دنیا بیش از هر زمان دیگری در چند دهه گذشته احساس بی قراری می کند. جنگ به اروپا بازگشت. رقابت بین قدرت های بزرگ شدت گرفت. تأثیرات آب و هوایی سریعتر از آنچه نهادها می توانند پاسخ دهند، شتاب می گیرد و پیشرفت در ریشه کنی فقر شدید کند می شود. در همین حال، به اصطلاح نظم بین المللی مبتنی بر قوانین، بیش از هر زمان دیگری و از سوی برخی از همان کشورهایی که به ایجاد و کنترل آن کمک کردند، در معرض تهدید قرار دارد.
با نگاهی به منشور ثبات و امنیت، بریتانیا در سال‌های اخیر بازیگری فعال در صحنه جهانی بوده است. در مورد اوکراین، او رهبری و عزم خود را نشان داده و در پاسخ به تهاجم روسیه، حمایت دیپلماتیک، نظامی و مالی را بسیج کرده است. او برای تثبیت ائتلاف‌ها در طول دوره‌ای پرآشوب در سیاست ایالات متحده و مدیریت پیامدهای ژئوپلیتیکی تجارت، فناوری و امنیت جهانی پراکنده تلاش کرد، اما همچنین تصمیم‌های بعدی را برای جدایی از ایالات متحده، به‌ویژه در مورد جنگ ایران، گرفت.
با این حال این فعالیت در درجه اول تدافعی بود. این به جای تعیین دستور کار، با مدیریت بحران شکل می گیرد: پاسخ به جنگ، تقویت اتحادها در شرایط استرس، یا جبران شوک های ایجاد شده در جاهای دیگر، به ویژه در دوران دولت ترامپ. این تلاش‌ها ضروری و گاه مؤثر بودند، اما آنها سیاست خارجی را عمدتاً با هدف جلوگیری از بدتر شدن اوضاع تعریف کردند.
اندی برنهام در اولین بیانیه مهم سیاست خارجی خود که در روز معرفی به عنوان رهبر بعدی حزب کارگر منتشر شد، ادعا کرد: را“ما باید قدرت سخت بریتانیا را برای رویارویی با دنیای تیره‌تر بازیابی کنیم. با همه چیزهایی که در جهان می گذرد، دیدن تاکید برنهام بر اهمیت امنیت و دفاع، تعجب آور نیست، اما دیدن اینکه او به اهمیت بودن اعتراف می کند نیز اطمینان بخش بود. را“با ارزش‌های ما هدایت می‌شوند.» حرف او این است را“کشورها با ما کار می کنند نه تنها به خاطر آنچه که ما به میز می آوریم، بلکه به این دلیل که می دانند ما طرفدار چه چیزی هستیم و در مقابل آن ایستاده ایم. این مجموعه مقالات به همین ایده اشاره دارد.
در مجموع، کمک به این مجموعه یک برنامه جاه طلبانه از همکاری بین المللی را ترسیم می کند. شکی نیست که جهان در حال حاضر مکانی خطرناک و نامطمئن است. با این حال، همچنین فرصتی برای آزمایش ایده‌ها و ابتکارات جدید، برای ساختن نسل بعدی نهادها و شیوه‌هایی وجود دارد که جهانی عادلانه‌تر، برابرتر و پایدارتر را تضمین می‌کند. مقالات این مجموعه از طیفی از نمایندگان مجلس از احزاب مختلف سیاسی، از تازه واردان تا وزرای سابق است. سیاست‌هایی که آنها پیشنهاد می‌کنند متنوع است، اما به مجموعه‌ای از عوامل مشترک – هم تهدیدها و هم فرصت‌ها – پاسخ می‌دهند که نیاز به بازنگری در همکاری بین‌المللی دارد. مقالات جامع نیستند. برای مثال، آنها عمیق‌تر شدن بحران بدهی بین‌المللی را پوشش نمی‌دهند، اما مجموعه‌ای از ایده‌های ملموس و قابل اجرا را ارائه می‌کنند که می‌تواند به نخست‌وزیر و کابینه آینده در هنگام حرکت در زمینه بین‌المللی کمک کند.
درست همانطور که اکنون زمان تنظیم مجدد دستور کار داخلی بریتانیا است، همچنین ممکن است فرصتی برای بریتانیا برای تجدید نظر در اولویت های بین المللی و پیشبرد پیشرفت در موضوعات مهم و ملموس مانند امنیت انرژی، تامین مالی غیرقانونی، پرداخت های آلاینده و مالیات بر ثروت وجود داشته باشد.
پیمایش در زمینه ژئوپلیتیک
برای همه نویسندگان، جهان بیش از هر زمان دیگری در دهه های اخیر احساس ناراحتی می کند. در حال حاضر بیش از هر زمان دیگری پس از جنگ جهانی دوم درگیری های مسلحانه وجود دارد. پروژه بزرگ چند دهه ای توسعه و کاهش فقر در مواجهه با بحران آب و هوا و شوک های متعدد در انرژی، غذا، بدهی و سلامت متوقف شده است – و ما اکنون در عصر نابرابری فاحش ثروت هستیم.
لازم به ذکر است که این بحران‌ها دیگر تنها جوامع حاشیه‌نشین یا کشورهای کم‌درآمد را تحت تأثیر قرار نمی‌دهند (اگرچه البته برای کاهش تأثیرات این افراد بسیار کمتر است)، اما تهدیدات واقعی برای معیشت و آینده شهروندان بریتانیایی وجود دارد.
در مقابل، قواعد، هنجارها و چارچوب‌های همکاری که پس از جنگ جهانی دوم پدیدار شد و پس از جنگ سرد مجدداً تطبیق یافت، تحت فشار قابل مشاهده است. بسیاری از نویسندگان ما از بازگشت به دوران رقابت قدرت های بزرگ که با سلطه اقتصادی و اجبار مشخص می شود صحبت می کنند. نقش ایالات متحده در صحنه جهانی در سال های اخیر، بیش از همه باعث سردرگمی سیاستمداران بریتانیایی شده است. همانطور که گرت توماس در مقاله خود می نویسد، را“ایالات متحده، قدرتی که از نظم چندجانبه پس از جنگ حمایت کرد، اکنون تحت دولتی است که با آن نظم با تحقیر آشکار رفتار می کند. و نه تنها قوانین و نهادها در معرض تهدید هستند. همراه با آنها تهدیدی برای برخی از ارزش‌های اصلی است که پروژه پس از جنگ را پایه‌گذاری کردند، به ویژه – همانطور که بسی کوپر قدرتمندانه می‌نویسد – ضد حمله هماهنگ و سازمان‌یافته علیه حقوق زنان و دختران.
قدرت متوسط، با سابقه ای که هنوز اهمیت دارد
مارک کارنی، رئیس سابق بانک انگلستان و اکنون نخست وزیر کانادا، به تبلور هویت بریتانیا در این نظم جهانی در حال تغییر کمک کرد. او در سخنرانی خود در مجمع داووس در ژانویه 2026، از همکارانش خواست را“قدرت های میانی برای ترسیم مسیر جدیدی برای مقاومت متقابل و ایجاد ائتلاف. این هویتی است که با میل و رغبت توسط بسیاری از همکاران ما پذیرفته شده است و به نظر می رسد هویتی است که با بریتانیا که مدت هاست در برابر صرفاً قدرت اروپایی بودن مقاومت می کند، خوشایند است. کشوری که دیگر نمی تواند سیاست خارجی خود را از طریق آن تعریف کند را‘روابط ویژه با ایالات متحده تا حد زیادی. و به رسمیت شناختن این موضوع که قدرت‌های میانی و نگرانی‌های آنها، کشورها را در سراسر تقسیمات قدیمی شمال و جنوب جهانی در بر می‌گیرد.
این بدان معنا نیست که تاریخ بریتانیا به هویت ما بی ربط است. مسئولیت‌ها و توانایی‌های ما عمیقاً به دلیل داشتن یک قدرت استعماری سابق و معمار کلیدی نظم پس از جنگ که کرسی دائمی در شورای امنیت سازمان ملل را حفظ می‌کند، شکل گرفته است. نقش ما در کشورهای مشترک المنافع مدرن ممکن است در حال حاضر یکی در میان برابر باشد، اما همانطور که نویسنده ما امیلی دارلینگتون اشاره می کند، بریتانیا بیشترین سرمایه گذاری را انجام داده و میزبان دبیرخانه است. بنابراین، ما نقش بالقوه عظیمی در تعیین آینده سیاسی این نهاد داریم.
تاریخ ما به عنوان بخشی از اتحادیه اروپا جدید است و به اندازه کافی جدید است که هنوز یک بحث زنده است. اگرچه هیچ یک از نویسندگان ما خواهان الحاق مجدد نیستند، مقاله گرت توماس همچنین روشن می کند که وضعیت موجود نامطلوب است. در نهایت، ما نباید هویت دیگر خود را از تاریخ اخیر، یعنی آن را فراموش کنیم را‘کمک به ابرقدرت”.
چارچوب بندی مجدد امنیت
جای تعجب نیست که رهبران ارشد بریتانیا بر نحوه گذر از یک دنیای خطرناک تمرکز کرده اند. به عنوان مثال، رویکرد دیوید لامی در زمانی که معاون نخست وزیر و وزیر امور خارجه بود بر اساس آن چیزی بود که او می گفت را“واقع‌گرایی مترقی»، یک شناخت عمل‌گرایانه و هوشیارانه از محدودیت‌های نفوذ بریتانیا در جهانی بی‌ثبات و چندقطبی. در ژوئیه 2026، وزیر امور خارجه فعلی، ایوت کوپر، رویکرد مشابهی را به اشتراک گذاشت و اعتراف کرد که را“جهان خطرناک‌تر از دهه‌های گذشته است» و بر نیاز به ساختن خودمان تأکید می‌کند را“کشور امن تر، اقتصاد ما قوی تر و مردم ما امن تر است.”
به نظر می رسد نویسندگان این مجموعه چارچوب متفاوتی را به اشتراک می گذارند. کسی که درمورد مشکلات جهانی یا تهدیداتی که برای نهادهایی که ما به آنها تکیه می کنیم ساده لوح نیست، اما با جدیت مصمم است که همچنان می تواند چشم اندازی مطمئن و منسجم از آنچه که بریتانیا در مرحله بعدی همکاری بین المللی باید باشد داشته باشد. آنها همچنین می نویسند که این چشم انداز می تواند امیدوار باشد که همه چیز می تواند بهتر شود و پیشرفت ممکن باقی می ماند. این حیاتی است. بدون امید، نمی توان از شهروندان انتظار داشت که در مشارکت مدنی، مشارکت سیاسی و سیاست های اقتصادی لازم برای دیدن آینده ای بهتر سرمایه گذاری کنند. همانطور که می گویند، قوس تاریخ طولانی است، اما به سمت عدالت خم می شود. این ممکن است درست باشد، اما زندگی مردان و زنان به عنوان قوس داستان زندگی نمی شود. آنها اینجا و اکنون زندگی می کنند. رهبران اینجا و اکنون باید بتوانند نشان دهند که می توانند برای ارائه سیاست هایی که انسان محور هستند و می توانند به فردا و همچنین نسل های آینده امیدوار باشند، با یکدیگر همکاری کنند.
“بازاندیشی درباره نقش بریتانیا در دنیایی از هم گسیخته، فراخوانی برای عقب نشینی یا بدبینی یا ترس از دنیای نامطمئن ما نیست. این یک فراخوان برای تجدید است»
این احساس کشورهایی مانند بریتانیا که نیاز به همکاری با یکدیگر برای اطمینان از زندگی امروزی ما دارند، از بسیاری از نویسندگان ما ناشی می شود. بسی کوپر، که در مورد حقوق زنان و دختران می نویسد، کاملاً این ایده را رد می کند که عدالت جنسیتی را می توان در پشت مشعل رها کرد در حالی که مسائل دشوار امنیتی، توسعه اقتصادی یا ژئوپلیتیک در کانون توجه قرار دارند. بدون تعهد پایدار به عدالت جنسیتی، نه تنها نسلی از زنان و دختران رانده می‌شود، بلکه نتایج برای همه ضعیف‌تر است. بابی دین از تغییر قوانین مالی به گونه‌ای حمایت می‌کند که سرمایه‌گذاری در مهارت‌ها، سلامت یا آموزش مردم امروز به‌عنوان سرمایه‌گذاری در انعطاف‌پذیری و سلامت بلندمدت اقتصاد ما به همان اندازه هر سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها دیده می‌شود. بایو آلابا، یک چترباز سابق، به طور ماهرانه توضیح می دهد که چرا نمی توان سرمایه گذاری دفاعی بریتانیا را در مقابل سرمایه گذاری در کاهش فقر، حمایت از حقوق بشر و ساخت و ساز قرار داد و مستقیماً با آن معامله کرد.از صلح زندگی ای که امروز به خوبی و با امید زندگی می شود، احتمال کمتری دارد که فردا یک تهدید امنیتی باشد.
اضطراب آب و هوا و غم و اندوه اقلیمی یک تجربه به طور فزاینده ای گسترده در بین همه نسل ها است. امید را از بین می برد و برای ایجاد نارضایتی خود را سیاسی می کند. ما نمی توانیم وضعیت اضطراری آب و هوا را نادیده بگیریم. اما هم پولی بیلینگتون و هم الی چونز استدلال می کنند که این لزوماً پیامی از سختی و فداکاری امروز نیست. همانطور که بیلینگتون تصریح می کند، بی ثباتی ژئوپلیتیک و فشارهایی که منجر به شوک در قیمت انرژی می شود به این معنی است که انتخاب بین آینده سوخت فسیلی راحت و دنیای نامشخص انرژی های تجدید پذیر نیست. آینده انرژی مطمئنی بدون انرژی‌های تجدیدپذیر وجود ندارد و اکنون زمان آن است که با هم کار کنیم تا این اتفاق بیفتد. همانطور که چاونز می گوید، این واقعاً انتخابی است بین اجازه دادن به سودهای بی سابقه از سوخت های فسیلی برای تداوم یا اعمال بسته مالیاتی آلاینده برای تسریع پایان نفت و گاز و سرمایه گذاری در کالاهای عمومی، در داخل و خارج از کشور.
بهترین استفاده از این لحظه
دلایل متعددی وجود دارد که زمان بندی این مجموعه بحرانی است. اولا، ما در زمان تغییرات سیاسی در بریتانیا هستیم. نخست وزیر جدید، وزرای جدید و مشاوران آنها به دنبال پیشنهادهای معتبری خواهند بود که بتواند از یک رویکرد بین المللی جدید حمایت کند، ایده هایی که جدی، امکان پذیر و از نظر سیاسی قابل دفاع باشد. این مجموعه قرار است مستقیماً با آن لحظه صحبت کند.
دوم، اگر بریتانیا بخواهد با سایر دولت های مترقی در مورد مسائل جهانی تعامل داشته باشد، خود را در یک شرکت خوب خواهد یافت. معاون نخست وزیر دیوید لامی نماینده بریتانیا در اجلاس دفاع از دموکراسی در بارسلون در آوریل 2026 بود. این گردهمایی از رهبران سیاسی مترقی نشان دهنده تمایل روزافزون برای ترسیم یک روایت جدید در حکمرانی اقتصاد جهانی، با حمایت برخی از پیشنهادات سیاست ملموس است.
او از تنهای بسیار دور است را‘ائتلافی از مشتاقان در حال ظهور است، از جمله کسانی که با یکدیگر برای حذف تدریجی سوخت‌های فسیلی، افزایش هزینه‌های همبستگی برای فعالیت‌های آلاینده، ایجاد یک هیئت بین‌المللی برای نابرابری و موارد دیگر همکاری می‌کنند.
ما بالاخره لحظه خود را برای رهبری داریم. بریتانیا در سال 2027 میزبان G20 خواهد بود و انتظار می رود در سال 2028 ریاست G7 را بر عهده بگیرد. این یک فرصت قابل توجه برای انگلیس است. G20 تنها مجمعی است که اقتصادهای پیشرفته و قدرت های بزرگ در حال ظهور را در بالاترین سطح سیاسی گرد هم می آورد. آشفته، بحث برانگیز و ناقص است – اما ضروری است. و دستور کار او از پیش تعیین شده نیست. دولت های میزبان نفوذ واقعی دارند.
بریتانیا میزبان گروه 20 خواهد بود، پس از ریاست جمهوری ایالات متحده که قبلاً ثابت شده بود که یک ریاست‌جمهوری مخرب بوده است، که طی آن بسیاری از ابتکارات مترقی متوقف شد و تقریباً تمام تعاملات ذینفعان متوقف شد. این زمینه هم خطر پراکندگی و هم نیاز به رهبری معتبر سایر کشورهای متعهد به همکاری را افزایش می دهد.
بسیاری از نویسندگان ما ایده‌های سیاستی دقیق و عملی را برای پیشبرد G20 به میزبانی بریتانیا ارائه می‌کنند. به عنوان مثال، لیام برن پیشنهاد می کند که بریتانیا باید از ریاست G20 برای بررسی و پیشرفت در توسعه مالیات بر ثروت استفاده کند که عملاً کار می کند و به تغییر بسیج منابع داخلی در کشورهای غنی و فقیر کمک می کند. جو پاول برای آنچه که جریان های مالی غیرقانونی می توانند به دست آورند، میله ها را بالا می برد.
او می نویسد، اکنون زمان آن است که در نهایت خواستار شفافیت از وابستگی ها و سرزمین های خارج از کشور بریتانیا و همچنین تمرکز بر مالکیت، مالکیت ناشناس در شهرهای ما، مخفی بودن بهشت های مالیاتی و جهان را“دستیاران حرفه ای پولی بیلینگتون طرح سه ماده‌ای G20 را برای ارائه حمایت هدفمند برای کمک به خانوارها و جوامع برای کاهش تقاضای انرژی و دسترسی به انرژی پاک‌تر ترسیم می‌کند. سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های شبکه و توزیع برای راه‌اندازی انقلاب انرژی‌های تجدیدپذیر و برق‌رسانی؛ و افزایش بودجه برای آسیب پذیرترین کشورها.
هر پیشنهاد با در نظر گرفتن وایت هال و وست مینستر تنظیم شده است: خطوط روشن مسئولیت، چارچوب های زمانی واقع بینانه و مسیرهای بین المللی شدن از طریق G20 و سایر انجمن ها.
همچنین شایان ذکر است که تمرکز بر سیاست بین‌المللی و ائتلاف‌ها برای ایجاد تغییر در تضاد با تعقیب محلی‌گرایی و تمرکززدایی رادیکال نیست. شاید نظام چندجانبه گرایی که تنها در اختیار دولت-ملت ها بود، به پایان رسیده باشد. را‘«منافع ملی» همیشه به نفع نخبگان حاکم در هر کشوری بوده است. سیاست خارجی مدرن باید منافع ملی مورد مذاکره موجود در جوامع دموکراتیک و چندفرهنگی را جدی‌تر بگیرد و روابط بین‌المللی خود را غیرمتمرکز کند. همانطور که گرت توماس در مقاله خود می نویسد، انگلستان – با شهرهای پیشرو و کشورهای منفرد و دانشگاه های شناخته شده بین المللی – برای تشویق یک رویکرد شبکه ای تر و انعطاف پذیر تر، خوب عمل خواهد کرد. را“چندجانبه گرایی از پایین».
بازاندیشی، نه عقب نشینی
عنوان این مجموعه قابل توجه است. بازاندیشی درباره نقش بریتانیا در دنیایی از هم گسیخته، فراخوانی برای عقب نشینی یا بدبینی یا ترس از دنیای نامطمئن ما نیست. این یک فراخوان برای تجدید است.
او استدلال کرد که رویکرد بلندپروازانه تر و اصولی تر بریتانیا برای همکاری جهانی ضروری و ممکن است. این به معنای حرکت فراتر از انترناسیونالیسم تدافعی به سمت یک جهت روشن تر است. این به معنای استفاده از لحظاتی مانند ریاست جمهوری G20 نه به عنوان نقاط عطف تشریفاتی، بلکه به عنوان اهرم هایی برای اصلاحات است. و این به معنای حمایت از ارزش ها با سیاست، تبدیل تعهدات به عمل است.
این مجموعه بخشی از یک برنامه کاری گسترده تر توسط بنیاد اقتصاد جدید است که به آینده همکاری های اقتصادی جهانی می پردازد. به هر اندازه که جهان در حال حاضر تکه تکه به نظر می رسد، ما همچنین شاهد ظهور ایده های جدید، ابتکارات جدید و هنجارهای جدید هستیم. این مقالات نمونه هایی مانند تلاش گروه 20 برای ایجاد مالیات بر ثروتمندان و گروه کاری مالیات های همبستگی جهانی را برجسته می کند. در NEF، ما همچنین از ظهور ابتکارات متعدد دیگر، از جمله باشگاه طلبکاران کشورهای دارای بدهی سنگین برای همکاری با یکدیگر برای عقب راندن رفتار غارتگرانه طلبکاران و پیشنهاد یک هیئت بین‌المللی در مورد نابرابری، که چارچوب علمی قوی برای توسعه سیاست برای مقابله با نابرابری ایجاد می‌کند، هیجان‌زده هستیم.
در میان همه بلاتکلیفی و به هم ریختگی شرایط کنونی، اینها را‘«ائتلاف‌های انجام دادن» برای پیشرفت در موضوعاتی کار می‌کنند که اقدامات چندجانبه و با کمترین مخرج مشترک نمی‌تواند انجام شود. این مجموعه به همراه مجموعه ای از گردهمایی ها در بریتانیا و جهان، بخشی از این تلاش ها برای پرورش اشکال جدید و بهتر همکاری های اقتصادی است.
در زمانی که همکاری جهانی تحت فشار است، بریتانیا یک انتخاب دارد: سعی در تقویت گذشته یا کمک به شکل دادن به آینده از طریق رهبری و جانشینی استراتژیک. مقالاتی که در ادامه می‌آیند با این باور ارائه می‌شوند که راه دوم هم سخت‌تر – و هم سودمندتر است.
تصویر: وزارت خارجه، فلیکر مشترک المنافع و توسعه
