مقالات

(در اواخر) جمعه مه و دشت

admin23 ساعت پیش

0 0 خواندن این مطلب 6 دقیقه زمان میبرد

نمای کارخانه کیک پنیر: مناسب برای رول تخم مرغ آووکادو. وحشتناک برای ساختمان های عمومی جمهوری بزرگ. ترامپ (و وال استریت ژورنال) جرأت نکرد مقایسه اوباما از یک دیکتاتور را بررسی کند، اما به نظر می رسد این ادعا که سلیقه زیبایی شناختی او یک رستوران زنجیره ای را اوج لوکس می داند، نیش زده است:

باراک اوباما این روزها مرد خوبی نیست.

به اشتراک بگذارید

اما فکر نمی‌کنم در حال حاضر به یک پسر خوب نیاز داشته باشیم:

باراک اوباما: «شنیدم که رئیس جمهور وقتی آخر هفته به شوخی گفتم که او باعث شد کاخ سفید به نظر برسد که صدام حسین یک کارخانه کیک پنیر باز کرده است، خوشحال نبود.

رئیس جمهور حتی از مقایسه با صدام حسین عصبانی نبود. اون قسمت اذیتش نکرد اما او از اظهارات کارخانه کیک پنیر بسیار ناراحت بود…

اشتراک بدهید

اکنون همه ما می دانیم که کارخانه کیک پنیر تصمیم گرفته است که ظاهری عمدی به عنوان بخشی از برند خود داشته باشد. و تعداد کمی از ما فکر می کنیم که این ظاهر برای فضاهای عمومی جمهوری بزرگ مناسب است. در واقع، دونالد ترامپ این کار را نمی کند: او واقعا عصبانی بود که باراک اوباما او را با گفتن اینکه ظاهر کارخانه کیک پنیر همان ظاهری بود که او در تلاش بود، او را مسخره کرد.

را وال استریت ژورنال، مانند ترامپ جرات نکرد از مقایسه با صدام حسین ناراضی باشد. اما به نظر می‌رسید که فکر می‌کردند، یا می‌خواستند بگویند، و وانمود کردند که به نظر می‌رسید شبیه یک کارخانه کیک پنیر 100 درصد برای فضاهای عمومی جمهوری بزرگ مناسب است. بنابراین در اینجا ما آن را داریم:

هیئت تحریریه وال استریت ژورنال: اوباما سوسیالیست می شود، چیزکیک را تحقیر می کند https://www.wsj.com/opinion/barack-obama-angie-nixon-cheesecake-factory-bf1303ce>: “او با انجی نیکسون فلوریدا همراه می شود و به آمریکای میانه تسلیم می شود: پرزیدنت اوباما یک کلاسیک متواضعانه دیگر ارائه می دهد. کمپین برای دموکرات ها در اوهایو او در این آخر هفته گفت که تغییر شکل رئیس جمهور ترامپ باعث می شود کاخ سفید به نظر برسد که صدام حسین باز شده است. کارخانه کیک پنیردر همان روز، آقای اوباما از یک سوسیالیست برای سناتور بعدی ایالات متحده از فلوریدا حمایت کرد.

مسخره کردن رستوران‌های زنجیره‌ای برای دموکرات‌ها، که همچنان اصرار می‌کنند که افراد شاغل در آمریکای میانه را فراموش نکرده‌اند، کاملاً یک نکته است. این شرکت می گوید که کارخانه کیک پنیر چندین صد مکان دارد، بنابراین باید کار خوشمزه ای را درست انجام دهد. اما برای همه کسانی که در کلیولند، گرند رپیدز و فراتر از آن هستند، این پیام آقای اوباما است: چقدر بی کلاس…

وبلاگ DeLong’s Grasping Reality را به اشتراک بگذارید

هرکسی که بیش از یک دقیقه به این موضوع فکر کند متوجه خواهد شد که دونالد ترامپ در اینجا با باراک اوباما مخالف است. ترامپ پاسخی نداد: “آره! نمای کارخانه کیک پنیر عالی است! این چیزی است که من می خواستم!”; آیا او

نه

او عمیقاً و به طور فجیعی آزرده شد (همانطور که او تقریباً از همه چیز عمیقاً و مرگبار آزرده می شود). اما ببینید چه چیزی او را رنجانده است. او مقایسه با یک دیکتاتور قاتل بعثی را رد کرد. چیزی که نمی توانست تحمل کند این بود که ذائقه اش متوسط بود. طلا باید بگوید “ورسای” یا حداقل “مار-آ-لاگو”. اوباما گفت که نوشته است «مرکز خرید حومه شهر، در نزدیکی میسی، چهل و پنج دقیقه در جمعه شب منتظر بمانید». نیش زد زیرا ترامپ دقیقاً می داند که یک کارخانه کیک پنیر چه شکلی است. او نمی خواهد گرفتار شود که می خواهد آن را بازتولید کند.

علاوه بر این، من فکر نمی‌کنم آمریکای میانه معتقد باشد که ظاهر کارخانه کیک پنیر متعلق به فضاهای عمومی جمهوری بزرگ است. این ظاهر برای یک کارخانه کیک پنیر مناسب است.

من مکان را به اندازه کافی دوست دارم:

بخش ها بزرگ هستند
این منو رمانی از 250 مورد است.
هیچ کس شما را برای سفارش رول تخم مرغ با آووکادو قضاوت نمی کند.
Carbmaxxxing جای خود را دارد (حداقل برای افراد جوان با هضم جیر جیر کمتر) و برای carbmaxxxing خوب است.

وبلاگ DeLong’s Grasping Reality را به اشتراک بگذارید

اما کارخانه کیک پنیر از نظر طراحی یکی از آن چیزهایی است که مارک اوگر انسان شناس فرانسوی آن را «غیر مکان» می نامد: مانند سالن استراحت فرودگاه، ایستگاه استراحت بزرگراه یا یک هتل زنجیره ای، باید در کلیولند، اوهایو، به همان شکلی باشد که در گرند راپیدز، میشیگان، و در والنات کریک، کالیفرنیا. قرار است آشنا و بی ربط باشد چون آشناست. وظیفه آن این است که هیچ داستان خاصی، هیچ مکان واقعی، هیچ شخصیت متفاوتی نداشته باشد، بنابراین شما می توانید به هر جایی وارد شوید و دقیقا بدانید که کجا هستید.

این یک هدف طراحی خوب برای یک رستوران زنجیره ای است.

این یک هدف طراحی وحشتناک برای کاخ سفید است. کاخ سفید باید نقطه مقابل یک غیر مکان باشد: این یک ساختمان خاص است. داستان خاصی وجود دارد. متعلق به افراد خاصی است.

و بدتر می شود.

هیچ کس فکر نمی کند کارخانه کیک پنیر لوکس است. هیچ کس نباید اینطور فکر کند. به تعبیر ژان بودریار، ستون‌های طلاکاری‌شده، پرده‌های سنگین، چراغ‌های جعلی مصری، موری و ونیزی، شبیه‌سازی تجملاتی هستند که حتی سعی نمی‌کنند شما را فریب دهند.

همه درگیر شوخی هستند.

نکته این است که برای یک عصر احساس کنید به راحتی به ایده ثروت نزدیک شده اید، به قیمتی که آن را به سه شنبه بسیار معقول تبدیل می کند. یک کپی ارزان و راحت از لوکس یک چیز کاملا قابل احترام برای فروش است. اما وقتی آن نگاه به دفتر بیضی شکل می رود، چیز دیگری می گوید. می گوید ما دولتی داریم که نه به جوهر قدرت، نه به وزن تاریخ و نه حتی به ثروت واقعی اهمیت می دهد، بلکه فقط به تصویر ثروت اهمیت می دهد: ادای احترامی ارزان برای تصویر موفقیت.

پس چه کسی واقعاً فکر می کند که فضاهای عمومی یک جمهوری بزرگ باید شبیه یک کارخانه کیک پنیر باشد؟ نه اوباما نه، به اعتراف خشمگین خودش، ترامپ. فکر می‌کنم نه آن‌هایی که در کلیولند، گرند رپیدز و والنات کریک هستند، که تفاوت بین یک شب سرگرم‌کننده و مقر دولت را می‌دانند. تنها افرادی که ادعا می کنند اینطور فکر می کنند اعضای هیئت تحریریه وال استریت ژورنال هستند. یا بهتر بگوییم وانمود می کنند.

به آنچه انجام می دهند توجه کنید. آنها نمایشی از پوپولیسم به نمایش گذاشتند: دفاع از مرد کارگر صادق و کیک پنیر رستوران زنجیره ای محترم او در برابر نخبگان تمسخرآمیز ساحلی. اما کسانی که این سرمقاله ها را می نویسند از ذائقه کارگر محافظت نمی کنند. آنها حتی از کارخانه کیک پنیر محافظت نمی کنند. آنها از این ادعا دفاع می کنند که یک مرد ثروتمند و قدرتمند می تواند با خانه های مردم به عنوان نمایشگاه شخصی خود رفتار کند و هر کسی که مخالفت می کند یک آدم بداخلاق است. این یک چیز بسیار متفاوت است.

من هیچ ریسکی برای شرط بندی با این مقدار زیاد نمی پذیرم مجله نویسندگان سرمقاله، هنگام انتخاب جایی که کسی را برای ناهار ببرند، کارخانه کیک پنیر را پیشنهاد نمی کنند. چون هیچکدام آن را پیشنهاد نکردند.

پس «مناسب» برای معماری و دکوراسیون کاخ سفید چه معنایی خواهد داشت؟

این در مورد طعم بالا در مقابل طعم کم نیست. بسیاری از معماری مدنی عالی ساده است. بنای یادبود لینکلن طلاکاری نشده است. مونتیسلو آجر قرمز است. آنچه فضاهای عمومی جمهوری کبیر به آن نیاز دارند ثبات، تداوم و عزت مدنی مشترک است: این احساس که اتاق قبل از رئیس جمهور آنجا بود و بعد از او نیز وجود خواهد داشت، و این که این اتاق متعلق به همه ماست، نه به کسی که در حال حاضر اجاره نامه را در اختیار دارد. این دقیقاً همان چیزی است که نمی توان از کاتالوگ طراحی داخلی شرکتی به هر قیمتی سفارش داد.

بنابراین این بحث واقعاً به این نیست که آیا باراک اوباما “خوب” است یا نه وال استریت ژورنال برای یک رستوران درست یا غلط است. این در مورد این است که آیا فضاهای عمومی دولت ما باید بیانگر یک هویت مدنی مشترک باشد که در بین نسل‌ها مشترک است، یا اینکه باید مکان امتیاز دیگری از یک برند باشد که از نظر طراحی، شبیه‌سازی نه چندان لوکس از تجمل است. یکی از آنها جمهوری بزرگ یا شاید جمهوری بزرگ زمانی است. دیگری یک رستوران زنجیره ای است.

نظر بدهید