تصویری از بحث در قلب بحث بودجه فدرال

یافته های کلیدی

بررسی کنید

طی چند هفته گذشته، بودجه فدرال، و به ویژه کسری بودجه مداوم و زیاد، دوباره در اخبار مطرح شده است. با او، دوباره دعوا بر سر اینکه مقصر کیست وارد گفتگو شد. چنین بحث هایی، اختلاف نظر پیچیده تری در مورد اندازه بودجه و اینکه آیا باید به شرایط متغیر پاسخ دهد یا از روندهای تاریخی پیروی کند، پنهان می کند.

از نظر تاریخی، اجازه دادن به بودجه فدرال برای انطباق با نیازهای فعلی منجر به تغییرات نسبتاً مساوی در هزینه‌ها و درآمد شده است که منجر به بودجه متعادل‌تر می‌شود. با این حال، تکیه بر میانگین‌های تاریخی به‌عنوان استدلالی برای کاهش مالیات، عدم تعادلی بین هزینه‌ها و درآمد ایجاد کرده است که اغلب به عنوان استدلالی ناقص علیه هزینه‌های بالاتر استفاده می‌شود. بنابراین بیایید ابتدا به آنچه که قابل بحث نیست نگاه کنیم.

سوراخ بودجه ساختاری

در سال مالی 2026، که ماه گذشته به پایان رسید، دولت فدرال کمی کمتر از 17 درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) در کل درآمد را جمع آوری کرد. در همان زمان، کل هزینه های فدرال 23 درصد تولید ناخالص داخلی بود. این شکاف 6 درصدی از تولید ناخالص داخلی اساساً کاملاً ساختاری است، به این معنی که به جای شرایط تسکین دهنده، توسط سیاست های دائمی هدایت می شود. (شکل 1 را ببینید.)

شکل 1

اگر سیاستگذاران نیاز به بستن حفره ساختاری بودجه داشته باشند، به درک اینکه از کجا می آید کمک می کند. بحث در مورد کمبود بودجه فدرال را می توان تا حد زیادی به دو جهان بینی اساساً متضاد تقسیم کرد.

بودجه ای که در تاریخ تثبیت شده است: کاوش در این چشم انداز در قوی ترین حالت آن

جهان بینی اول معتقد است که به طور کلی سطوح مناسبی از هزینه های فدرال و مالیات فدرال محدود شده توسط میانگین های تاریخی وجود دارد. بنابراین، کد مالیاتی ایالات متحده باید به گونه ای ساخته شود که درآمدها برای تأمین مالی این سطح تاریخی هزینه ها کافی باشد، اما نه بیشتر.

هزینه های فدرال امروز بالاتر از همیشه است، حتی اگر سطح درآمد در محدوده تاریخی آنها باشد. اگر هزینه‌های برنامه‌ها و عملیات یا هزینه‌های اولیه، مانند دوره پس از جنگ جهانی دوم، امروز 17.1 درصد از تولید ناخالص داخلی بود، در آن صورت حفره ساختاری بودجه به جای 6 درصد، کمتر از 1 درصد تولید ناخالص داخلی خواهد بود. (شکل 2 را ببینید.)

شکل 2

این قوی ترین نسخه استدلال اول دیدگاه است. در عین حال، میانگین‌های تاریخی لزوماً شاخص‌های مفیدی نیستند که بتوان سطوح فعلی هزینه‌های فدرال را بر اساس آن قضاوت کرد. نتیجه گیری اینکه تغییرات در اقتصاد و جامعه ایالات متحده و تغییر نیازها یا خواسته های ملی نباید بر سطح هزینه ها تأثیر بگذارد، توانایی ما برای انطباق با شرایط متغیر را نفی می کند.

بودجه ای که حرکت می کند: بررسی این دیدگاه در قوی ترین حالت آن

جهان بینی دوم رویکرد مفهومی بسیار متفاوتی دارد. بر اساس این دیدگاه، هزینه‌ها و درآمدهای فدرال به میانگین‌ها یا هنجارهای تاریخی وابسته نیستند، بلکه محصول انتخاب‌های سیاستی هستند که پیامدهای بلندمدتی دارند. همانطور که گفته شد، تا زمانی که پایه درآمد برای مدیریت آن طراحی شده است، افزایش هزینه ها نباید منجر به کسری مالی شود.

از سال 2000 – و در واقع مدتها قبل از آن – چشم انداز مالی دولت فدرال قبلاً تأثیری را که بازنشستگی نسل رونق نوزاد بر بودجه فدرال خواهد داشت، پیش بینی کرده و شامل آن شده است. با این حال، زمانی که این پیش‌بینی‌ها انجام شد، سطح درآمد نیز بالاتر بود – 20 درصد تولید ناخالص داخلی – و انتظار می‌رود که همین میزان باقی بماند.

با این حال، شکاف بودجه امروز بسیار بیشتر از پیش‌بینی‌شده در سال 2000 است، زیرا درآمدها همانطور که انتظار می‌رفت در 20 درصد تولید ناخالص داخلی باقی نماند. درعوض، کاهش مالیات در سال‌های 2001، 2003، 2017 و 2025 و افزایش مالیات در سال 2012 باعث شد که درآمدها به مدت 25 سال هر سال کمتر از انتظارات باشد. امروزه به جای تولید 20 درصد از تولید ناخالص داخلی یا بیشتر، کد مالیاتی کمتر از 17 درصد درآمد ایجاد می کند. (شکل 3 را ببینید.)

شکل 3

در حالی که هر دو جهان بینی معتبر هستند، یکی به وضوح قوی تر از دیگری در هنگام مسئولیت مالی است

ترجیح برای مالیات های کمتر و هزینه های کمتر دولت یک دیدگاه کاملا معتبر است. اما کسانی که اولین جهان بینی را دارند و آن را در بودجه فدرال به کار می برند، باید با این واقعیت مخالفت کنند که این دیدگاه تنها زمانی معنا پیدا می کند که شما سیاست هایی را دنبال کنید که هم هزینه ها را به سطوح «قابل قبول» کاهش دهند و هم مالیات ها را به همان میزان کاهش دهند.

خیلی اوقات، کسانی که ادعا می کنند این جهان بینی را دارند، در واقع فقط از آن به عنوان پوششی برای یک جهان بینی کاملاً متفاوت استفاده می کنند: یعنی اینکه مالیات ها باید همیشه بدون توجه به تغییرات در شرایط مالی پایین بماند. این ممکن است به عنوان یک فرض جداگانه قابل دفاع باشد، اما نه به عنوان یک جهان بینی مسئولیت مالی.

بحث بودجه، ترجمه

اگر سیاستمداران به این تاریخ مالی نگاه کنند و بگویند “ما مشکل هزینه داریم”، آنچه واقعا می گویند این است که “من مالیات های کم را ترجیح می دهم، حتی اگر به معنای کسری بودجه بیشتر باشد.” اما اگر آنها به این داستان نگاه کنند و بگویند، “مشکل کاهش مالیات است”، آنچه واقعا می گویند این است که “ما می توانیم و باید مراقبت های بهداشتی و امنیت بازنشستگی را برای سالمندان فراهم کنیم، اما اگر بخواهیم از استقراض بیش از حد جلوگیری کنیم، مالیات بیشتری نیاز دارد.”

باز هم، هر دو دیدگاه معتبر هستند، اما تنها دومی مسئولیت مالی را جدی می گیرد.

آیا این محتوا برای شما آموزنده و جذاب بود؟
به روز رسانی ها را دریافت کنید و با نابرابری و رشد اقتصادی ایالات متحده همراه باشید!