زمانی که ایلان ماسک اولین تریلیونر جهان شد (البته به طور خلاصه)، بسیاری از مردم مخالفت کردند. آنها استدلال می کنند که هیچ کس نباید این همه پول داشته باشد در حالی که دیگران بسیار کمتر دارند. زمانی که ماسک از این ایالت برای شکل دادن به نتایج انتخابات استفاده کرد، برخی ناامید شدند. نتایج روز سه‌شنبه نشان می‌دهد که این سرمایه‌گذاری بدی بوده است، اما نیم میلیارد او قابل برداشت است.
چرا که نه بالاخره، نابرابری با فقر یکی نیست. در نظر بگیرید که شکاف دستمزد زیادی بین بازیکنان NFL و بازیکنان NFL وجود دارد: مدافعان لاین سالانه ده ها میلیون دلار درآمد دارند، در حالی که بازیکنان معمولاً چند میلیون دلار درآمد دارند. اما من تظاهراتی را در خارج از ورزشگاه های NFL ندیده ام که پول کمتری برای “کلاس کوارتربک” و بیشتر برای “کلاس شرط بندی” مطالبه کنند. شرط‌بندان فقیر نیستند. که کوارتربک ها حتی زندگی می کنند بزرگتر املاک یک مسئله اخلاقی نیست.
ممکن است فکر کنید که مشکل اخلاقی صرفاً این نیست که کسی از دیگران ثروتمندتر است. مشکل این است که کسی ثروتمندتر است چون دیگران فقیرتر هستند اما این فکر فرض می کند که ثروت یک کیک ثابت است. با این حال، در اقتصاد بازار معمولاً اینطور نیست. اگر یک کارآفرین بفهمد که چگونه ماشین ظرفشویی را با 100 دلار کمتر بسازد، میلیون ها نفر ممکن است یک ماشین ظرفشویی بخرند و کارآفرین را فوق العاده ثروتمند کنند. اما او فقط با بهتر کردن دیگران به این شکل تبدیل شد. پیش از این، مشتریان فقط یک ماشین ظرفشویی در معامله داشتند. حالا آنها یک ماشین ظرفشویی و یک صد دلار اضافی برای خرید چیز دیگری دارند. این کارآفرین با پختن پای بیشتر ثروتمند شد، نه اینکه تکه ای بزرگتر برای خود برداشت.
یک استدلال رایج از سوی منتقدان نابرابری اقتصادی به جای مصرف، بر قدرت سیاسی متمرکز است. مشکل این نیست که ثروتمندان می توانند عمارت بخرند، بلکه مشکل این است که می توانند انتخابات بخرند. و این واقعا نگران کننده به نظر می رسد.
یکی از مشکلات این ایراد این است که اهمیت مزیت های سازمانی در سیاست را نسبت به مزیت های اقتصادی دست کم می گیرد. استدلال معروف مانکور اولسون این است که گروه‌های کوچک در رقابت‌های سیاسی به دلیل انگیزه‌های بدون توجه به ثروت، از مزیت برخوردار هستند. نابرابری‌های سیاسی حتی در شرایط برابری کامل اقتصادی به وجود می‌آیند. حتی اگر همه دقیقاً درآمد و ثروت یکسانی داشتند، نفوذ سیاسی به طور مساوی توزیع نمی شد.
مورد تجارت آزاد را در نظر بگیرید. فرض کنید برخی از تولیدکنندگان داخلی به دلیل اینکه رقابت خارج از کشور را دوست ندارند، ناراضی هستند. اما مصرف کنندگان می توانند از کالاهای ارزان تر استفاده کنند. البته توجه داشته باشید که تولیدکنندگان انگیزه بسیار قوی تری برای سازماندهی نسبت به مصرف کنندگان دارند. آنها به کمپین‌ها کمک مالی می‌کنند، لابی‌گران استخدام می‌کنند و با قانون‌گذاران تماس می‌گیرند زیرا هر یک از آنها ممکن است معیشت خود را از دست بدهند. اما هر کاربر فقط می تواند چند دلار در ماه از دست بدهد اگر تجارت محدود باشد. حتی یادگیری قوانین احتمالاً ارزش وقت گذاشتن را ندارد، چه رسد به سازماندهی برای مبارزه با آن. هزینه آگاه شدن و فعال شدن سیاسی بیشتر از سود آن است، بنابراین این کار را نمی کنند. همانطور که تولیدکنندگان سازماندهی می کنند و مصرف کنندگان این کار را نمی کنند، باید انتظار داشته باشیم که محدودیت ها تصویب شود.
در این مثال، هیچ کس ثروتمندتر از دیگران نبود، اما قدرت سیاسی همچنان در دستان گروه نسبتاً کوچکی متمرکز بود. و این یک آزمایش فکری دور از ذهن نیست. گروه های کوچک با منافع متمرکز معمولاً از گروه های بزرگ با منافع پراکنده بهتر عمل می کنند. این یکی از درس های اصلی اقتصاد انتخاب عمومی است. برابر کردن ثروت مشکل را برطرف نمی کند زیرا سازمان منبع اصلی قدرت سیاسی است.
اکنون ممکن است پاسخ دهید که ثروت هنوز برای نفوذ سیاسی مهم است، حتی اگر تنها چیزی که مهم نیست. اجرای یک کمپین رقابتی هزینه دارد. اما این ادعایی متفاوت از ادعای «انتخابات با پول است». مایکل مالبین و برندان گلاوین، محققین موسسه کمپین فاینانس می نویسند: “پول هرگز شرط کافی برای پیروزی نیست. اگر رای دهندگان آنچه را که می شنوند دوست نداشته باشند، گفتن بیشتر همان موارد نظر آنها را تغییر نخواهد داد.” در واقع، استیون لویت، اقتصاددان، تکرارهای مجلس نمایندگان ایالات متحده را مورد مطالعه قرار داد و دریافت که “هزینه های مبارزات انتخاباتی تاثیر بسیار کمی بر نتایج انتخابات دارد، صرف نظر از اینکه چه کسی این کار را انجام می دهد.” دو انتخابات مقدماتی اخیر سنا این نکته را تقویت می کند. عبدالالسید علیرغم اینکه تقریباً 10 بر 1 از او بیشتر بود، در انتخابات مقدماتی دموکرات میشیگان پیروز شد. چند هفته بعد در فلوریدا، انجی نیکسون در انتخابات مقدماتی دموکرات ها پیروز شد، حتی اگر حریف او، الکس ویندمن، 16 بر 1 از او پیشی گرفت.
اگرچه بین هزینه‌کردن و پیروزی در انتخابات همبستگی وجود دارد، اما اغلب نشان می‌دهد که پول به سمت نامزدهای قوی‌تری سرازیر می‌شود که احتمال بیشتری برای پیروزی دارند. یعنی پول به دنبال برنده‌ها می‌رود نه اینکه باعث ایجاد آنها شود. به علاوه، تا جایی که پول بر انتخابات تأثیر می‌گذارد، برای رقبای رقیب بیشتر از مدیران فعلی سودمند است، زیرا رقبای اخیر به خوبی تثبیت شده و شناخته شده‌اند. بنابراین کاهش هزینه های صرف شده برای انتخابات در واقع می تواند بدتر شدن نابرابری‌های سیاسی، مزیت‌هایی را که مقامات فعلی نسبت به رقبا دارند، بیشتر می‌کند.
در نهایت، در نظر بگیرید که مردم حق دارند پول خود را صرف سیاست کنند، حتی اگر این هزینه ها به آنها نفوذ نابرابر بدهد. به طور خاص، حقوق مالکیت به مردم این حق را می دهد که از دارایی خود (در محدوده قانونی) برای ارتقای نتایج سیاسی استفاده کنند. شما حق دارید تابلوی کاندید بخرید و در حیاط خود قرار دهید. می‌توانید یک دسته از جزوه‌هایی را بخرید که علیه کنترل اجاره بها بحث می‌کنند و آنها را به همسایگانتان بدهید تا رای‌شان را تحت تأثیر قرار دهند. آنهایی که ثروت بیشتری دارند ممکن است بهتر بتوانند بر رای دهندگان تأثیر بگذارند، اما این دلیلی برای محدود کردن حق آنها برای استفاده از دارایی هایشان به دلخواه خود نیست.
با برداشتن کامل پول از آن، برخی از افراد بسیار با نفوذ می توانند از حقوق خود برای ارتقای نتایج سیاسی مطلوب خود استفاده کنند. به عنوان مثال، اپرا وینفری از حق خود برای آزادی بیان استفاده کرد که در سال 2008 از باراک اوباما برای ریاست جمهوری حمایت کرد. محققان تخمین می زنند که حمایت او حدود یک میلیون رای برای اوباما داشت. در حالی که تایید ریاست جمهوری افراد مشهور بسیار تاثیرگذارتر از مثلاً مال من با تایید ریاست جمهوری، مقامات دولتی نباید مانع صحبت آزادانه به نفع نامزد خود شوند. به همین ترتیب، مقامات دولتی نباید مردم را از تصرف آزادانه اموال خود برای حمایت از نامزد خود بازدارند، حتی اگر اعمال حقوق مالکیت برخی افراد از نظر سیاسی بیشتر از دیگران تأثیرگذار باشد.
