برای نزدیک به شش دهه، سهم نیروی کار در ایالات متحده به سختی تغییر کرده است. با اندازه‌گیری سهم دستمزد از درآمد خالص ملی در هزینه‌های عوامل و تنظیم شده برای چرخه تجاری با استفاده از تخمین‌های خودم، میانگین آن بین سال‌های 1963 و 2019 به 78.4 درصد رسید و هرگز از محدوده 75.9 درصد تا 81.4 درصد خارج نشد.
سپس شکست. در سه ماهه دوم سال 2026، سهم نیروی کار تعدیل شده به 72.0 درصد رسید، تقریباً 4 درصد کمتر از پایین‌ترین حد 57 سال قبل از همه‌گیری.
حاشیه سود تعدیل شده از 12.4 درصد در پایان سال 2019 به 18.8 درصد تغییر کرده است که بالاتر از هر چیزی است که بین سال های 1963 و 2019 ثبت شده است. سود شرکت ها پس از کسر مالیات نسبت به سه ماهه چهارم سال 2019 76 درصد افزایش یافته است، در حالی که تولید ناخالص داخلی اسمی 48 درصد رشد داشته است.
برخی از خوانندگان ممکن است تعجب کنند که من درباره یک اقتصاددان مارکسیست لهستانی تقریباً فراموش شده، میخال کالککی (1899-1970) می نویسم.
اما بینش درآمد او برای درک آنچه در حال حاضر در اقتصاد ایالات متحده اتفاق می افتد بسیار مهم است. ما فقط باید بفهمیم که چرا آنها پس از دهه ها نداشتن ناگهان اهمیت پیدا می کنند.
امروز (تعدادی) پساکینزیایی‌ها اکنون به سراغ Kalecki و معادله سود معروف او می‌روند: کسری‌های دولت سود ایجاد می‌کند، و ایالات متحده کسری‌هایی داشته است که در زمان صلح فقط یک دهه پیش غیرقابل تصور بود. برخی دیگر به این نتیجه می رسند که بازار کار شکسته است یا اینکه سود به سادگی دستمزدها را می خورد.
من فکر می کنم که هر دو آنها نکته را فراموش کرده اند. به نظر من، توضیح ترکیبی از یک سری شوک های سیاستی – مالی، تعرفه ای و جنگی – و تغییر در قانون سیاست پولی فدرال رزرو است.
و طعنه آمیز این است که فدرال رزرو دوباره کالکی و اقتصاد پساکینزی را مرتبط کرد، در حالی که می تواند روزی که تصمیم می گیرد دوباره کار خود را انجام دهد، هر دو را بی ربط کند.
برای نشان دادن این موضوع، من به چارچوبی که بیش از یک دهه پیش در این وبلاگ معرفی کرده بودم باز می گردم: مدل IS/LM+، اکنون با اضافه شدن Kalecki.
معادله سود کالکی مستقیماً از حساب های ملی به دست می آید.
او اولین بار در سال 1933 آن را به زبان لهستانی ضبط کرد و آن را در آن توسعه داد “نظریه سود” در مجله اقتصادی در سال 1942 و آن را به وضوح بیان کرد “عوامل تعیین کننده سود”، فصل 3 نظریه پویایی اقتصادی (1954).
در یک اقتصاد بسته، سود پس از مالیات برابر است با سرمایه گذاری، به اضافه مصرف سرمایه داران، به اضافه کسری بودجه، منهای پس انداز کارگران:
در اینجا Π سود ناخالص، مالیات T_π بر سود، سرمایه گذاری I، مصرف C_π توسط سرمایه داران، مخارج G دولت، درآمد مالیات T و پس انداز S_w توسط کارگران است.
معادله همیشه درست است – این یک تعریف است، نه توصیفی از رفتار اقتصادی. و مشکل دقیقا همینه
هویت پس از واقعیت، هر اتفاقی که بیفتد، باقی می ماند، بنابراین به خودی خود نمی تواند به ما بگوید چه چیزی باعث چه چیزی می شود.
کالکی آن را از راست به چپ خواند: تصمیمات سرمایه‌داران و کسری بودجه علت است و سود نتیجه آن است. کارگران آنچه به دست می آورند خرج می کنند، سرمایه داران آنچه خرج می کنند به دست می آورند.
اما هیچ چیز در هویت نمی گوید که ابتدا سمت راست حرکت می کند. اگر دولت کسری بیشتری داشته باشد، سود می تواند افزایش یابد. یا ممکن است سرمایه گذاری کاهش یابد یا خانوارها ممکن است بیشتر پس انداز کنند تا سود به هیچ وجه جابه جا نشود.
اینکه کدام یک از شرایط به نتیجه می رسد بستگی به این دارد که چه اتفاقی برای مخارج اسمی می افتد، و در یک اقتصاد بازار مدرن، بانک مرکزی تصمیم می گیرد.
این نکته کلیدی است. هویت Kalecki همیشه معتبر است. اما این سیاست پولی است که الگو را می بندد و بنابراین سیاست پولی نیز علیت را تعیین می کند.
کالکی در دهه 1930 می نوشت، با ظرفیت های بیکار زیادی در آغاز رکود بزرگ و استاندارد طلایی در بیشتر اقتصادها.
در آن دنیا، خواندن آن بسیار منطقی بود. در دنیایی که هدف بانک مرکزی مخارج اسمی است، هیچ هزینه ای نمی کند. بنابراین سوال واقعی این است که معادله کالککی تحت کدام قانون سیاست پولی به نظریه سود تبدیل می شود.
در مدل سنتی IS/LM، عرضه پول به سادگی ثابت فرض می شود. این نیز یک قانون سیاست پولی است، اما نه قانونی که هر بانک مرکزی مدرن از آن پیروی می کند.
بنابراین در سپتامبر 2012 در “مقیاس مالی و قانون برنانکی-ایوانز در یک مدل IS/LM ایستا ساده“، من عرضه پول ثابت را با تابع واکنش سیاست پولی جایگزین کردم.
چند ماه بعد، در “دنیل لین ماکرو را آموزش می دهد! بیایید شاگردانش را با مدل IS/LM+ آشنا کنیم“، من مدل توسعه یافته را نام بردم و قانون بیکاری فدرال رزرو را با قانون تولید ناخالص داخلی اسمی جایگزین کردم.
نکته مثبت، قانون سیاست پولی است. و این یک معادله اضافی همه چیز را تغییر می دهد: شیب منحنی LM دیگر تنها به کشش نرخ بهره تقاضای پول بستگی ندارد، بلکه به این بستگی دارد که چگونه بانک مرکزی واکنش تهاجمی نشان می دهد.
همان فریم می تواند Kalecki را بپوشد.
من همه چیز را تا حد امکان کینزی (و کالکی) نگه می‌دارم: قیمت‌های ثابت، دستمزد اسمی ثابت، کارگرانی که بیشتر آنچه را که به دست می‌آورند خرج می‌کنند، سرمایه‌دارانی که مقدار ثابتی به اضافه سهمی از سود خود مصرف می‌کنند و سرمایه‌گذاری که هم به نرخ بهره و هم به سود پاسخ می‌دهد.
تراز بودجه را دولت تعیین می کند. با انحراف از نقطه شروع به دلار، با n به عنوان مخارج اسمی (GDP اسمی) و b به عنوان کسری، منحنی IS می شود:
که در آن a مخارج خودمختار سرمایه داران است، r نرخ بهره است، β میزان واکنش شدید مخارج به نرخ بهره را اندازه گیری می کند، و ضریب کالکی μK بزرگتر است، هر چه سرمایه داران بیشتر درآمدشان را دوباره خرج کنند و کارگران کمتر پس انداز کنند. این مکانیسم خود Kalecki است.
مدل کامل، از جمله پسوند AS/AD+، در پیوست آمده است.
سمت پول، منحنی LM+ از انتشار سال 2013 است. تقاضای پول m = n – αr است که m عرضه پول و α حساسیت نرخ بهره تقاضای پول است. بانک مرکزی از قاعده m = n* – λ(n – n*) پیروی می کند، که در آن n* هدف آن برای مخارج اسمی است و λ میزان واکنش شدید آن به انحرافات از این هدف را اندازه گیری می کند:
این دو را حل کنید و اثر کسری بیشتر بر سود، Π، به صورت زیر است:
که در آن ω سهم دستمزد درآمد است، بنابراین 1 – ω سهم سود است.
همه چیز حول λ می چرخد. اگر بانک مرکزی به طور کامل به هدف تولید ناخالص داخلی اسمی خود (λ بسیار بزرگ) متعهد باشد، منحنی +LM عمودی است و کسری فقط نرخ بهره را افزایش می دهد.
سرمایه گذاری ها یک به یک رانده می شوند و سود حرکت نمی کند. این به اصطلاح است نقد سامنر، متصل به Kalecki.
اگر در عوض بانک مرکزی نرخ بهره را ثابت کند و به عرضه پول اجازه دهد تقاضا را دنبال کند (λ = -1)، منحنی LM+ افقی است و ضریب کامل Kalecki به دست می‌آید.
اگر کارگران آنچه را که به دست می آورند خرج کنند، هر دلار کسری حداقل به یک دلار سود تبدیل می شود.
به عبارت دیگر، معادله سود کالککی یک نظریه کلی سود است دقیقاً به همان مفهومی که نظریه عمومی کینز یک نظریه کلی اشتغال است.
همانطور که در ژانویه 2014 بحث کردم “هیچ “نظریه عمومی” نباید قاعده سیاست پولی را نادیده بگیرد“کینز بی سر و صدا رژیمی مشابه استاندارد طلا با پایه پولی ثابت را اتخاذ کرد.
کالکی به طور ضمنی تله نقدینگی را می پذیرد، یا حداقل یک بانک مرکزی طوری رفتار می کند که انگار چنین است. از دیدگاه IS/LM+، این همان نرخ بهره ثابت است: با افزایش هزینه ها، نرخ بهره تغییر نمی کند. با یک قانون دیگر، نتایج ناپدید می شوند.
توزیع درآمد بین دستمزد و سود تنها زمانی تغییر می کند که قیمت ها به طور غیرمنتظره ای نسبت به دستمزد اسمی تغییر کند.
با گذشت زمان، دستمزدهای اسمی از هزینه های اسمی پیروی می کنند. آنچه کارگران نمی توانند خود را از آن محافظت کنند، افزایش سطح قیمتی است که هیچ کس در قراردادهای آنها گنجانده است.
از اوایل دهه 1990 تا 2019، فدرال رزرو اطمینان حاصل کرد که چنین افزایشی اتفاق نمی افتد. این کشور هرگز یک هدف تولید ناخالص داخلی اسمی را اعلام نکرد، بلکه طوری عمل کرد که گویی هدفی از تولید ناخالص داخلی دارد. بین سال‌های 2010 و 2019، تولید ناخالص داخلی اسمی ایالات متحده هرگز بیش از 1 درصد از مسیر رشد 4 درصدی خود منحرف نشد.
فدرال رزرو بلافاصله پس از افزایش مخارج اسمی واکنش نشان می دهد. من یک تابع واکنش ساده را برای فدرال رزرو محاسبه کردم که تغییر در نرخ بهره فدرال رزرو را در طی چهار چهارم رشد اسمی تولید ناخالص داخلی پسرفت می کند. از سال 1995 تا 2019، نرخ وجوه فدرال 0.40 درصد در سال به ازای هر واحد درصد اضافی از رشد تولید ناخالص داخلی اسمی افزایش یافت.
بر اساس این قانون، سیاست مالی همان کاری را انجام داد که IS/LM+ گفته بود باید انجام دهد. از سال مالی 2014 تا 2019، کسری ساختاری فدرال، که من با تعدیل ترازنامه فدرال برای شکاف تولید محاسبه می‌کنم، از 1.5 درصد به 4.8 درصد تولید ناخالص داخلی افزایش یافت و سهم سود کاهش یافت.
در رگرسیون داده‌های سالانه برای سال‌های 1990-2019، کسری ساختاری 1 واحد درصد از تولید ناخالص داخلی بالاتر با سرمایه‌گذاری خصوصی 0.3 واحد درصد کمتر و پس‌انداز خانوارها 0.25 درصد بالاتر، کنترل شکاف تولید ناخالص داخلی. معادله Kalecki هر سال برگزار می‌شد، اما سایر اعضا جای خود را دادند.
یک استثنا وجود دارد و این قاعده را ثابت می کند. هنگامی که نرخ بهره فدرال رزرو در دسامبر 2008 به صفر رسید، فدرال رزرو به گونه ای عمل کرد که گویی قفل شده است. این نبود.
فدرال رزرو یک ابزار دارد، پایه پولی، و نرخ بهره تنها راهی برای توصیف نحوه استفاده از آن است. در صفر، این توصیف کار نمی کند، اما پایه پولی همیشه قابل گسترش است. برای مدتی، فدرال رزرو طوری رفتار می کرد که گویی هیچ کاری نمی توان انجام داد. از دیدگاه IS/LM+، این یک نرخ بهره بالفعل ثابت است.
و Kalecki بلافاصله ظاهر شد. کسری ساختاری در سال مالی 2009 به میزان 3.6 درصد از تولید ناخالص داخلی رشد کرد و سال بعد، سهم سود تعدیل شده به صورت چرخه ای 2.7 واحد درصد افزایش یافت که بزرگترین افزایش هر سال مالی از 2010 تا 2025 بود.
پس از آن فدرال رزرو با QE2 در نوامبر 2010 دوباره به درستی رسید و با QE3 و قانون ایوانز در سال 2012، تولید ناخالص داخلی اسمی به مسیر ثابت 4 درصد بازگشت. لینک از بین رفته است. کسری ساختاری تقریباً 5 درصد از تولید ناخالص داخلی از سال مالی 2010 تا 2014 با احتساب شکاف مالی کاهش یافت و سهم سود کاهش نیافت. فدرال رزرو آن را جبران می کند.
بنابراین هیچ چیز مرموزی در مورد سهم ثابت نیروی کار وجود نداشت. این نتیجه یک قانون سیاست پولی بود که مخارج اسمی را ثابت نگه می‌داشت تا شوک‌های وارده به اقتصاد خود را به‌عنوان غافلگیرکننده در سطح قیمت نشان ندهند.
در سال 2021، فدرال رزرو مانند یک قانون عمل نکرد. تولید ناخالص داخلی اسمی در سه ماهه دوم سال 2021 نسبت به مدت مشابه سال قبل 17.5 درصد رشد کرد و در سه فصل بعدی بالای 10 درصد باقی ماند. درصد وجوه تغذیه شده در صفر باقی مانده است. اگر فدرال رزرو مانند سال‌های 1995 تا 2019 واکنش نشان می‌داد، نرخ بهره در سه‌ماهه‌های سوم و چهارم سال 2021، زمانی که تولید ناخالص داخلی اسمی بالاتر از سطح قبل از همه‌گیری بود، حدود 2.4 تا 3.1 واحد درصد بالاتر بود. اولین افزایش در مارس 2022 رخ داد.
از نظر IS/LM+، فدرال رزرو از یک منحنی LM+ تقریباً عمودی به یک منحنی افقی حرکت کرد. این یک نرخ بهره بالفعل ثابت بود و در سال مالی 2021 زمانی که کسری ساختاری 11.6 درصد از تولید ناخالص داخلی بود، رخ داد.
این تنها موقعیتی است که حق با Kalecki است. در نرخ ثابت، کسری با نرخ بهره بالاتر، سرمایه گذاری کمتر یا پس انداز بیشتر جبران نشد. مستقیماً به سمت هزینه های اسمی و از آنجا به سود رفت. درآمدهای تنظیم شده چرخه‌ای در سال مالی 2021، یک سال پس از بزرگترین تسهیل ساختاری مالی از زمان جنگ جهانی دوم، 1.9 واحد درصد افزایش یافت. به نمودار زیر نگاهی بیندازید: سال‌های 2021 و 2010 دو سال برجسته هستند، هر دوی آنها فدرال رزرو سیاست مالی را خنثی نکرده است.
وقتی فدرال رزرو برگشت، با قانون دیگری بازگشت. با استفاده از داده‌ها از سال 2020 تخمین زده می‌شود، همان تابع پاسخ نشان می‌دهد که نرخ وجوه فدرال تنها 0.17 واحد درصد برای هر واحد درصد اضافی از رشد تولید ناخالص داخلی اسمی افزایش می‌یابد، که کمتر از نیمی از پاسخ قبل از سال 2020 است، و پاسخ تقریباً پنج چهارم دیرتر به جای فوری می‌آید.
و این یک قانون رشد است، نه یک قانون سطح. هیچ کاری برای بازگشت هزینه های اسمی به مسیر قبلی خود انجام نشده است، بنابراین افزایش سال 2021 دائمی شده است. تولید ناخالص داخلی اسمی در حال حاضر 15 درصد بالاتر از هدف 4 درصد از سه ماهه چهارم سال 2019 است.
کسری 2021 اولین جهش در سود را توضیح می دهد، اما دلیل ادامه رشد سهم سود را توضیح نمی دهد. کسری ساختاری فدرال از 7.7 درصد تولید ناخالص داخلی در سه ماهه سوم 2024 به 6.1 درصد در سه ماهه دوم سال 2026 کاهش یافته است، و با این وجود رشد درآمد از حدود 4 درصد در سال 2024 به 14 درصد در نیمه اول سال 2026 افزایش یافته است. بنابراین چیزی غیر از سیاست مالی در کار است.
دو اخطار
اولاً، 1/6 درصد تولید ناخالص داخلی هنوز کسری بسیار بزرگی برای یک اقتصاد غیر کند است و طبق محاسبات کالکی، سطح کسری، نه فقط تغییر، به سود می‌افزاید.
دوم، بخشی از کاهش تعرفه‌ها منعکس‌کننده درآمد تعرفه‌های بالاتر است، بنابراین بخشی از سخت‌گیری‌های مالی، خود شوک عرضه است که در بودجه ظاهر می‌شود.
هیچ کدام از اینها نتیجه گیری را تغییر نمی دهد. کسری که زیاد است اما رو به کاهش است، نمی تواند توضیح دهد که چرا رشد سود شتاب گرفته است.
پاسخ یک سری شوک عرضه منفی است. نرخ موثر تعرفه ایالات متحده از حدود 2 درصد در اوایل سال 2025 به بین 6.5 تا 8.8 درصد در سال آینده افزایش یافت. قیمت انرژی در سه ماهه دوم سال 2026 با جنگ ایران دوباره افزایش یافت.
به آنچه برای تولید ناخالص داخلی اسمی در این سه ماهه افتاد نگاه کنید: رشد اسمی نسبت به سال قبل به 6.3 درصد افزایش یافت، اما رشد واقعی به 2.2 درصد کاهش یافت، در حالی که تورم کاهش دهنده تولید ناخالص داخلی به 4.0 درصد رسید. تورم سریعتر و رشد واقعی کندتر نشانه شوک عرضه است.
برای تجزیه و تحلیل این، من به نسخه AS/AD چارچوب از پست 2014 با یک تغییر نیاز دارم. به جای قیمت‌های کاملاً ثابت، شرکت‌ها بخشی از هر تغییر در هزینه‌های اسمی و هر شوک را به قیمت‌ها منتقل می‌کنند، در حالی که دستمزدهای اسمی به آرامی تعدیل می‌شوند.
اسمش را AS/AD+ بگذارید. با ثابت ماندن دستمزدهای اسمی و بهره وری، هر زمان که سطح قیمت ها سریعتر از دستمزدها افزایش یابد، سهم سود افزایش می یابد و سهم نیروی کار نیز به همان میزان کاهش می یابد.
اکنون یک شوک عرضه منفی را تحت دو قانون سیاست پولی در نظر بگیرید. بر اساس هدف NGDP، مخارج اسمی بدون تغییر باقی می ماند.
قیمت‌ها افزایش می‌یابد و تولید کاهش می‌یابد، بنابراین هزینه شوک بین دستمزدهای واقعی پایین‌تر و کاهش فعالیت تقسیم می‌شود.
اگر در عوض بانک مرکزی با اجازه دادن به افزایش مخارج اسمی خود را با شوک تطبیق دهد، از تولید محافظت می شود اما قیمت ها بیشتر افزایش می یابد.
با تاخیر دستمزدهای اسمی، دستمزد واقعی و سهم نیروی کار بیشتر کاهش می‌یابد و سود بیشتر می‌شود.
این کاری بود که فدرال رزرو انجام داد. این کشور نرخ وجوه فدرال را از 5.33 درصد در اواسط سال 2024 به 3.63 درصد کاهش داد، در حالی که کاهش تورم تولید ناخالص داخلی شتاب گرفت و تولید ناخالص داخلی اسمی در حال حاضر بسیار بالاتر از خط قدیمی خود بود، و تا سپتامبر 2026 بود که دوباره نرخ ها را یک چهارم درصد افزایش داد. در اصطلاح IS/LM+، λ گاهی اوقات زیر 1- است: فدرال رزرو به جای اینکه به آن متمایل شود، به رونق مخارج اسمی رها شده است.
و از آنجایی که فدرال رزرو اکنون به جای قانون سطح، یک قانون رشد را اعمال می کند، هر شوک تعدیل شده سطح قیمت را برای همیشه بالا می برد.
سهم نیروی کار تنها در صورتی بهبود می یابد که دستمزدها قبل از شوک بعدی افزایش یابد. با شوک انرژی در سال 2022 پس از تهاجم پوتین به اوکراین، تعرفه ها در سال 2025 و شوک انرژی دیگر در سال 2026، دستمزدها هرگز شانسی نداشتند.
هر شوک سهم نیروی کار را کاهش می دهد.
در سه ماهه دوم سال 2026، تولید ناخالص داخلی اسمی 15.1 درصد بود، 4 درصد بیشتر از سه ماهه چهارم سال 2019 یا 14.0 امتیاز ثبت. از این تعداد، 11.5 نقطه ورود نشان دهنده سطح قیمت بالاتری نسبت به مسیر 2 درصدی است و 2.5 نشان دهنده تولید ناخالص داخلی واقعی بالاتر است.
شکاف تولیدی که با برآورد دفتر بودجه کنگره (CBO) از بالقوه بالقوه اندازه گیری می شود، اساساً همان چیزی است که در سال 2019 بود.
سهم نیروی کار تعدیل شده یک شکست آماری در سه ماهه سوم سال 2021 داشت (بای پرون، 0.02 = p).
این سه ماهه ای است که در آن فدرال رزرو نرخ بهره را صفر نگه داشت در حالی که تولید ناخالص داخلی اسمی با نرخی دو رقمی رشد کرد.
سود شرکت ها از مخارج اسمی پیروی می کند نه کسری.
از سال 2010، انحراف درآمدها از روند پیش از همه‌گیری همبستگی 0.91 با انحراف تولید ناخالص داخلی اسمی از مسیر 4 درصدی خود دارد و درآمدها تقریباً دو برابر دامنه حرکت می‌کنند.
خانوارها با صرفه جویی کمتر این فشار را جذب کردند. پس انداز شخصی از 5.0 درصد تولید ناخالص داخلی در سه ماهه دوم 2024 به 3.2 درصد دو سال بعد کاهش یافت زیرا دستمزدهای واقعی ساعتی رشد نکردند.
در حساب های Kalecki، این به عنوان کمکی به درآمد نشان می دهد، اما نه یک انگیزه مستقل.
این همان بازتوزیع است که دو بار ثبت شده است: یک بار به عنوان دستمزدهای واقعی کمتر و یک بار به عنوان پس انداز کمتر توسط دستمزدگیرانی که سعی می کنند به مصرف ادامه دهند در حالی که قدرت خرید آنها کاهش می یابد.
اینها تخمین‌های ساده‌ای برای نمونه‌های کوتاه هستند، به‌ویژه پس از سال ۲۰۲۰، و تفاوت بین دو تابع پاسخ تخمین زده شده تنها به‌طور جزئی قابل توجه است (۰۷/۰=p). بنابراین من روی هیچ شانسی وزن زیادی نمی گذارم. اما الگو با الگو سازگار است.
برای دهه‌ها، اقتصاددانان پساکینزی به ما گفته‌اند که کسری‌ها سود ایجاد می‌کنند، و برای چندین دهه، داده‌ها از همکاری خودداری می‌کنند زیرا فدرال رزرو شوک‌های سیاست مالی را جبران می‌کند. سپس در سال 2021 فدرال رزرو عملاً نرخ بهره را تعیین کرد و ناگهان معادله Kalecki دقیقاً همانطور که تبلیغ می شد عمل کرد.
بنابراین، پساکینزی ها در مورد پنج سال گذشته درست گفته اند، اما به دلیل کاملاً اشتباه.
کالکی این کار را کرد نه کشف قانون سرمایه داری او توضیح داد که وقتی بانک مرکزی اجازه می‌دهد مخارج اسمی همراه با سیاست مالی شناور شود، سود چگونه رفتار می‌کند و این انتخابی است که توسط فدرال رزرو انجام می‌شود، نه ویژگی اقتصاد ایالات متحده.
همین امر در مورد کسانی که به این نتیجه می‌رسند که بازار کار خراب است یا سودها دستمزدها را می‌خورند نیز صدق می‌کند. این مزخرف است. هیچ اتفاق ساختاری در بازار کار ایالات متحده در سال 2021 رخ نداد.
اتفاقی که افتاد این بود که فدرال رزرو تضمین یک لنگر اسمی باثبات را متوقف کرد. کارگران قراردادهایی را با این فرض امضا کردند که این کار را انجام می دهد و از آن زمان تا کنون با کاهش سهم درآمد ملی هزینه آن را پرداخته اند.
من فکر می‌کنم کاملاً طعنه آمیز است که مؤسسه‌ای که اغلب پساکینزی‌ها آن را بی‌ربط به توزیع درآمد می‌دانند، همان نهادی است که معادله مورد علاقه آنها را معتبر می‌سازد. و ممکن است دوباره آن معادله را بی ربط کند.
تحت هدف سطح تولید ناخالص داخلی، کسری در درآمدها نشان داده نمی شود، شوک عرضه به جای اینکه به کارگران منتقل شود، بین قیمت ها و تولید پخش می شود، و بیش از حد در سال 2021 به جای محصور شدن، معکوس می شود. هدف تورمی که شوک های عرضه را در نظر می گیرد، دو مورد اول را ایجاد می کند. هدف سطح به تنهایی سومین را ارائه می دهد.
در ژانویه 2014، پست خود را در مورد نظریه عمومی کینز با آن تکمیل کردم این رژیم سیاست پولی است، احمق!.دوازده سال بعد، کالکی هم همینطور. این کسری نیست که سود را تعیین می کند. این فدرال است.
Kalecki، M. (1933)، Próba teorii koniunktury (مقاله در مورد نظریه چرخه تجاری)، ورشو: Instytut Badania Koniunktur Gospodarczych i Cen.
Kalecki، M. (1939)، مقالاتی در نظریه نوسانات اقتصادی، لندن: جورج آلن و آنوین.
Kalecki، M. (1942)، “نظریه سود”، مجله اقتصادی، 52 (206/207)، ص 258-267.
Kalecki، M. (1954)، نظریه پویایی اقتصادی: مقاله ای در مورد تغییرات دوره ای و بلندمدت در اقتصاد سرمایه داری، لندن: جورج آلن و آنوین. فصل 3، “عوامل تعیین کننده سود”.
Kalecki، M. (1971)، مقالات منتخب در مورد پویایی اقتصاد سرمایه داری 1933-1970، کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج. شامل می شود “عوامل تعیین کننده سود”.
کریستنسن، ال. (2012)، “مقیاس مالی و قانون برنانکی-ایوانز در یک مدل IS/LM ایستا ساده“، The Market Monetarist، سپتامبر 2012.
کریستنسن، ال. (2013)، “دنیل لین ماکرو را آموزش می دهد! بیایید شاگردانش را با مدل IS/LM+ آشنا کنیم“، The Market Monetarist، ژانویه 2013.
کریستنسن، ال (2014). “هیچ “نظریه عمومی” نباید قاعده سیاست پولی را نادیده بگیرد“، The Market Monetarist، ژانویه 2014.
این مدل به عمد تا حد امکان کینزی است. تنها چیزی که کینزی نیست این است که یک بانک مرکزی با قانون سیاست پولی وجود دارد. اقتصاد بسته است و همه متغیرها اسمی هستند.
A1. درآمد، هزینه ها و هویت کالککی
درآمد اسمی Y به دستمزد W و سود ناخالص Π تقسیم می‌شود و سهم دستمزد ω در کوتاه‌مدت ثابت می‌شود، زیرا دستمزدها و قیمت‌های اسمی نوسان دارند:
مالیات سهم t از درآمد است، T = tY، و دولت کسری B = G – T را تعیین می کند. کارگران سهمی از درآمد قابل تصرف خود را پس انداز می کنند. سرمایه داران مقدار ثابتی به اضافه یک سهم q از سود پس از مالیات خود مصرف می کنند و سرمایه گذاری به نرخ بهره و سود پس از مالیات بستگی دارد:
در اینجا C_w مصرف کارگران، C_π مصرف سرمایه داران با بخش ثابت C̄_π، سرمایه گذاری I با بخش مستقل Ī، r نرخ بهره، β_I حساسیت سرمایه گذاری به نرخ بهره، و γ سهم سود پس از مالیات است که مجددا سرمایه گذاری می شود.
هویت حساب های ملی Y = C_w + C_π + I + G را می توان به عنوان معادله سود Kalecki بازنویسی کرد که برای هر مقدار پارامتر معتبر است:
که در آن T_π مالیات بر سود و S_w پس انداز کارگران است.
A2. منحنی IS با Kalecki در داخل
وصل کردن معادلات رفتاری به هویت و حل Y منحنی IS را به دست می‌دهد:
μK ضریب Kalecki است. هر چه سرمایه داران سود بیشتری را صرف مصرف و سرمایه گذاری کنند (q + γ) و کارگران کمتر پس انداز کنند (s_w) بیشتر است. مدل به q + γ نیاز دارد
با انحراف از نقطه شروع به دلار، با n برای مخارج اسمی، a برای مخارج سرمایه داری خودمختار، b برای کسری، و β ≡ μK β_I، منحنی IS مورد استفاده در متن است:
از آنجایی که سهم دستمزد در کوتاه مدت ثابت است، سود به نسبت 1-ω از هر تغییر در هزینه های اسمی، ΔΠ = (1-ω)Δn تغییر می کند. در مجلات، سود و هزینه های اسمی یک به یک منتقل می شود.
A3. منحنی LM+
تقاضای پول m = n – αr است که m عرضه پول و α حساسیت نرخ بهره تقاضای پول است. بانک مرکزی از قاعده پست IS/LM+ پیروی می کند، با عرضه پول به انحراف مخارج اسمی از هدف n*، و λ میزان پاسخ قوی را اندازه گیری می کند:
با تنظیم عرضه پول برابر با تقاضای پول، منحنی LM+ به دست می آید:
مدل سنتی IS/LM حالت ویژه λ = 0، عرضه پول ثابت است. λ → ∞ یک هدف دقیق NGDP است و یک منحنی LM+ عمودی را ایجاد می کند. λ = -1 یک نرخ بهره ثابت است و منحنی LM+ افقی را نشان می دهد. λ
A4. سیاست مالی و درآمد تحت قوانین مختلف
حل IS و LM+ با هم، با n* نرمال شده به صفر، به دست می آید:
با هدف دقیق NGDP، اثر صفر است. کسری های بالاتر یک به یک با سرمایه گذاری کمتر از طریق نرخ بهره جبران می شود. پس انداز کارگران فقط به درآمد آنها بستگی دارد، بنابراین آنها جابه جا نمی شوند و هویت Kalecki با سقوط سرمایه حفظ می شود. با نرخ بهره ثابت، ضریب کامل Kalecki به دست می آید. اگر کارگران پس انداز نکنند، درآمدهای پس از مالیات به ازای هر دلار کسری، که حداقل یک است، 1/(1-q-γ) افزایش می یابد. با λ 0. زیر این محدوده مدل هیچ راه حل پایداری ندارد.
دو ویژگی اضافی این قانون برای ایالات متحده پس از سال 2020 اهمیت دارد. اول، زمان بندی. اگر بانک مرکزی با تأخیر k دوره واکنش نشان دهد، r_t = φ n_{t−k}، که در آن φ نقطه قوت واکنش است، اقتصاد طوری رفتار می‌کند که گویی تحت یک نرخ بهره ثابت برای k دوره است و شوک مالی قبل از اعمال قانون کاملاً به سود تبدیل می‌شود.
دوم، رشد در مقابل سطح. بر اساس قانون رشد، بانک مرکزی فقط نرخ رشد مخارج اسمی را تثبیت می کند، بنابراین تغییر سطح از شوک مالی یا عرضه هرگز معکوس نمی شود. بر اساس یک قانون سطح، هزینه های اسمی به مسیر قبلی خود باز می گردند.
A5.AS/AD+ و سهم نیروی کار
برای تحلیل شوک های عرضه، قیمت ها می توانند حرکت کنند. در این بخش، n نشان دهنده انحراف گزارش مخارج اسمی است، نه انحراف دلار استفاده شده در بالا. شرکت ها سهم κ از هر تغییر در مخارج اسمی و کل شوک هزینه ε را به قیمت ها منتقل می کنند، در حالی که دستمزد اسمی در کوتاه مدت ثابت می ماند. با p سطح قیمت و y خروجی واقعی، هر دو در گزارش:
سهم نیروی کار دستمزد واقعی نسبت به بهره وری a است، بنابراین با ثابت ماندن دستمزد اسمی و ثابت ماندن بهره وری، با سطح قیمت در شرایط لگاریتمی یک به یک کاهش می یابد:
اگر بانک مرکزی با افزایش مخارج اسمی خود را با شوک مخارج تطبیق دهد، n = θε، جایی که θ میزان شوک را که تعدیل می کند اندازه می گیرد، پس:
با یک هدف NGDP (θ = 0)، سهم نیروی کار و تولید به میزان ε در شرایط لگاریتمی کاهش می یابد. با تطبیق (θ > 0)، تولید کمتر کاهش می یابد، اما سهم نیروی کار بیشتر کاهش می یابد و سهم سود بیشتر می شود. سهم نیروی کار تنها زمانی بهبود می یابد که دستمزدهای اسمی به قیمت ها برسد. بر اساس قانون رشد، سطح قیمت هرگز بهبود نمی‌یابد، بنابراین اگر شوک دیگری قبل از رسیدن دستمزدها رخ دهد، سهم نیروی کار با هر شوک کاهش می‌یابد.
متصل شد
