با پشت سر گذاشتن یک فصل انتخاباتی دیگر، باید برخی از بحث های بزرگ اقتصادی و سیاسی در مورد مزایای رای دادن و سیاست های انتخاباتی را دوباره مرور کنیم. در حالی که اکثریت ها با موفقیت نامزدها را انتخاب کردند و همه پرسی را در سراسر کشور در روز سه شنبه به تصویب رساندند، بعید است که از همه تأثیرات انتخاب خود بر جامعه راضی باشند. یا به بیان دیگر، اکثریت به آنچه می خواستند رسیدند، اما آن را دوست نخواهند داشت.
حداقل این استدلالی است که در کتابش توسط یک اقتصاددان برجسته (و استاد سابق من)، برایان کاپلان بیان شده است. اسطوره رای دهنده منطقی. مشکلات و کاستی های سیاست دموکراتیک مورد بحث در این مقاله نباید به عنوان تأیید ضمنی یا غایب تصمیم گیری های اقتدارگرایانه تر یا محدودتر دولتی تفسیر شود. همانطور که چرچیل به مجلس عوام گفت: «دموکراسی بدترین شکل حکومت است… به جز همه آن اشکال دیگری که هر از گاهی امتحان شده اند».
اما با توجه به اینکه ما در کشوری زندگی می‌کنیم که انتخابات دارد و به تازگی انتخاباتی داشته‌ایم، شایسته است نگاهی دقیق‌تر به نحوه عملکرد آنها بیندازیم. کاپلان استدلال می کند که بر خلاف مردمی که «دموکراسی ما را نجات می دهند»، مشکل اصلی جامعه عدم گنجاندن اراده اکثریت در قانون و سیاست است. مشکل این است که آنچه اکثریت می خواهند به نتایج خوبی منجر نمی شود.
کاپلان فقط این را نمی گوید او نتایج را دوست نخواهند داشت یا اینکه فکر نمی کنند نتایج خوب است، حتی اگر اکثریت رای دهندگان خوششان بیاید. او این را می گوید همان رای دهندگانی که نامزد مورد نظر خود را انتخاب کرده اند یا همه پرسی به تصویب رسیده است، نتایج آتی موفقیت انتخاباتی خود را “خوب” نخواهند خواند. سؤال این است که آیا باورهای رأی دهندگان در مورد سیاست به طور متوسط به اندازه کافی دقیق است که بتواند نتایج خوبی را به روشی دموکراتیک ایجاد کند؟
کاپلان کمتر نگران این اعتراض اقتصادی رایج است که رای دادن ارزش وقت گذاشتن را ندارد. به هر حال، رای فردی شما شانس بسیار کمی برای تغییر نتیجه انتخابات دارد. ارزش مورد انتظار رای شما اساساً صفر است. با این حال مردم همچنان دسته دسته رای می دهند زیرا احساس می کنند این وظیفه آنها به عنوان شهروند است.
توضیح بهتر ممکن است این باشد که مردم به این دلیل رای می دهند که از شرکت در انتخابات لذت می برند، همانطور که از تماشای رویدادهای ورزشی لذت می برند. مردم تیم خود را تشویق می کنند حتی زمانی که تشویق هیچ تاثیری بر نتیجه بازی نداشته باشد. و مردم به دلایل مشابه رای می دهند و به معنای واقعی کلمه برای احزاب انتخاباتی تشویق می کنند. به همین دلیل است که، برای مثال، ما شاهد حضور و مشارکت رای دهندگان در انتخابات ملی پرمخاطب (مانند بازی های فوتبال NFL) نسبت به انتخابات محلی یا شهرستانی (مانند WNBA) هستیم، حتی اگر آرای فردی در انتخابات محلی اهمیت بیشتری داشته باشد تا در انتخابات ملی.
اما اینکه آیا رای دادن ارزش وقت شما را دارد یا خیر، یک سوال جداگانه است. در اینجا تمرکز بر استدلال های کاپلان در مورد محتمل است نتایج انتخابات دموکراتیک و همچنین برخی اعتراضات. کاپلان نوشت اسطوره رای دهنده منطقی عمدتاً در پاسخ به کار اقتصاددان دونالد ویتمن.
ویتمن 1989 مجله اقتصاد سیاسی مقاله “چرا دموکراسی ها نتایج موثری تولید می کنند” و کتاب او در سال 1995 اسطوره شکست دموکراتیک استدلال می کنند که بدبینی استاندارد انتخاب عمومی در مورد نتایج سیاست های انتخاباتی و سیاست های دولت، اقتصاد بدی است. ویتمن استدلال می کند که استدلال های استاندارد برای انتخاب عمومی به فرضیات مشکوک بستگی دارد: حماقت شدید رأی دهندگان، فقدان شدید رقابت، و هزینه های بسیار بالای مذاکره یا انتقال. ویتمن از اقتصاددانان منتخب عمومی به دلیل کاهش دانش رای دهندگان و نادیده گرفتن نهادهایی که کارایی بازار مانند را در فرآیند سیاسی ایجاد می کنند، انتقاد کرد.
ویتمن استدلال می‌کند که برای مثال، سیاست «میانبر» و «جایگزین» اطلاعاتی زیادی ارائه می‌کند، همانطور که قیمت‌ها به عنوان «میانبر» برای انتقال اطلاعات در مورد کمبود نسبی عمل می‌کنند. نیازی نیست مصرف کنندگان بدانند که در مزرعه مرغ محلی یا جمعیت مرغ ملی چه می گذرد، و حتی نیازی ندارند که بدانند تخم مرغ نسبتاً کمیاب شده است تا رفتار خود را با افزایش قیمت تخم مرغ تغییر دهند و عمل کنید انگار می دانستند که تخم مرغ نسبتاً کمیاب شده است.
به همین ترتیب، برای رای دادن به یک نامزد موافق یا مخالف اسلحه، نیازی به دانستن اینکه چه لایحه هایی در کنگره برای محدود کردن مالکیت اسلحه پیشنهاد شده است. سازمان‌هایی مانند انجمن ملی تفنگ با انجام نظرسنجی‌ها و زدن مهر خود بر روی برخی از نامزدها یا طرح‌های رای‌گیری در حالی که با دیگران مخالفت می‌کنند، کار را حتی آسان‌تر می‌کنند. همین را می توان در مورد ده ها و ده ها موضوع و گروه های وکالت گفت.
و وابستگی به احزاب سیاسی می تواند به عنوان یک نوع برند عمل کند. ممکن است درباره برخی یا همه نامزدهای موجود در برگه رای چیزی ندانید، اما یک R، D یا L در کنار نام آنها چیزی در مورد آنها به شما می گوید. آیا آنها در تیم شما هستند؟ همچنین، از آنجایی که این احزاب سیاسی نوعی برند هستند، انگیزه ای برای محافظت از آن برند با تنبیه متخلفان و بررسی دقیق کسانی که به دنبال استفاده از آن هستند، دارند.
به‌علاوه، در چند سال گذشته که انگشتان پاهایم را وارد سیاست‌های حزبی کرده‌ام، دریافتم که مانع اطلاعاتی مهم است و «پلیس» در احزاب اغلب فوق العاده محدود است زیرا طرفین مالک یا مدعی باقی مانده «شرکت» ندارند که در نهایت باید در مورد مسائل تصمیم گیری کند.
ویتمن همچنین استدلال می کند که رای دهندگان مجبور نیستند مواضع خود را “دقیقا” درست بگیرند. جهت درست بودن کافی است. وقتی آرا جمع می‌شوند، نامزدها و سیاست‌ها باید به سمت رای‌دهندگان میانه حرکت کنند یا در جایگاه باشند. این مشابه نحوه خرید و فروش سهام میلیون‌ها نفر است که قیمت آنها را به نقطه‌ای کارآمد منتقل می‌کند. میلیون ها رأی دهنده، سیاستمداران و تصمیمات سیاسی را به نقطه ای مؤثر سوق می دهند از نظر آنچه رای دهندگان می خواهند.
این ادعا نیز شبهاتی را ایجاد می کند. از یک سو، فرض می‌کند که رای‌دهندگان به طور نسبتاً مساوی در هر دو طرف یک موقعیت «متوسط» یا متوسط توزیع شده‌اند. قورت دادن آن خیلی سخت نیست. اما مقدماتی کاهش شانس معرفی نامزدهای معتدل تر. و اگر رای دهندگان در سمت راست و چپ افراطی طیف سیاسی جمع شوند، نتایج شدیدتری دریافت خواهید کرد که ترجیحات رای دهندگان عادی را منعکس نمی کند.
اما با کنار گذاشتن این مخالفت ها، کاپلان می پرسد که آیا آنچه رای دهندگان می خواهند واقعا منطقی است؟ مردم سیاست هایی را که می خواهند (حمایت گرایی بیشتر، مهاجرت کمتر و مقررات بیشتر) دریافت می کنند، اما نه نتایجی که زندگی آنها را بهتر کند.
او استدلال می‌کند که رای‌دهندگان از سیاست‌های کارآمد یا بهینه (و نامزدهایی که آنها را اجرا می‌کنند) حمایت نمی‌کنند، زیرا سوگیری‌های غیرمنطقی دارند. رأی دادن «غیرمنطقی» به این معناست که مردم به سیاست‌ها و سیاستمدارانی رأی می‌دهند که احتمال کاهش رفاه آنها بیشتر از بهبود آن است.
و همینطور چرا آیا رأی دهندگان دیدگاه های غیرمنطقی دارند تا صرفاً ناآگاهانه؟ مردم تمایل دارند باورهای سیاسی رضایت بخش عاطفی داشته باشند که برای آنها هزینه های مستقیم کمی متحمل می شوند. وقتی مردم فکر می‌کنند می‌توانند تا دیروقت بیرون بمانند، زیاد بنوشند، و اول صبح احساس خوبی دارند، ناامیدی و بازخورد مستقیم را تجربه می کنند. واقعیت هزینه های چنین باورهایی را به سرعت و به طور مستقیم ارائه می کند.
اما می توان به اشتباه در طول زندگی خود باور داشت که مهاجران یا تجارت آزاد باعث کاهش رشد اقتصادی می شود و هیچ پیامد منفی مستقیمی ندارد. سیاست یک مسابقه محبوبیت است، بنابراین سیاستمداران موفق آنچه را که می خواهند بشنوند به مردم می گویند. و مردم به گونه‌ای رأی می‌دهند که احساس خوبی در آنها ایجاد می‌کند، حتی زمانی که مغرضانه باشند، زیرا رأی فردی آنها تقریباً هرگز عامل تعیین‌کننده در نتیجه انتخابات نخواهد بود. یا، به بیان دیگر، رای دهندگان بهای ناچیزی را برای اعمال ترجیحات غیرمنطقی می پردازند که به آنها احساس خوبی می دهد.
این امر مشکل کنش جمعی در کنگره را تشدید می کند. اکثر مردم می دانند که کنگره از محبوبیت وحشتناکی برخوردار است. در ماه آوریل، گالوپ دریافت که تنها 10 درصد از آمریکایی ها کنگره را تایید می کنند، در حالی که 86 درصد مخالف هستند، که رکوردی بی سابقه را به خود اختصاص داده است. چیزی که کمتر مردم می دانند این است که رأی دهندگان به اعضای خود در کنگره نگاه بسیار مطلوب تری دارند. آخرین باری که گالوپ پرسید، 43 درصد گفتند که نماینده خودشان شایسته انتخاب مجدد است، در حالی که فقط 15 درصد برای اکثر اعضا همین را گفتند.
و رأی دهندگان به آن عمل می کنند. در سال 2024، 96.6 درصد از نامزدهای فعلی مجلس نمایندگان برای انتخابات مجدد پیروز شدند. مردم نامزد مورد نظر خود را بدست می آورند، اما نه دولتی را که می خواهند. آنها سپس سیاستمدارانی را انتخاب می کنند که سیاست ها را اجرا می کنند که اثرات آن اکثر مردم آن را دوست ندارند
به هر حال، گسست بین تشویق در روز انتخابات و ناله کردن از وضعیت کشور ماه‌ها بعد مشکلی در سیستم دموکراتیک ما نیست – این نتیجه مستقیم تعصبات کنترل نشده خودمان است.
مهم نیست که کدام نامزدها یا احزاب در روز سه شنبه پیروز شدند، حداقل تا آنجا که رای دهندگان انتظارات خود را برآورده می کنند یا خیر. اکثریت آمریکایی ها به اتخاذ یک سیاست ادامه خواهند داد نتایج که آنها دوست نخواهند داشت، اگرچه بسیاری در این باور رضایت بخش عاطفی احساس راحتی می کنند که کشورشان در حال پیشرفت است، حتی اگر با واقعیت مطابقت نداشته باشد.
همانطور که کاپلان در مورد رای دهندگان معمولی می نویسد: “حتی زمانی که دیدگاه های او کاملاً اشتباه است، او از مزایای روانشناختی باورهای سیاسی جذاب عاطفی با قیمتی مقرون به صرفه بهره مند می شود. جای تعجب نیست که او به صورت عمده خرید می کند.” با توجه به اینکه رای دهندگان چقدر راحت تسلیم باورهای سیاسی بد می شوند، باید بر محدود کردن دامنه قدرت دولت در سیستمی تمرکز کنیم که اغلب منجر به پشیمانی جمعی خریدار می شود.
