‌جمهور آگاهانه منافع ملی – سیاست واقعی به تعبیر اتو فون بیسمارک – را بسیار بالاتر از آرمان‌گرایی بین‌المللی قرار دادند که ما با روسای جمهور دموکرات‌هایی مانند وودرو ویلسون یا جیمی کارتر مرتبط می‌کنیم.

معاون رئیس ستاد استفان میلر گفت: “ما در جهانی زندگی می کنیم که در آن شما می توانید هرچه می خواهید در مورد زیبایی های بین المللی و همه چیز صحبت کنید.” جیک تاپر از CNN گفت در ژانویه، اندکی پس از برکناری دیکتاتور ونزوئلا توسط ایالات متحده، نیکلاس مادورو. “اما ما در جهانی زندگی می کنیم، در دنیای واقعی… که توسط قدرت اداره می شود، که توسط قدرت اداره می شود، که توسط قدرت اداره می شود.”

میلر ادامه داد: اینها قوانین آهنین جهان هستند. ما یک ابرقدرت هستیم و در دوران ریاست جمهوری ترامپ مانند یک ابرقدرت رفتار خواهیم کرد.»

واقع گرایی نیکسون با “شوک های” بزرگ به بهترین شکل نشان داده می شود تابستان 1971. در ماه ژوئیه، او با افشای قصد خود برای پرواز به پکن برای دیدار با ظالم چینی مائو تسه تونگ، جهان – به ویژه شاهین های جنگ سرد در داخل و متحدان خارجی مانند تایوان و ژاپن را متحیر کرد. در ماه اوت، او همچنین با اعمال تعرفه های گسترده و حذف دلار از طلا، متحدان اروپایی آمریکا را شوکه کرد.

او و هنری کیسینجر به طرز درخشانی سعی کردند از شکاف چین و شوروی برای اعمال نفوذ بر دو رژیم کمونیستی استفاده کنند، و به ویژه برای تحت فشار قرار دادن ویتنام شمالی برای موافقت با توافقنامه صلحی که ایالات متحده را از هندوچین خارج کند و در عین حال استقلال ویتنام جنوبی را حداقل برای یک «فاصله مناسب» حفظ کند.

در سال 1972، اجلاس پکن و مسکو نیکسون راه را برای صلح در ژانویه 1973 در ویتنام (پس از آخرین مبارزه “بمباران کریسمس” هانوی) هموار کرد. این یک استراتژی بزرگ در عالی ترین حالت خود بود که مبتنی بر محاسبه روشن منافع آمریکا و کم اهمیت جلوه دادن مؤثر شکاف ایدئولوژیکی بود که مشخصه اوایل جنگ سرد بود.

البته، این استراتژی – و ریاست‌جمهوری نیکسون – در سال‌های 1973 و 1974 به دلیل واترگیت، جنگ در خاورمیانه، و شوک عظیم قیمت انرژی که توسط تحریم نفتی آمریکا به رهبری عربستان سعودی در تلافی کمک نظامی آمریکا به اسرائیل در جنگ یوم‌کیپور رخ داد، با شکست مواجه شد.

تا الان باید می فهمیدی که من با این به کجا می روم. غریزه ترامپ نیز مانند نیکسون این است که بدون توجه به برچسب های ایدئولوژیک، با ابرقدرت مذاکره کند. در واقع، او چیزی جز یک نشست سه بزرگ با پوتین و شی در نشست رهبران همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه (APEC) در ماه آینده در شنژن لذت نخواهد برد. ترجیح او این است که جنگ های جاری در اوکراین و ایران را بدون توجه به بازیگران کوچکتر حل و فصل کند.

اتکای بیش از حد به تمایل او و فرستادگانش برای چاپلوسی از پوتین و شی، تحقیر زلنسکی، خونسردی با همتای تایوانی خود، لای چینگ ته، و به طور کلی تمسخر بیشتر رهبران اروپایی، اشتباه است. ترامپ برای چندین کشور – به ویژه بریتانیا و اسرائیل – نقطه ضعف دارد. اما این مانع او نمی شود که هر از گاهی سر نخست وزیرانشان فریاد بزند، وقتی که سر راه او قرار می گیرند.

پارادوکس سیاست خارجی ترامپ این است که تلاش او برای سرنگونی رژیم ایران در سال جاری هم کمترین کاری بود که نیکسون (و شبیه بوش) انجام داده است و هم احتمالاً بزرگترین اشتباه او.

زیرا قوانین سیاست قرن بیستم حتی در اواسط دهه 20 – حتی در عصر ترامپ – هنوز اعمال می شود. قدرت تقریباً همیشه توسط یک رئیس جمهور دوره دوم تخلیه می شود، به ویژه پس از از دست دادن کرسی های حزب او در کنگره، همانطور که معمولاً اتفاق می افتد. اما یک جنگ در خاورمیانه می‌تواند منجر به تخلیه سریع قدرت شود. ترامپ امروز به اندازه جورج دبلیو بوش در اکتبر 2006 به عنوان رئیس جمهور دوره دوم نامحبوب است. از سال 1945، تنها نیکسون از محبوبیت کمتری برخوردار بوده است – و تا اکتبر 1974، او به مدت دو ماه از کاخ سفید خارج شد. جنگ علیه ایران از نظر سیاسی بسیار سریعتر از جنگ علیه عراق قدیمی شد. و این تا حد زیادی به دلیل تاثیر آن بر قیمت انرژی، افزایش قیمت نفت خام به میزان چهار و قیمت بنزین به میزان سه برابر است.

برای اینکه واقعاً بحران ریاست جمهوری ترامپ را در چارچوب قرار دهید، باید به یک ربع قرن به عقب برگردید، به دوران جنگ جهانی بوش علیه تروریسم، یکی از آرمان گرایانه ترین تلاش ها در تاریخ سیاست خارجی ایالات متحده. در کتاب من کلوسوس (2004)، من پیش‌بینی کردم که پروژه نومحافظه‌کارانه «ملت‌سازی» (امپراتوری به جز نام) محکوم به شکست است. من استدلال می‌کنم: «سه کسری اساسی وجود دارد، که با هم توضیح می‌دهند که چرا ایالات متحده امپراتوری کمتر مؤثری نسبت به سلف بریتانیایی خود بوده است.

سه کسری از کلوسوس در 25 سال گذشته فقط بدتر شده اند. اما اکنون چهارمی وجود دارد: کسری ژئوپلیتیک. ایالات متحده در جنگ سرد دوم صرف نظر از اینکه چه کسی رئیس جمهور است. چین قدرتمندترین رقیب اقتصادی است که ایالات متحده تاکنون با آن روبرو بوده است. و ما خود را در خطرناک ترین سناریوی پیش بینی شده توسط زبیگنیو برژینسکی دیدیم صفحه شطرنج بزرگ (1997) – مواجهه با “ائتلاف بزرگ چین، روسیه و شاید ایران، یک ائتلاف “ضد هژمونیک” که نه با ایدئولوژی بلکه توسط نارضایتی های مکمل متحد شده است.” (او باید کره شمالی را اضافه می کرد.)

محور رژیم‌های استبدادی مرتباً گرد هم می‌آیند و به نظر می‌رسد که یک برنامه بازی دارند: به پوتین، شی و کیم جونگ اون فکر کنید که سال گذشته در هشتادمین سالگرد پایان جنگ جهانی دوم در پکن دست به دست هم می‌دهند. در مقابل، ترامپ سیستم اتحادهای آمریکا را متزلزل کرده است – نه لزوماً چیز بدی، بلکه در کوتاه مدت یک منبع بالقوه ضعف است.

استراتژی بزرگ ترامپ برای مقابله با محور این بود که از ضعیف ترین حلقه (ونزوئلا) شروع شود و سپس به سمت ایران حرکت کند. به نظر می رسد رژیم ایران در مرحله آغازین جنگ، یعنی عملیات خشم اقتصادی، به طور قاطع خلع سلاح شده است. اما به نظر می‌رسد بستن تنگه هرمز انتخابی بین یک عملیات زمینی بسیار پرخطر یا رها کردن تنگه به ​​ایران برای ترامپ قرار داده است – به تعبیر امپراتوری بریتانیا، انتخابی بین گالیپولی (1915) یا سوئز (1956).

با این حال، آنچه در سال 2001 انتظار نداشتم این بود که ایالات متحده از نظر اقتصادی هم از دشمنان و هم متحدانش بهتر عمل کند.

در مقایسه با سایر ارزها، دلار در 25 سال گذشته تضعیف نشده است و خزانه داری 10 ساله هنوز به طور کلی یک “پناهگاه امن” در نظر گرفته می شود. نرخ واقعی ارز موثر بازگشته است و ارز جدید اروپایی واقعاً سلطه دلار در ذخایر و معاملات جهانی را به چالش نکشیده است.

تخریب برج های دوقلو توسط اسامه بن لادن به عنوان یک اقدام اقتصادی و نمادین پیش بینی شد. اما از سال 2001، بازار سهام ایالات متحده (تقریباً تمام) رقابت را درهم شکسته است. اگر تمام پس انداز خود را در 10 سپتامبر 2001 در سهام ایالات متحده سرمایه گذاری می کردید، هفت برابر افزایش می یافتید. معادل آلمان 3.3 برابر، ژاپن 3 برابر، چین 2 برابر و بریتانیا 1.8 برابر است. اگر آمریکا را فروختید و BRIC را در سال 2001 خریدید، گلدمن ساکس را نفرین می‌کنید که این مخفف را برای برزیل، روسیه، هند و چین ایجاد کرده است. این نمونه کارها از جهنم بود.

البته آمریکا در زمینه هوش مصنوعی پیشرو است. قدرت محاسباتی آن 11 برابر چین است امپراتوری هوش مصنوعی. اما به عنوان یک نیروی هیدروکربنی نیز بازگشت. تولید نفت و گاز تا زمانی که رونق بازار شیل در حدود سال‌های 2008-2012 برقرار شد، کاهش یافت. از آن زمان تولید گاز طبیعی آمریکا دو برابر شده است. تولید نفت 130 درصد افزایش یافته است. این به توضیح این موضوع کمک می کند که چرا پیامدهای اقتصادی بسته شدن تنگه امسال کمتر از آنچه کارشناسان انرژی پیش بینی می کردند شدید بوده است – حتی اگر متغیر کلیدی کاهش قیمت نفت کاهش شدید واردات نفت خام چین بوده است.

اکنون وضعیت مخمصه قدرت های محور امروز را در نظر بگیرید. تضعیف آهسته اما پیوسته تسلط ایران بر تنگه وجود دارد. پول ایران در حال سقوط آزاد است. اقتصاد آنها در پایین ترین حد خود قرار دارد.

در همین حال، روسیه اکنون جنگ هوایی بی امان را علیه اقتصاد اوکراین به راه انداخته است. پوتین ممکن است در سال 2027 به پیروزی برسد. اما هزینه ها در حال حاضر ترسناک هستند. تلفات روسیه (کشته و مجروح) در ماه های جولای، آگوست و سپتامبر بیش از 42000 در ماه بود.

درست است که عواقب اقتصادی بسته شدن تنگه تایوان – اگر چین علیه تایپه حرکت کند و آمریکا با آن مخالفت کند – بیشتر از بستن هرمز خواهد بود. و درست است، چین قبلاً فهمیده است که چگونه از وابستگی متقابل اقتصادی بین ایالات متحده و جمهوری خلق چین، به ویژه انحصار تقریباً انحصاری آن در زمین های کمیاب، استفاده کند. اما اعتماد مصرف کنندگان چینی از کووید بهبود نیافته است و جمعیت در حال کاهش است. و ترجیح می دهید مشکل مالی چه کسی را داشته باشید؟ در مقایسه با تولید ناخالص داخلی (به خصوص اگر، همانطور که به نظر می رسد، تولید ناخالص داخلی چین اغراق آمیز باشد)، تولید ناخالص داخلی پکن یک سردرد بسیار بزرگتر است. فقط بیشتر کسری و بدهی بخش دولتی محلی است.

برای شکاکان، ممکن است به نظر برسد که ایالات متحده استراتژی دیگری جز هوس‌بازی امپراتوری ندارد. اما این یک تفسیر نادرست است. در قلب، دونالد ترامپ یک نیکسونی در سیاست خارجی است، تنها با این تفاوت که غنی سازی شخصی و منافع ملی هرگز در ذهن نیکسون آمیخته نشد. ترامپ مانند نیکسون از معامله با دیکتاتورها لذت می برد. مانند نیکسون، او هیچ حوصله‌ای برای سخنرانی‌های اخلاقی اروپا ندارد – به‌ویژه وقتی که آنها به اندازه سخنرانی‌هایی که توسط افرادی که هنوز تجارت سریع با روسیه را از طریق کشورهای ثالث انجام می‌دهند، ریاکارانه هستند. او نیز مانند نیکسون احساس می‌کند که شایسته دریافت جایزه صلح نوبل است و مانند نیکسون هیچ شانسی برای دریافت آن ندارد. مانند نیکسون، ترامپ هم لیبرال ها و هم نومحافظه کاران را در گوشه و کنار گذاشته است. و مانند نیکسون، او خطر می کند که لیست دشمنان آنقدر طولانی شود که در نهایت بتوانند او را کاملاً تضعیف کنند.

اما تفاوت اساسی ترامپ و نیکسون در قدرت اقتصادی ایالات متحده است. زمانی که ریچارد نیکسون در آگوست 1974 استعفا داد، نرخ تورم 11 درصد و نرخ بیکاری 5.5 درصد بود. این ارقام در ماه گذشته به ترتیب 3.7 درصد و 4.2 درصد بود. اقتصاد ایالات متحده بین نوامبر 1973 و مارس 1975 در رکود بود. امروز، اقتصاد ایالات متحده به لطف رونق سرمایه گذاری در هوش مصنوعی به قدری داغ است که فدرال رزرو در حال ترمز است.

هنوز گیج هستید؟ تنها چیزی که می توانم به شما بگویم این است که مانند نیکسون، استراتژی کلان ترامپ ممکن است شکست بخورد. اگر اقتصاد ایالات متحده قوی بماند، احتمال سقوط آن کمتر است. در واقع، این قدرت می تواند (تاکید شاید) حتی به پایان دادن به درگیری ها در شرق اروپا و خاورمیانه کمک می کنند و در عین حال چین را از خطر رویارویی در خاور دور باز می دارند. تنها در صورتی که نرخ‌های بهره بالاتر، به علاوه موج دموکرات‌ها در میان‌دوره، به‌علاوه واکنش عمومی علیه هوش مصنوعی حباب هوش مصنوعی را بشکند، تنها در این صورت ترامپ با حساب نیکسونی مواجه خواهد شد. و سپس خواهد بود یک برنامه تلویزیونی دهه 70 بسیار متفاوت به ما یادآوری خواهد شد

https://niallferguson.substack.com/p/the-method-to-trumps-foreign-policy>https://niallferguson.substack.com>

برد دلانگ اینجاست: بله، نایل فرگوسن این را ده روز پیش در ابتدا پست کرده بود مطبوعات آزاد، بله، ممکن است یک ارسال مجدد خودکار برای دریافت آن در پشت دیوار پرداخت باشد مطبوعات آزادبله، شاید نایل آنقدر حواسش پرت شده باشد که به یاد بیاورد که این قرار بود امروز صبح در SubStack او پست شود، و شاید او باید، اگر فقط کمی، در مورد زمینه ای که در آن قرار است به پایان برسد فکر کند.

شاید ده روز پیش کمی کمتر احمقانه به نظر می رسید.

حاشیه ای.

نه. “تفاوت اساسی ترامپ و نیکسون” این نیست:

نیروگاه اقتصادی آمریکا [today]هنگامی که ریچارد نیکسون در آگوست 1974 استعفا داد، نرخ تورم 11 درصد و نرخ بیکاری 5.5 درصد بود. در ماه گذشته، این اعداد به ترتیب 3.7 و 4.2 درصد بود. اقتصاد ایالات متحده بین نوامبر 1973 و مارس 1975 در رکود بود. امروز، اقتصاد ایالات متحده به لطف رونق سرمایه گذاری در هوش مصنوعی به قدری داغ شده است که ذخیره فدرال رزرو به ترمز می رسد.

میتونستم ادامه بدم اما این یک حمله DDOS شناختی به همه ما است.

و آیا “عملیات خشم اقتصادی” فرگوسن ذهنی است یا شوخی؟

وبلاگ DeLong’s Grasping Reality را به اشتراک بگذارید

اشتراک بدهید

اگر خواندن این به شما ارزشی بالاتر از تجارت می دهد، مشترک رایگان این خبرنامه شوید. و آن را فوروارد کنید! و اگر VAR شما از این خبرنامه هر سال سه رقمی یا بیشتر است، لطفاً مشترک پولی شوید! من سعی می کنم شما را خوانندگان و خودم را باهوش تر کنم. لطفا به من بگویید که آیا موفق می شوم یا چگونه شکست می خورم….

##تقاطع-نیل-فرگوسن-نیکسون-روش-شبیه-ترامپس-سیاست-خارجی-جنون
##نئوفاشیسم
##آشوب-میمون-سیاست-خارجی
##پست متقاطع
#نیل-فرگوسن-نیکسون-روش-شبه-ترامپس-سیاست-خارجی-جنون
#نیالفرگوسن
#روش-نیکسون-شبه-ترامپ-سیاست-خارجی-جنون
#دونالد ترامپ
#ریچارد نیکسون
#استراتژی بزرگ
#سیاست واقعی