در نیکلای گوگولروح های مرده، دهقان دو بار مرده به نظر می رسد. اول در زندگی، به عنوان دارایی; سپس در مرگ، به عنوان موجودی شناور در دفتر کل بوروکراتیک امپراتوری. پاول چیچیکوف، کلاهبردار سرگردان گوگول، از روسیه استانی عبور می‌کند و اسامی رعیت‌های مرده را می‌خرد که هنوز در سرشماری شمارش شده‌اند تا بتواند ثروتی ساختگی از غیاب انسان جمع کند. درخشش وحشتناک رمان نه تنها در پوچ بودن طرح، بلکه در افشاگری گوگول است که رعیت همه را فاسد می کند. دهقان بی‌رحمانه‌ترین رنج را می‌کشد، اما زمین‌داران، بوروکرات‌ها، بازرگانان و خود جامعه‌ی محترم به‌دلیل نظم اجتماعی که انسان‌ها را به یک انتزاع تبدیل می‌کند، از نظر روحی دچار تغییر شکل شده‌اند. گوگول پیامبر انقلابی نبود. با این حال، تاریخ در نهایت از طریق انقلاب روسیه در سال 1917 نظم زمینی قدیمی را از بین خواهد برد، گویی که تشخیص پوسیدگی اخلاقی توسط او از نظر تاریخی غیرقابل تحمل شده است.
گوگول را با خودم به نگروس آوردم.
البته نه به معنای واقعی کلمه. رمان های روسی در مأموریت های حقیقت یاب را به روستایی پر از ایست بازرسی نظامی، غم و اندوه و گرمای سوزان که به مزارع قند چسبیده است نمی برد. اما روح های مرده در توبوسو به من برگشت، در حالی که ما به روایت‌های اولیه پیرامون کشتار سیاهپوستان 19 گوش می‌دادیم. اسامی آنها از قبل شروع به ورود به دستور زبان سرد گفتمان امنیت دولتی شده بود، حتی قبل از اینکه خانواده‌ها بتوانند کاملاً عزادارشان شوند. “جلسه.” “شورشیان مسلح.” سلاح گرم کشف شد. مردگان تقریباً بلافاصله به اشیاء اداری تبدیل شدند، به روایتی که از قبل توسط ضد شورشیان ترسیم شده بود.
اما کشاورزان و ساکنان مردگان را به گونه ای دیگر می شناختند. آنها می دانستند چه کسی راحت تر می خندد، چه کسی لوبیا کاشته است، چه کسی نگران هزینه های مدرسه است، چه کسی هنگام راه رفتن آهنگ ها را زمزمه می کند، چه کسی در هنگام کاشت به آرامی آواز می خواند، چه کسی قبل از سحر آب می آورد. آنها به یاد آوردند کسانی که ماموریت حقیقت یاب تایید کرد غیرنظامیان بودند – آلیسا آلانو، ارول وندل، مورین سانتویو، آر.جی. لدسما، کای سورم و لایل پریولز – نه به عنوان نام‌هایی که در دستور زبان سرد گزارش‌های تلفات تعلیق شده‌اند، بلکه به‌عنوان زندگی‌هایی که زمانی در صمیمیت معمولی جامعه، پروازها، گفتگوهای ناتمام و آینده‌های منقطع تنیده شده بودند. در حالی که دولت در دسته بندی صحبت می کند، توده ها چهره ها را به یاد می آورند.
دستور زبان ضد شورش
این خشونت خاص ضد شورشیان در فیلیپین است. انسان قبل از اینکه از خود زندگی محروم شود، ابتدا از انسانیت سیاسی محروم می شود. کمونیست و جنایتکار، سازمان دهنده و معتاد به مواد مخدر، فعال و تروریست در یک دسته یکبار مصرف جمع شده اند. انسانیت زدایی شرایط را برای قتل آماده می کند و در عین حال تخیل عمومی را در برابر خشم بیهوش می کند. خود زبان آسیب دیده است. غیر عادی بودن وحشتناک عباراتی مانند “گوساله” برای اشاره به بدن های مخدوش نه تنها ظلم، بلکه عادت به ظلم را نشان می دهد. جامعه ای یاد می گیرد که به گویش ضد شورش شوخی کند.
گوگول این را فهمید. روح مرده فقط روستایی مرده نیست. همچنین وجدان زنده به تدریج توانایی خود را در شناخت انسان دیگر از دست می دهد.
مدت‌هاست که سیاهپوستان به‌عنوان ناخودآگاه تاریک نظم اجتماعی فیلیپین تلقی می‌شوند. جزیره قند و قتل عام: اسکالانته، ساگای، خانواده فائوستو از هیمامالان، کابانکالان، گویهولنگان و توبوسو. آنها خود را تکرار می کنند نه به این دلیل که تاریخ به صورت مکانیکی تکرار می شود، بلکه به این دلیل که مسئله ارضی حل نشده باقی می ماند. بی خانمانی در کنار ثروت متمرکز همچنان وجود دارد. قحطی به جز کشاورزی صادراتی ادامه دارد. و هر بار که دهقانان سعی می کردند خود را در یک نیروی تاریخی سازماندهی کنند که قادر به مقابله با این ترتیب باشد، نه تنها با مالکان بلکه با کل معماری ضد شورش روبرو می شدند.
بستن صلح
این تراژدی پس از شکست یکجانبه دولت دوترته در مذاکرات صلح با جبهه ملی دموکراتیک فیلیپین در سال 2017 عمیق تر شد. مذاکرات صلح بین دولت جمهوری فیلیپین و جبهه ملی دموکراتیک فیلیپین فرصت های دشوار اما معناداری را به وجود آورد. هیچ کس جدی در مورد تحول اجتماعی مذاکره را رمانتیک نمی کند. آنها بحث برانگیز، خسته کننده و دشوار هستند. با این حال، مذاکرات صلح چیزی نادر در زندگی سیاسی فیلیپین ارائه کرد: اذعان به اینکه ریشه‌های درگیری‌های مسلحانه اجتماعی و تاریخی هستند، نه صرفاً جنایی.
یک احتمال تاریخی منتفی شد و دیگری به زور تثبیت شد. به جای مذاکرات، گروه ویژه ملی برای پایان دادن به درگیری‌های مسلحانه کمونیستی داخلی، تقویت رویکرد به اصطلاح کل ملت، فرمان اجرایی شماره 32، افزایش نظامی‌سازی، عملیات سائورون، و فضایی که در آن حتی مخالفت‌های دموکراتیک قانونی نیز مشکوک شد، آمد. بار دیگر، ضد شورش به عنوان جایگزین مطلوب دولت برای مذاکرات صلح معرفی می شود. و قربانیان آن به بیرون گسترش یافتند: دهقانان، سازمان دهندگان کارگری، فعالان، کارگران توسعه، معلمان، وکلا، رهبران محلی، انقلابیون، خانواده ها. استان بلافاصله این را احساس کرد.
برای من غیرممکن است که به طور انتزاعی به این داستان فکر کنم.
کریمه تاریمان هر وقت به نگروس برمی گردم پیش من می آید. خنده او قبل از اینکه خاطره با مرگ همراه شود، حرف اول را می زند. او همچنین در جزیره توسط همان ماشین خشونت ضد کمونیستی که همچنان سیاهپوستان را با ثبات وحشتناکی آزار می‌دهد، به قتل رسید. همان گردان پیاده نظام 79 که در کشتن نگروس 19 نقش داشت، در مرگ انقلابی نیز نقش داشت که دوستی او گرما و وحشیگری را برای کسانی که پیوند را نه تنها به عنوان ایدئولوژی بلکه به عنوان دوستی شکل گرفته تحت فشار می دانستند، داشت. اندکی بعد اریکسون آکوستا آمد، که پس از کشته شدنش توسط ارتش در کابانکالان، بقایای او را پیدا کردیم. بازیابی بدن یک دوست چیزی اساسی را در رابطه فرد با تاریخ تغییر می دهد. سیاست دیگر بحثی بر سر انتزاعات نیست. انسان مرگ را به صورت جسمانی حمل می کند: از طریق گل و باران، خستگی و کاغذبازی، امضا و انتظار، و در نهایت از طریق صمیمیت غیرقابل تحمل هویت.
اما مردگان ناپدید نمی شوند. شاید این همان چیزی است که در طول تاریخ طبقات حاکم را از کمونیست ها، جنبش های دهقانی و مبارزات آزادیبخش ملی می ترساند. مردگان به سازماندهی زنده ها ادامه می دهند. حافظه خود سرکش می شود.
حدود مجاز اختلاف
حاکمان آن را به خوبی درک می کنند، به همین دلیل است که ضد کمونیسم تنها با گلوله حرکت نمی کند. از طریق گفتمان، نهادها، ساختارهای تأمین مالی و زبان محترم «حکومت دموکراتیک» سفر می کند. خشونت در روستاها اغلب با کار دیگری در جاهای دیگر همراه است: محدود کردن تخیل سیاسی.
دنیای سازمان های غیردولتی اغلب در اینجا به عنوان یک منطقه مورد مناقشه بزرگ جلوه می کند. بسیاری در آن صمیمانه، خسته، و عمیقاً وقف فقرا هستند. برخی دوستان عزیز هستند با این حال، ساختارها گرانش خاص خود را دارند. آنچه به عنوان همبستگی آغاز می شود می تواند به تدریج به مدیریت تبدیل شود. مبارزه سیاسی مبتنی بر پروژه می‌شود، در چرخه‌های کمک‌کننده، نتایج سیاست‌گذاری، مشاوره با سهامداران و اشکال مخالف با دقت کالیبره‌شده اندازه‌گیری می‌شود. انقلاب در حال تبدیل شدن به یک کلمه بیش از حد بی ادبانه است. رهایی جای خود را به تاب آوری می دهد. تحول ساختاری به سمت ظرفیت سازی؛ امپریالیسم به کسری های مدیریتی
هیچ کدام از اینها اصلاحات را بی معنا نمی کند. اصلاحات اهمیت دارند زیرا رنج فوری است. اما لحظاتی در نگروس وجود دارد که فرد محدودیت های شفقت مدیریتی را احساس می کند. نمی توان با روستاییان ساخته شده توسط نسل های بی زمین نشست، به سخنان مادران درباره قتل عام ها گوش داد، کودکان را تماشا کرد که آموزش های ساده ترس را یاد می گیرند، و همچنان معتقد بود که تاریخ تنها با اصلاح فنی قابل حل است. استان آسایش زبان را سلب می کند. سوالات سخت تری می پرسد. نه اینکه اصلاحات مهم باشد، بلکه آیا اصلاحات به افقی تبدیل می شود که خود عدالت دیگر اجازه عبور از آن را ندارد.
ضد شورش با ابزار نظامی به دنبال حذف فیزیکی جنبش های انقلابی است. ضد شورش از طریق ابزارهای اصلاح طلبانه به دنبال نظم بخشیدن به افق رهایی است – به جامعه بیاموزد که از انقلاب بیش از شرایطی که آن را ایجاد می کند، بترسد.
امتناع زنده
چیچیکوف گوگول از طریق دهقانان مرده ای که در دفاتر امپراتوری ثبت شده بودند، ثروت جمع آوری کرد. نظم مدرن ما با رعیت‌های مرده معامله نمی‌کند، اما زمان‌هایی در سیاهپوستان وجود دارد که فرد احساس می‌کند توسط نوع دیگری از روح‌های مرده احاطه شده است: کشاورزانی که به دلیل بی‌زمینی و نظامی‌سازی از نظر اجتماعی ضروری هستند. فعالان با برچسب گذاری قرمز هدف گذاری کردند. به شهروندان عادی آموخته اند که از سازمان دهندگان بیشتر از بی عدالتی ساختاری بترسند. روشنفکرانی که از بالا بی وقفه از دموکراسی صحبت می کنند در حالی که در مورد جنگ طبقاتی سکوت می کنند.
اما جنبه دیگری از سیاهپوست وجود دارد که گفتمان دولتی نمی تواند آن را به طور کامل درک کند.
در طول مأموریت، در میان شهادت ها و سوگواری ها، مردم به گرمی از ما استقبال کردند و با داستان های خود به ما اعتماد کردند – مبارزات آنها، چه روزمره و چه غم انگیز، محاسبات پر زحمت برای بقا، روش هایی که گیاهان را مجبور می کنند در شرایط نابخشودنی زندگی کنند و اطمینان حاصل کنند که کودکان مدت ها قبل از واکسینه شدن، ایمن می مانند. ما به داستان های از دست دادن و استقامت، از برداشت های شکسته و گفتگوهای ناتمام، زندگی هایی که در زیر سایه نظامی گری زندگی می کردند، اما هرگز به طور کامل تسلیم آن نشدیم، گوش می دادیم.
مبارزه زنده کشاورزان در فیلیپین دقیقاً به این دلیل ادامه دارد که دهقانان روح مرده نیستند. آنها به کاشت، سوگواری، سازماندهی، عشق و خطر، با وجود شرایطی که برای از بین بردن امید تاریخی طراحی شده است، ادامه می دهند.
به همین دلیل است که دهقان همچنان خطرناک است.
نه به این دلیل که دهقانان ذاتاً خشن هستند، همانطور که توهمات ضد کمونیستی تصور می کنند، بلکه به این دلیل که وجود جمعی آنها دائماً کار ناتمام تاریخ فیلیپین را افشا می کند. مسئله ارضی همچنان زخمی است که ملت جز از طریق نظامی کردن از التیام آن سرباز می زند. هر قتل عام هم به یک افشاگری و هم به یک هشدار تبدیل می شود: افشای خشونت ساختاری، هشداری در برابر مقاومت.
و با این حال مقاومت ادامه دارد.
وقتی مرده از ناپدید شدن امتناع می کند
همبستگی از جایی شروع می شود که نظم حاکم نتواند شرایط ارزش انسانی را دیکته کند.این امتناع از تسلیم شدن در برابر قدرت است که تصمیم می‌گیرد زندگی چه کسی مهم است، مرگ چه کسی مهم است، غم و اندوه چه کسی شایسته زبان است، و رنجش باید در آمار، سوء ظن یا سکوت محو شود.در مکان هایی مانند توبوسو، بزرگداشت خود به یک عمل وفاداری سیاسی تبدیل می شود.
این امر در زندگی و مرگ راجر فابیلار، که برای بسیاری به سادگی به نام جونگ شناخته می‌شود، مشهود بود، مردی در اواخر سی سالگی که نه ابتدا به خاطر انتزاعات درگیری، بلکه به خاطر صمیمیت زندگی روزمره به یاد می‌آورد. در توبوسو، او به عنوان همبازی دوران کودکی محبوب بود، حضوری آشنا در جغرافیای معمولی باریو. مردم به دنبال توصیه او بودند: نحوه رسیدگی به اسناد مطالبه زمین، نحوه مواجهه با نارضایتی های روزانه با خونسردی، صبر و عزم جمعی. او در آن فضای تنگ و دقیق زندگی می کرد که تعهد سیاسی و دغدغه های روزمره غیر قابل تشخیص می شود.
هنگامی که کا راجر درگذشت، صدها نفر از ساکنان توبوسو موتورسیکلت های خود را زیر آفتاب داغ سوار کردند تا در مرگ او را همراهی کنند، زیرا در زندگی به او اعتماد کرده بودند. آنها با وجود فضای ترس، علیرغم نظارت، با وجود خطراتی که اغلب بر عزاداری عمومی در جوامع نظامی سایه می افکند، آمدند. گرد و غبار روی لباسهایشان جمع شد، گرما به پوستشان فشار آورد، اما حضورشان به شهادت تبدیل شد. ادای احترام به معنای اصرار بود که خاطره متعلق به بیماران است نه کسانی که به زور حکومت می کنند.
مادری که روزی پسرش را از دست داده بود، بدون نمایشنامه و تلخی این موضوع را اینگونه بیان کرد: اینجا دو قانون وجود دارد – قانون ارتش و قانون دیگ بی (دیگمانگ بیان) – جنگ مردم. کا راجر، برای بسیاری از فقیرترین افرادی که مبارزه و مبارزه می کنند، متعلق به آخرین دنیای اخلاقی است: نه تروریسم، آن طور که دولت آن را می نامد، بلکه سرمایه گذاری مستضعفان به سوی رهایی، کار سخت و خطرناکی که دارای عزت است. رهبری در چنین مبارزه ای یک امتیاز نبود، بلکه یک بار بود، و در عین حال معتبر – که از طریق اعتماد، فداکاری و شجاعت به دست می آمد. شاید به همین دلیل بود که مراسم تشییع جنازه او افراد زیادی را به خود جلب کرد: زیرا برای کسانی که آمدند، زاری کا راجر از احترام به آنچه که برای آن ایستاده بود جدایی ناپذیر بود – وعده ای هرچند ضعیف که ممکن است عدالت همچنان متعلق به کسانی باشد که تاریخ اغلب آنها را رها کرده است.
شاید اینجاست که سرانجام گوگول کوتاه می آید. طنز او به طرز درخشانی افول را تشخیص می دهد، اما او نمی توانست به طور کامل تصور کند که انرژی انقلابی تحت نظم قدیمی جمع می شود. حومه فیلیپین امروز نیز دارای نیروهایی بیشتر از روایت هایی است که ضد شورش ها بر آن تحمیل می کنند. در زیر گفتمان امنیت ملی، درگیری ساده‌تر و پایدارتر نهفته است: کسانی که برای زمین کار می‌کنند و آنهایی که آن را در انحصار خود در دست دارند. کسانی که آرزوی رهایی دارند و آنهایی که نظم را با صلح اشتباه می گیرند.
در Negros، مردگان نزدیک به زنده می مانند. اما بر خلاف روح‌های مرده گوگول که در برزخ بوروکراتیک به دام افتاده‌اند، مردگان ما بر حرکت اصرار دارند. آنها با مأموریت های حقیقت یاب همراهی می کنند، ما را در نیمه های شب بیدار می کنند، با آهنگ ها و داستان ها برمی گردند و از زنده ها نه ترحم بلکه شجاعت تاریخی می خواهند. چیزی شبح‌آمیز هنوز در حومه شهر حرکت می‌کند – نه فقط ترس، نه فقط غم، بلکه خود ناتمام. داستانی که با اصرار از طریق هر کشتار، هر محصول، هر مبارزه ای که حاضر به رفتن نیست، بازمی گردد.
سوال این است که آیا جامعه فیلیپین هنوز به اندازه کافی زندگی اخلاقی برای گوش دادن به آنها دارد؟
سارا ریموند در هیئت اجرایی ملی باگونگ آلیانسانگ ماکابایان (BAYAN) و به عنوان رئیس انجمن دوستی فیلیپین و بولیوار با ونزوئلا خدمت کرد.
این پست برای اولین بار در پلتفرم فیلیپین Bulatlat منتشر شد.
